ลูกชาย (AJ) อายุ 9 ขวบปีนี้
ได้มีโอกาสไปเรียนคำสอนที่โบสถ์ catholic ได้มาท่องบาปต้น 7 ประการให้(ผม)ฟัง
ผมว่าเข้าท่าดี เลยนำมาบันทึกไว้
1. จองหอง
2. ตระหนี่
3. อิจฉา
4. โมโห
5. อุลามก
6. โลภอาหาร
7. เกียจคร้าน
พอไป searh ใน http://asdf.dek-d.com/board/view.php?id=880910 ก็ได้รายละเอียดเพิ่มเติมดังนี้
1. ทะนงตน (Pride) หมายรวมถึง เจ้าทิฐิ เชื่อภูมิตัวเอง โอ้อวด ขี้โม้ วางมาด ไม่ต้องการคำแนะนำ ถือตัว หยิ่งยโส มักใหญ่ไฝ่สูงโดยไม่รู้จักประมาณตนเอง 2. โลภ (Avarice or Greed) หมายรวมถึง การปรารถนาในสิ่งของนอกกายมากจนเกินความพอดี ยึดมั่นถือมั่นในสิ่งของของโลก วัตถุนิยม สะสม ขาดเมตตา ขาดความเผื่อแผ่ ใจแคบและไม่สงเคราะห์ช่วยเหลือผู้อื่น 3. ริษยา (Envy) หมายรวมถึง ความอิจฉา เกลียดชัง ซุบซิบนินทา กล่าวร้ายป้ายสี ไม่ชอบให้คนอื่นได้ดีกว่าตนเอง 4. โมโห (Wrath or Anger) หมายรวมถึง ความฉุนเฉียว อาฆาต แก้แค้น ไม่สะกดอารมณ์ 5. ตัณหา (Lust) หมายรวมถึง การหมกมุ่น ฝักไฝ่อยู่แต่ฝ่ายเนื้อหนัง กิริยาวาจาหยาบโลน ไม่รักษาเกียรติและศักดิ์ศรี แต่งกายล่อแหลม ความคิดสกปรก ลุ่มหลง 6. ตะกละ (Gluttony) หมายรวมถึง การคิดพูดแต่เรื่องอาหาร ไม่ยับยั้งในการกินการดื่ม มูมมาม มักได้ตลอดเวลา ไม่พอใจกับสิ่งที่ตนมี 7. เกียจคร้าน (Sloth) หมายรวมถึง ความเฉื่อยชา ลังเล ไม่ใส่ใจ ท้อถอย ขาดความรับผิดชอบ ไม่สม่ำเสมอ ตามใจตนเอง รักความสบาย ผัดวันประกันพรุ่ง
บาปต้น (Capital sins) ในหนังสือคำสอนพระศาสนจักรคาทอลิก ข้อ 1866 อ้างชื่อนักบุญยอห์น คาสเซียโน และนักบุญเกรโกรีองค์ใหญ่ (ค.ศ.540-604) ในเรื่องนี้ และอธิบายว่า บาปต้นมี 7 ประการ คือ จองหอง (pride) ตระหนี่ (avarice) อิจฉา (envy) โมโห (wrath, anger) ลามก (lust) โลภอาหาร (gluttony) และเกียจคร้าน (sloth) มันทำให้เกิดบาปอื่นๆ และพยศชั่วอื่นๆ (vices)
คุณธรรม 7 ประการ ที่ตรงข้ามกับพยศชั่วเหล่านี้คือความสุภาพ (humility) ความโอบอ้อมอารี (liberality) ความรักฉันพี่น้อง (brotherly love) ความใจดีอ่อนโยน (gentleness) ความบริสุทธิ์ (chastity) การรู้จักประมาณตน (Temperance) และความขยัน (diligence)
คุณพ่อไพบูลย์ อุดมเดช เคยให้ข้อคิดกับผมว่าที่เราใช้คำว่าบาปต้น (capital sins) ในแง่ที่ว่ามันเป็นต้นเหตุให้เราทำบาป แต่เมื่อเรามีความรู้สึกเหล่านี้ ยังไม่เป็นบาป (จึงเรียกว่า บาปต้น) จนกว่าเราคล้อยตามและปฏิบัติต่อจากนั้น โดยรู้ตัวและเต็มใจจึงบาป คุณพ่อไพบูลย์เห็นว่า น่าจะเรียกว่า พยศชั่ว (vice) จะดีกว่า
(อุดมสารรายสัปดาห์ ฉบับที่ 32, 3 - 9 สิงหาคม 2003)
