อยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้เหลือเกิน

นั่งทานข้าวเช้า ยามสายๆของวันอาทิตย์เมื่อวานนี้

มองเห็นผู้หญิงหกเจ็ดคนเดินเกาะกลุ่มกันมา

เห็นท่านหยุดยืนหน้าบ้านทุกหลังแล้วส่งตัวแทนคนหนึ่งเข้าไปในบ้านครู่หนึ่งก็ออกมา แล้วเดินต่อไปบ้านถัดๆมา ทั้งกลุ่มเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนถึงระยะมองเห็นชัด

เห็นเป็นสาวลาววัยคุณน้าคุณป้า กางร่มสีสดใส นุ่งซิ่นลาว ใส่เสื้อมิดชิด พาดผ้าเบี่ยง

เกล้าผมทัดดอกสะเลเต

กำลังมองเพลินๆ ตกใจแทบทำอะไรไม่ถูก เมื่อคุณป้าท่านหนึ่งก้าวเข้ามาที่โต๊ะ

ยอบตัวลงนั่งยองๆ แล้วค้อมตัวลงอีก ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้น ยิ้มงามๆ

แล้วพูดว่า บุญพระเวสบ้านสีมงคลปีนี้ มื้อ ๑๒ หา ๑๕ ค่ำเด้อ “เซินไปเฮดบุญนำกัน”

พอจะฝากเงินไปทำบุญ ท่านไม่รับ ท่านบอกว่า มาเล่าบุญไม่ได้มาเรี่ยไร

 

อยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้เหลือเกิน

ช่างงดงามกระไรเยี่ยงนี้ ...ที่หงสา

 

ช่วงนี้ที่หงสามีบุญพระเวสกันครับ หมุนเวียนกันจัดทีละบ้าน มีการไปเล่าบุญให้พี่น้องต่างบ้านมาร่วมงานกัน คุณป้าเล่าว่า วันแรกเป็นวันเก็บดอกไม้เข้าวัดหนุ่มสาวพากันเข้าป่าไปหาดอกไม้มาประดับประดาในวัด วันที่สองเป็นวันเตรียมเครื่องทานตอนเย็นแห่เข้าวัด ย่ำรุ่งของวันที่สามพระท่านเริ่มเทศน์มหาชาติต่อเนื่องตั้งแต่ต้นจนจบ และมีพิธีสรงน้ำพระภิกษุ สามเณร ตอนเย็นมีการจุดบั้งไฟดอกเป็นเสร็จพิธี

เสียดายที่ไม่ได้ถ่ายรูปมาอวด

บันทึกนี้ประดับด้วยรูปดอกกะโดนสวยๆ มาให้ชมครับ