จากวันนั้นถึงวันนี้


หวังว่าความฝันของเราสองคนจะเป็นจริงนะจ่า

 

 

 

 

         เมื่อวันก่อนมีแผนไปหาจ่าประเวศน์ โดยจุดมุ่งหมายวันนี้เพื่อไปเยี่ยมหาถามไถ่สารทุกข์สุขดิบของเพื่อน ๆ และน้อง ๆ ที่จากบ้านเกิดเมืองนอนมาอยู่คนละทิศละทาง

และนั้นก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมได้มีโอกาสทำอย่างนี้ แต่ครั้งนี้มีเรื่องราวที่ทวนย้ำในความรู้สึกที่มีแต่ความประทับใจและน่าจดบันทึกไว้เป็นอย่างยิ่ง

         หากผมไม่ได้บันทึกถึงเรื่องราวของการเปิดโลกใบเล็ก ๆ ครั้งนี้คงเท่ากับว่าผมได้ทิ้งเรื่องราวดี ๆ  ของคนตัวเล็ก ๆ และไม่ยิ่งใหญ่และมีค่าให้น่าติดตามอะไร เขาได้แทรกตัวขึ้นอยู่กับสังคมทหาร อยู่ในสถานะจ่าคนหนึ่งในจำนวนพลมากมายในกองทัพอันมหึมาแห่งประเทศไทย

         เป็นเรื่องเล่าที่ได้หยิบมาเพียงบ้างบทจากการสนทนากับจ่าในครั้งนั้น ผมกับจ่าไม่มีโอกาสได้พูดคุยสนทนากันอย่างนี้มาก่อนเลยก็ว่าได้

         หากย้อนหลังกลับไปประมาณ 17 -18 ปี เวลาชีวิตที่ผมกับจ่าได้มีโอกาสได้เดินเฉียดกันในเมืองกรุง มันเป็นวันที่ต่างคนต่างก็ออกเดินตามหาความมั่นคงให้กับชีวิต เยี่ยงอย่างเช่นชีวิตของลูกชาวนาทั่วไปก็ว่าได้  ผมจำได้ว่าช่วงที่เราพบกันนั้นมันเป็นช่วงเวลาที่ผมเองเกิดอาการสับสนในชีวิตอยู่ ราวๆว่าไม่รู้จะเดินตามฝันของตัวเองอย่างไรในขณะนั้น เป็นช่วงเวลาอันยากลำบากในการตัดสินใจกับอนาคตของผมอีกเวลาหนึ่งก็ว่าได้ ผมกับจ่าได้พบกันครั้งนั้นโดยที่จ่าได้มาพักอยู่ห้องเช่าของผมและเพื่อน ๆ ก่อนที่จะไปสมัครสอบเป็นนักเรียนนายสิบทหารบก และจากวันนั้นมาจนถึงปัจจุบันก็เป็นเวลาประมาณ 18 ปี  ในวันนี้จึงเป็นครั้งแรกที่ผมกับจ่าได้มานั่งสนทนากัน

 

ครั้งนั้นจ่าประเวศน์ได้เล่าว่า

“ผมมีโอกาสได้เรียนเพราะได้รับทุนการศึกษาที่ทางโรงเรียนได้ให้มา โดยมีอาจารย์สามท่านไปดูคุณสมบัติผมถึงบ้าน”

ผมเกิดความปิติอย่างประหลาด

         ทั้งที่ผมไม่ได้เป็นผู้หยิบยื้นโอกาสนั้นให้กับจ่าเลยก็ตาม แต่การที่สถาบันการศึกษาให้ทุนแก่เด็กเรียนดีมีความประพฤติดีแต่ฐานะทางบ้านไม่พร้อมผมมีความรู้สึกว่ามันคุ่มค่ามากมาย หากผลในวันนี้บุคคลคนนั้นได้กลายมาเป็นทรัพยากรที่มีคุณภาพของประเทศ และมีคุณภาพชีวิตดีขึ้น

         ที่สำคัญเขากลายมาเป็นผู้นำครอบครับที่ดี สร้างความอบอุ่นให้กับครอบครอบได้อย่างน่ายินดี จ่าได้ใช้ตัวอย่างในอดีตของตัวเองในสมัยเป็นเด็กอยู่ที่กระท่อมเล็ก ๆ กลางทุ่งนามาตระหนักจำเพื่อไม่ให้ลูกต้องขาดในสิ่งที่เขาเคยขาดไปในวัยเด็ก ความอบอุ่นจากพ่อและแม่จึงสำคัญยิ่ง และชีวิตวันนี้ของจ่าถือได้ว่ามีความสุขในการดำเนินชีวิตในปัจจุบันอย่างดีเยี่ยม

 

วันที่เดินตามความฝันในหนทางของคนกล้า

"วันที่ผมกับเพื่อน ๆ นั่งรถแท็กซี่จากบางเขนมุ่งหน้ามายังห้องเช่าของพี่ ๆ โดยมีพี่เพ็ญเป็นคนพามาส่ง ครั้งนั้นผมมีความรู้สึกว่าการเข้ากรุงเทพของเด็กบ้านนอกอย่างพวกเรานั้นมันเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายนัก เพราะไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหนกับใคร นอกจากคนที่เรารู้จักเท่านั้น ซึ่งสมัยก่อนก็มีน้อยคนนัก จึงได้มุ่งหน้าไปหาพี่เพ็ญ เพราะได้รับการแนะนำจากน้องสาวพี่เพ็ญมา แต่ด้วยเหตุว่าพี่เขาเป็นผู้หญิง จึงไม่เหมาะสมนักที่พวกเราที่เป็นผู้ชายจะพักอยู่ด้วย จงได้ไปพักอยู่ที่ห้องเช่าของพี่ ๆ ในครั้งนั้น"

 

“หลังจากที่สอบได้และเรียนจนจบหลักสูตรแล้ว ตอนผมกลับบ้านผมยังแวะถามข่าวพี่กับพี่รินอยู่ ตอนนั้นยังไม่มีโทรศัพท์เหมือนสมัยนี้ จึงทำให้การติดตามถามข่าวกันไม่ค่อยสะดวกเหมือนอย่างสมัยนี้ จนกระทั่งมาได้ข่าวอีกครั้งจากเว็บไซต์ของโรงเรียน”

"ขอบคุณที่ยังคิดถึงกันอยู่ ภาพกระท่อมเล็กกลางนาพี่จะพยายามแสวงหามาให้นะจ่า"

แต่ก็มารู้วันนี้นี้เองว่าผมกับจ่าได้มาตั้งหลักปักฐานเป็นคนจังหวัดเดียวกันมาตั้ง 12 ปีแล้ว

          มันเป็นข้อดีของยุคโลกาภิวัฒน์  หากทุกคนยังใคร่ที่จะหนระลึกถึงกันและกันอยู่ไม่ว่าจะในถานะอะไรก็แล้วแต่ เพื่อทบทวนสานต่อมิตรภาพดี ๆ ต่อกัน ขอแค่เพียงให้มีศูนย์รวมในการสืบหาข้อมูลของกันและกันได้ อย่างเช่น ในเว็บไซต์ของสถาบันศึกษาที่เราเคยอยู่ แล้วอุปสรรคที่จะทำให้เราไม่รู้ข้อมูลข่าวสารของคนที่เราอย่างจะรู้มันจะไม่เป็นอุปสรรคอีกต่อไป นี้คือข้อดีของสื่ออิเล็คทรอนิคส์ที่เรียกกันว่าอินเตอร์เน็ตในปัจจุบัน

 

น้องกันลูกชายคนที่สองของจ่าน่ารักเชี่ยวแหละ

           มาวันนี้ ดีใจที่น้องจ่าทำให้พี่เกิดความรู้สึกดี และทำให้เราได้ทบทวนภาพในอดีตที่จาง ๆ ให้ค่อย ๆ ชัดขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง  ในวันนี้เราได้มีโอกาสพูดคุยไถ่ถามความเป็นมาของสองเส้นทางชีวิต และได้แลกเปลี่ยนทัศนะคติในการมองชีวิต มีสิ่งหนึ่งที่ผมกับประเวศน์คิดตรงกันคือการอยากมีชีวิตบั้นปลายเวลาเกษียนจากงาน คือการได้อยู่ตามแบบฉบับชาวนา ชาวไร่   เพื่อถ่ายทอดเจตนารมณ์นี้ให้ลูก ๆ ได้ซึมซับถึงความเป็นมาของผู้เป็นพ่อ  เพื่อให้เขาได้ตระหนักว่ารากเหง้าของเค้านั้นมาจากไหนเพื่อจะให้เขาได้คิดถึงอนาคตของตัวเขาเองเชิงปรามว่า"อย่ายอมแพ้พ่อนะลูก" ลูกต้องทำอนาคตลูกให้ดีกว่าพ่อให้จงได้ และในขณะเดียวกันเขาไม่ควรจะลืมชาวนารากเหง้าของบรรพชน

            แนวความคิดต่างกับผมอยู่เพียงว่าผมจะไม่ฝากความหวังมากมายไว้กับลูก  ผมเพียงแค่หวังให้ตัวเขาได้ใช้ชีวิตอยู่ในสังคมที่เขาอาศัยอยู่อย่างผาสุข  ส่วนจะเลือกเส้นทางอาชีพอะไรก็สุดแล้วแต่เขา จะแย่กว่าพ่อหรือดีกว่าพ่อนั้นไม่ใช่สิ่งสำคัญ 

            สิ่งที่ผมเฝ้าสังเกตเหตุพฤติกรรมของลูกในปัจจุบันนี้นั้น เขาจะวิ่งตามกระแสวัตถุนิยมตลอดเวลา เขาอยากได้ของเล่น กระเป๋า เสื้อผ้า ของใช้และจักรยานเหมือนกับเพื่อน ๆ ของเขาเสมอ ๆ

มันเป็นสิ่งที่ทำให้ผมเองอดหวั่นอยู่ว่าอนาคตของเขาจะเป็นอย่างไร หากเขายังอยากได้สิ่งนั้นสิ่งนี้อยู่เช่นนี้ 

            แต่นั่นมันเป็นธรรมดาของเด็ก ๆ ไม่ใช่หรือ??   แล้วผู้ใหญ่ที่โต ๆ อย่างผมหรือว่าผู้ใหญ่คนอื่น ๆ จะไม่ใคร่อยากจะมีสิ่งนั้นสิ่งนี้กระนั้นหรือ ผมจะไม่โทษระบบอื่นใดที่เข้ามากระทบกับการดำเนินชีวิตของผม หากว่าสิ่งนั้นมันทำให้ผมอยู่ในสังคมนี้อย่างมีความหวัง

            ความสุขจากวัตถุนิยมต่าง ๆ จะไหลบ่าเข้ามามีบทบาทในชีวิตเท่าใด ไม่ว่าจะเป็นรถยนต์วัตถุเคลื่อนที่อันมีมูลค่าสูงมากหากเทียบกับการทำงานหาเงินเพื่อจะซื้อมันมาครองได้ แต่มันก็มีประโยชน์ไม่ใช้หรือ เพราะมันทำให้ผมได้พาสมาชิกครอบครัวและญาติพี่น้องไปเที่ยวในที่ ๆ ไม่เคยเห็น ไปทำธุระส่วนตัวได้โดยสะดวกอย่างไม่ต้องไปนั่งรอรถโดยสารให้เซ็งอารมณ์กับระบบขนส่งที่ชนบทที่รัฐบาลยังละเลยอยู่ และบ้านก็เป็นวิมานที่ควรจะมีไว้มันควรจะดูดีตามที่เราต้องการ  

 "มาวันนี้ผมตระหนักดีว่าผมต้องเรียนรู้และต้องต่อสู้เพื่อจะอยู่กับระบบทุนนิยมนี้ให้จงได้"

 

คำสำคัญ (Tags): #ทหารไทย
หมายเลขบันทึก: 251840เขียนเมื่อ 30 มีนาคม 2009 05:23 น. ()แก้ไขเมื่อ 6 กันยายน 2013 20:31 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน


ความเห็น (2)

มาช่วยยืนยันว่า สิ่งที่เราตั้งใจนั้นสื่อสารไปถึงลูกได้แน่ๆค่ะ แต่เขาจะเลือกทำหรือไม่นั้นก็เป็นสิทธิของเขา ดีใจที่ได้อ่านเรื่องราวดีๆนี้นะคะ รับรู้ได้ถึงความตั้งใจดีๆที่คุณเอนกสื่อสารออกมา ขอบคุณสำหรับพลังดีๆที่ส่งออกมาผ่านบันทึกนี้ค่ะ 

ขอบคุณครับคุณอโณทัยกับเรื่องราวที่สรุปจากเรื่องดี ๆ

ที่ท่านเก็บเกี่ยวมาฝากกันในบล็อกของท่าน

ขอบคุณอีกครั้บครับ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี