วงจรเวลาหมุนเวียนตามปกติ .....
ไม่กี่ปีที่ผ่านมามีเด็กน้อย...คนหนึ่งมีต้นไม้.....ที่แสนรัก....คอยเป็นเพื่อนยามเหงา ...เป็นหมอยามป่วย ช่วยดูแลเอาใจใส่ทุก ๆอย่าง
ทุกวันเด็กน้อยจะวิ่งเล่นอยู่รอบต้นไม้..ไม่ว่าไครจะมาชวนยังไงก็ไม่เคยหนีจากต้นไม้ไป...ยามหิวต้นไม้ต้นนั้นก็เอาผลไม้ในตัวตน ให้กับเด็กน้อยกิน ทุกครั้งที่กินอิ่ม..เล่นเหนื่อย..เด็กน้อยคนนั้นก็จะนอนหนุนโคนต้นไม้นั้น.เ
วลาผ่านไป เด็กน้อยก็เริ่มโตขึ้นเริ่มห่างจากต้นไม้มากขึ้นเด็กน้อนคนนี้เริ่มออกไปเล่นกับเพื่อนคนอื่นแต่พอเหนื่อยเด็กน้อยก็กลับมานอนหนุนต้นไม้เช่นเคย................. ยามที่เด็กน้อยอยากได้ของเล่น เด็กน้อยก็กลับมาขอต้นไม้ ต้นไม้ก็บอกเด็กน้อยว่าเจ้าเอาผลไม้ที่มีในตัวฉันไปขายนะ แล้วเอาเงินไปซื้อของเล่น ต้นไม้ก็บ่นเด็กน้อยด้วยความน้อยใจบ้าง........แต่ก็ยังรักและห่วงตลอดเวลา เมื่อเวลาหมุนผ่านไป เด็กน้อยโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ ก็มีความรักและแต่งงาน จึงอยากมีบ้านก็มาขอบ้านกับต้นไม้ ต้นไม้ก็บอกว่า เจ้าตัดกิ่งก้านของข้าไปเถอะ สร้างบ้านที่เจ้าชอบแล้วอยู่อย่างมีความสุขนะ เด็กน้อยก็ตัดไป
ผ่านไปไม่นานเด็กคนนี้ก็โตเป็นคนสูงอายุ แล้วกลับมาหาเด็กน้อยบ่นว่าอยากได้เรือซักลำ จะไปเที่ยวให้หายเหนื่อยกับการทำงาน ต้นไม้ก็เลยบอกว่าเจ้าตัดต้นที่มีอยู่ไปทำเรือเถอะ เขาก็ตัดต้นไม้ไปทำเรือและท่องเที่ยวอย่างสุขสำราญ เวลาผ่านไปเด็กน้อยก็แก่ ลูก ๆ ก็เติบใหญ่กันหมด ต่างคนก็ต่างไปมีครอบครัว ทิ้งเขาไว้คนเดียวเขารู้สึกเหงา ว้าเหว่ อ้างว้าง จึงนึกได้ว่ายังมีต้นไม้อยู่
เขากลับมาหาต้นไม้ ...................ต้นไม้กำลังจะตายแล้ว ต้นไม้ถามเด็กน้อยว่าเจ้ายังขาดเหลืออะไรอีก เขาไม่มีคำพูดใดๆ ได้แต่ร้องให้ แล้วบอกกับต้นไม้ว่าลูกขอโทษ ทั้งชีวิตเคยมีแต่อยากได้ โดยไม่คำนึงถึง พ่อ แม่ วันนี้ไม่ต้องการอะไรอีก ขอแค่ได้มานอนหนุนตัก เพียงแค่นี้ก็พอ วันนี้เราคิดว่าเรากำลังเป็นเด็กน้อยคนนี้หรือเปล่า หรือเราจะให้ถึงเวลานั้น กาลเวลาที่ช่วยให้เราสำนึก หรือเราจะสำนึกด้วยตนเอง......................เอวัง
