เราเป็นคนสำคัญจริงหรือ

เราเคยคิดไหมว่าเราเป็นคนสำคัญมากจนไม่มีใครมาแทนเราได้...

เคยคิดไหมว่าตำแหน่งงานที่เราทำอยู่ ถ้าเราลาออกไป องค์กรจะต้องมีปัญหาอย่างหนัก...

เคยคิดไหมว่าเราเป็นผู้เล่นคนสำคัญในทีม ถ้าทีมไม่มีเรา แพ้แน่นอน...

>

>>

>>>

ลองดูบรรทัดต่อไปสักหน่อยดีไหมครับ จะได้รู้ว่าคนอื่นคิดถึงเราขนาดไหน..

ลองนำน้ำใส่กระป๋องน้ำมา..

นำมือของเราข้างหนึ่งลงไปกวนน้ำในถัง..

ทิ้งไว้สักพัก..

เกิดอะไรขึ้น..

น้ำกลับมาสงบเรียบ นาบนิ่งเหมือนเดิม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น..

นี่แหละ คือ ความรู้สึกของคนที่มีให้เราเมื่อเราไม่ได้อยู่ในที่ที่เราคิดว่าเราสำคัญมาก..

องค์กรต้องเดินหน้าต่อไป ทีมต้องแข่งต่อไป คนใหม่ หรือ การปรับเปลี่ยนจะเข้ามาแทนเรา อาจจะขลุกขลักไปบ้างแต่เดี๋ยวก็เข้าสู่สมดุลย์..

คนมีคงคิดถึงเราบ้างแน่นอน แต่เขาก็ต้องเดินหน้าต่อไปเมื่อไม่มีเรา..

แล้วเรายังคิดว่าเราเป็นคนสำคัญ จนคนอื่นขาดเราไม่ได้ อย่างนั้นหรือ ??

ลด ละ อัตตา ตัวตนของเราลงบ้างจะดีไหม ??

ที่มา : เค้าโครงเรื่องจากหนังสือเล่มหนึ่ง (จำชื่อไม่ได้แล้วครับ)