การเขียน

 

 

 

 

 

                      หลักเบื้องต้นเกียวกับการเขียน

          

        การเขียน  เป็นทักษะหนึ่งในจำนวนทักษะทั้งสี่ คือ การฟัง การพูด การอ่าน การเขียน

ทั้งสี่ทักษะนี้สัมพันธ์กันอย่างแยกออกจากกันไม่ได้  เพราะมีกระบวนการที่ต่อเนื่องเกื้อกูลซึ่งกัน

และกัน  ประดุจดัง ต้นไม้ต้องอาศัยราก คือการฟังและอ่านแทรกไปในพื้นดิน คือเรื่องราวต่างๆ

เพื่อหาอาหารที่เป็นประโยชน์มาเลี้ยงลำต้น  รากนั้นรู้ว่าสิ่งใดเป็นอาหารหรือไม่ ด้วยอำนาจพิเศษ

ในตัวเอง คือความคิด อำนาจพิเศษนี้ช่วยให้รากดูดอาหารและเลี่ยงสิ่งที่ไร้ประโยชน์หรือเป็นพิษ

อาหารคือข้อเท็จจริงและความคิดที่ได้มาใหม่นี้  รากนำไปบำรุงลำต้น คือการเขียนและการพูด

ให้ผลิดอกออกผล ยิ่งมีอาหารมากลำต้นก็แข็งแรงสมบูรณ์ ใบดอกก็ยิ่งงอกงาม

       ในกระบวนการทักษะทั้งสี่  การเขียนเป็นทักษะที่ค่อนข้างฝึกฝนได้ยากกว่าทักษะอื่นๆ เนื่อง

ด้วยโดยปกติคนมักเขียนน้อยกว่าพูด อ่าน และฟัง ความชำนาญคล่องแคล่วในการเขียนย่อมมี

น้อยเป็นธรรมดา คุณต้องเรียนการเขียนไปทีละก้าว และคุณจะพบว่า  ก้าวแรกนั้นลำบากยาก

เย็นที่สุด   "งานทุกชนิดย่อมจะต้องมีความยากลำบากในระยะเริ่มต้น" คำกล่าวนี้เป็นความจริง

โดยเฉพาะงานเขียน  บุคคลส่วนมากถึงกับพูดกับตัวเองว่า "ผมไม่มีหัวเรื่องภาษาไทย "หรือ

 "ผมเขียนหนังสือไม่เป็น" อันความยากลำบากนี้คงเป็เพราะ  การเขียนเป็นวิชาที่เป็นทั้งศาสตร์

และศิลป์   ที่กล่าวว่า "เป็นศาสตร์ " ก็เพราะเป็นวิชาที่มีหลักการ มีทฤษฎี ซึ่งจำเป็นต้องศึกษาหา

ความรู้  จึงจะสามารถเขียนได้อย่างมีประสิทธิภาพ  แต่ศาสตร์แห่งการเขียนไม่แน่นอนตายตัว

เหมือนกฏเกณฑ์ทางวิทยาศาสตร์  หรือคณิตศาสตร์ เนื่องจากสามารถเปลี่ยนแปลงได้ให้เหมาะ

สมกับกาลสมัย  ซึ่งต้องเป็นไปตามความเห็นชอบของส่วนรวมด้วย จึงยิ่งมีความยุ่งยากเป็นทวี

คูณ    ส่วนที่กล่าวว่า "เป็นศิลป์" เพราะเป็นเรื่องของความงดงามทางการใช้ภาษา ทำให้ภาษา

เกิดรส  ผู้ที่จะทำให้ภาษาเกิดรสได้ จำต้องอาศัยความปราณีต ความจัดเจนในการใช้ภาษาให้งด

งามกระทบความรู้สึกของผู้อื่น   จัดว่า เป็นศิลป์ที่สัมผัสได้ด้วยใจ  เป็นศิลป์ที่สูงต้องอาศัยการ

ฝึกฝนให้มากๆ  ไม่มีตำราใดที่บอกกฏเกณฑ์ได้แน่นอน  ผู้ศึกษาจะต้องอาศัยไหวพริบ และความ

พยายามอย่างมาก  จึงจะเข้าถึงศิลป์ชนิดนี้ได้

        ผู้ใดที่เข้าถึงศิลป์ชนิดนี้ได้ ย่อมทำให้การประพันธ์นั้นมีคุณค่า ในทางทำให้เกิความเพลิด

เพลินเจริญใจเป็นประการแรก  ส่งเสริมปัญญาเป็นประการที่สอง และช่วยดำรงรักษาวัฒนธรรม

เป็นประการที่สาม  คุณค่าทั้งสามประการนี้จะมองในเฉพาะบุคคลหรือมองในแง่สังคมก็ได้