สวัสดีครับ....

ในเส้นทางเดินสายทางแห่งธรรมนั้น........

ทุกวิถีที่เรา(กาย-จิต)เข้าไปเกี่ยวข้องนั้น...คือการเติมเต็ม  คือการเก็บเกี่ยว  คือการหล่อเลี้ยงเมล็ดพันธุ์ของพุทธ ในจิตใจของเรา (ไม่อยากใช้คำว่าเราเท่าไดครับ ตอนนี้..)

 

เริ่มแต่เด็กที่เราได้สัมผัสเปลือกๆ  ของพุทธ  ทั้งทางตา  หู  ใจ...ผ่านวิถีชีวิตแบบไทยๆ...

เช่นพิธีกรรม  วันสำคัญๆ  ระเบียบ ข้อปฏิบัติ....มันทำให้เราซึมซับบ้างเล็กๆน้อยๆ  อาจจะเท่าๆกัน

 

ต่อมาก็เริ่มที่การเรียนวิชาพระพุทธศาสนา(ไม่รู้ตอนนี้มีอยู่หรือเปล่า..)  

ต้องขอบคุณผู้ที่ร่างหลักสูตร...ที่ให้มีวิชานี้....

 

เสมือนการเปิดโอกาสให้เด็กๆ  แต่ละคนได้ซึมซับ(ท่านสมคบว่าชิม)...... เรื่องราวภาคทฤษฎีของพระพุทธศาสนา....  บางคนอาจจะแค่ผ่าน  บางคนก็จำได้    แต่ก็มีบางคนที่ดูจะเข้าใจแบบลึกๆ  ทั้งนี้เพราะทุนเดิม  กุศลเดิม  ปัญญาเดิมที่เขามีอยู่........

 

ผมเป็นเด็กคนหนึ่งที่อยู่ตามทุ่งนา....  แต่มารู้จักพระพุทธศาสนาผ่านวิชานี้  ผ่านเรื่องเล่าจากคุณครูผู้สอนวิชานี้  ซึ่งส่วนใหญ่ท่านเป็นมหาเดิม  ก่อนที่จะสึก  ทั้งระดับม.ต้น  และม.ปลายครับ..........

 

เป็นเป็นการซึมซับแบบไม่รู้เนื้อไม่รู้ตัว  ไม่รู้ว่าทำไม....

 

เป็นที่ฮือฮามากตอนผมเข้ามาเรียนม.4  ที่รร.ประจำจังหวัด    เมื่อเด็กโนเนมมาจากโรงเรียนขยายโอกาส  ม.ต้นรุ่นแรก  TOP  วิชานี้เมื่อสอบกลางภาค     เป็นการเปิดพื้นที่แห่งแรงบันดาลใจด้านนี้ทั้งปริยัติ  และปฏิบัติ(บ้างนิดๆ)

 

การเข้าสูวิถีธรรมของแต่ละคนนั้น  ยิ่งเร็วก็น่าจะยิ่งดี  แต่ไม่ได้เป็นสิ่งที่ตัดสินว่าใครจะถึงก่อน ^_^

บางคนก็เข้าจริงๆ  บางคนก็เข้าเทียมๆ   หรือเพราะว่าปัจจัยอื่นๆ  แต่ไม่ว่าทางไหน  ถ้าได้กัลยาณมิตรที่ดี  ครูอาจารย์ที่ดี  ถือว่าเป็นสิ่งที่ประเสริฐอย่างยิ่งต่อการเดินทาง...

 

ผมถือว่าเข้าไปโดยบังเอิญ??ครับ....

ชมรมยุวพุทธ...   ชมรมพุทธ   ของคุณครูสังคมศึกษาของโรงเรียน...เป็นการเคลือบบางอย่างไว้ในจิตใจเราบ้าง..........

....

จุดเปลี่ยนที่สำคัญคือวัดที่ต้องของชมรมยุวพุทธคือ...วัดบูรณ์ฯ...

 

 

มีวันหนึ่งตอนม.4  พบหนังสือเล่มหนึ่งวางไว้  ในห้องกิจกรรม 

 เห็นคนเดินผ่านไปมา  ไม่มีใครหยิบไป  อืม..ใจก็เลยคิดเอาเองว่า  ขอหยิบมาไว้เป็นของเราเลยก็แล้วกันนะ...^_^...

 

เป็นหนังสือธรรมเล่มแรกๆ  ที่อ่าน  แม้จะไม่ค่อยรู้เรื่องมากนัก 

แต่ก็พยามอ่านบ่อยๆ  อ่านแล้วออ่านอีก  ซ้ำๆ  เข้าใจบ้าง  ไม่เข้าใจบ้าง  ตามสภาวะธรรมขณะนั้นๆ........

 

นั่นคือหนังสือ...เล่มนี้ครับ  หลวงปู่ฝากไว้...........

 

.....

ตอนนั้นไม่ค่อยรู้จักท่านเท่าใดนัก...แต่รู้ว่าถือเล่มนี้เป็นสรณะ...

...เวลามีความทุกข์ตอนเด็กๆ  ก็จะมาวัดนี้...  แต่แปลกที่ไม่ได้ไปกราบท่าน  ไปบูชาท่านที่พิพิธภัณฑ์ใกล้ๆ...

แต่ผมไปไหว้หลวงพ่อพระชีย์ครับ...  และเสี่ยงเซียมซีด้วยครับ(555  ไปโน่นเลย...)

 

(คงกำลังเสี่ยงเซียมซีเหมือน ด.ช.สุพัฒน์ ตอนเด็ก 555 )

 

แต่ก็เป็นการเดินทางส่วนหนึ่งครับ...

อย่างน้อยก็ไม่ผิดทางนักเพราะว่าทุกข์ก็เข้าวัด  ไม่ได้ไปที่อื่นๆ.......

 

 

ว่าด้วยครูบาอาจารย์....ตอนนั้นเราไม่มีคนชี้แนะ  ไม่มีครู

แต่ก็มีครูในหนังสือคือพระพุทธเจ้า   มีหลวงปู่.. แต่ก็น่าจะยังคงเข้าไม่ถึง...

ทำให้เกิดการลอยเคว้งคว้างไปมาเกือบ 10 ปี...

พอกพูนอวิชชา  กิเลส  ตัณหา มากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ.........

(แอบคิดว่าถ้าเเกะตอนนั้นกับแกะตอนนี้อันไหนจะง่ายกว่ากันนะ..ฤ มันต้องตระเวณใช้ของเก่า  สร้างของใหม่ให้พอเหมาะเสียก่อน....)

 

 

มา ณ  วันนี้จึงเห็นว่าครูบาอาจารย์  และกัลยาณมิตรนั้นสำคัญมากๆ  มากๆ  ต่อทางเดินสายทางนี้ของแต่ละคน....

เพราะว่าวันนี้เหมือนว่า...เมื่อถึงเวลาหนึ่ง.......

กัลยาณมิตรก็จะเข้ามาหาเรา(หรือเพราะเราไปหาท่านนะ??)

เราก็จะพบกับครูบาอาจารย์มากมาย ทั้งโดยตรง  ทั้งทางสื่อต่างๆ...(ยิ่งโลกปัจจุบัน)

 

ตอนนี้ครูบาอาจารย์ท่านออกมาเปิดเผย  และสื่อให้เราได้เห็นธรรม

มากมายหลายท่านอย่างมาก.........

 

ณ..ตอนนี้ก็น่าจะขึ้นกับเราว่าจะเห็นท่านหรือเปล่า........

  เราอาจจะเห็นท่าน  ด้วยกิเลส...ด้วยโมหะ  (ก็พระธรรมดานี่หละ.._^_)

  เราอาจจะเห็นสื่อท่าน...ผ่านๆ  (หนังสืออะไร  อืมธรรมะ  น่าเบื่อ  ไม่อยากอ่าน  อ่านไม่รู้เรื่อง)

 

   ถ้าหากว่าเราใส่ใจ  ตั้งใจสักเล็กน้อย  เราอาจจะได้พบกัลยาณมิตร 

   พบกับครูบาอาจารย์ที่ดีมากมาย

   ในยุคนี้ครับ.............

 

  ลองดูนะครับ...^_^..

 

ขอบคุณรุปจาก www.bloggang.com/viewdiary.php?id=mungchang...