คนในบ้านไม่ช่วยแล่วใครจะช่วย

ปากพนังอำเภอที่ได้ชื่อว่ายากจนที่สุดใจจังหวัดนครศรีธรรมราช  ใครเล่าจะเชื่อได้แต่มันก็เกิดขึ้นแล้วอดีตเคยรุ่งเรืองจากการเป็นเมืองท่า  เรือทุกลำต่างมุ่งสู่แม่น้ำปากพนัง  ข้าวปลาอาหารอุดมสมบูรณ์  ปัจจุบันหาเป็นเช่นนั้นไม่  บ้านเรือนที่ปราศจากคนหนุ่มสาว คนเฒ่าคนแก่ต้องอยู่เลี้ยงหลานอย่างโดดเดี่ยว  รายได้เพียงอย่างเดียวก็คือจากลูกหลานส่งมาให้   บ้านไหนโชคดีก็พอกินพอใช้ไปตลอดรอดฝั่ง  แต่จะมีสักกี่ครอบครัวที่โชคดี  รายได้เสริม งานพิเศษ หรืออะไรก็ตามที่สรรหามาเรียกเพื่อเพิ่มรายได้  แต่ก็เป็นในรูปแบบต่างคนต่างเดิน  ต่างคนต่างหารายได้กันเอง  ความเหนียวแน่นก็จะไม่เกิด  หากเราเปลี่ยนมุมมองใหม่ให้คนในบ้านช่วยเหลือกันงานกลุ่มก็จะเกิด รายได้ก็มีการกระจายไปสู่ทุกครัวเรือนอย่างเท่าถึงและทัดเทียมกัน  เมื่อทุกครัวเรือนเข้มแข็งพร้อมที่จะก้าวไปด้วยกันอุปสรรคแค่ไหนก็มิสามารถมาทำอะไรได้