มีเรื่องเล่ามากมายหลายเรื่องสำหรับคนหน้างานที่เรานำมาบอกเล่าต่อกัน ระหว่างที่เราได้พบปะและทำ work shop R2R มีหลายคนที่เริ่มเข้าใจในกระบวนการ R2R มากขึ้นอาจเนื่องด้วยว่า เราได้พบกันบ่อยและได้ฟังกันและกัน...

ระหว่างที่เราใช้เวลาสองวันสำหรับครั้งที่สองของเดือนนี้ ในการมานั่งทำงานด้วยกันกับทีม R2R โรงพยาบาลยโสธรนั้น... ข้าพเจ้าได้ยินเสียงหัวเราะดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้อง หันไปเจอพบว่าน้องรสและอ้อกำลงพูดคุยถามสารทุกข์กัน ...

รส ... เป็นพยาบาลแผนกหอผู้ป่วยหนักศัลยกรรม (I.C.U. ศัลยกรรม)

อ้อ...ถามว่า "ชีวิตการทำงานเป็นอย่างไร"... รสตอบด้วยเสียงหัวเราะอย่างเบิกบาน "มีความสุข สนุก อย่างน้อยก็สนุกกว่าที่บ้าน"... อ้าว !! เป็นคำอุทานที่เราต้องแปลกใจ อะไรทำให้รสรู้สึกเช่นนั้น

สำหรับข้าพเจ้าเอง...เคยไปสัมผัสกับกับหน่วยงานของน้องรส แม้ว่าจะเป็นงานที่หนัก เผชิญหน้ากับความเป็นความตาย แต่บรรยากาศโดยรวมที่สะท้อนออกจากภายในจิตใจของน้องๆ และบุคลากรทีนี่ มีแต่เสียงหัวเราะและใจที่เบิกบาน ... เมื่อถามว่ามีปัญหากันไหม หรือมีความขัดแย้งกันไหม.. เขาก็ตอบกันอย่างสนุกนานว่า "มี...บางครั้งก็รุนแรง" เรื่องรุนแรง แต่ความรู้สึกของบุคคลไม่ได้รู้สึกว่ารุนแรง ทุกครั้งที่ถามถึงปัญหาในองค์กร น้ำเสียงที่เล่าถึงไม่ได้มีอารมณ์ของความขุ่นมัวเจือปนเลย กลับมีแต่ความรู้สึกที่สะท้อนถึงความขบขันต่อเรื่องราวที่เป็นปัญหานั้น...

สำหรับรสเอง.. รสได้เล่าให้ฟังเรื่องลูกที่ต้องมีเหตุให้ได้เกิดก่อนกำหนดอย่างมาก ลูกมีน้ำหนักเพียงแค่แปดร้อยกว่ากรัม...แต่รสก็สามารถประคองดูแลลูกได้จนตอนนี้ด้วยน้ำหนักพันกว่า แต่หมออนุญาตให้กลับไปเลี้ยงที่บ้านได้

พลังใจของรสยังเต็มเปี่ยม มองโลกอย่างรื่นรมย์...

งานพัฒนาที่รสทำ เป็นการพัฒนามาตรฐานการดูแลผู้ป่วย โดยการที่เรานำวิจัยมาเป็นแนวทางในการศึกษาและพัฒนามาตรฐานดังกล่าว รสมาเข้าร่วม class กับเราเท่าที่มาได้ สำหรับข้าพเจ้าไม่ได้ห่วงมากมาย เพราะชีวิตมีหลายด้านที่เราต้องมีหน้าที่ ... เพียงแค่อธิบายภาพ concept ให้เข้าใจตรงกัน พอได้ฟังกันมากขึ้น ทำให้ได้ทราบว่างาน R2R ที่รสทำนั้นได้ดำเนินการมาได้มากแล้ว...

ดังนั้น ... นอกจากรสจะต้องทำงานประจำ ณ ที่ทำงาน

รสยังมีหน้าที่...ที่จะต้องทำประจำที่บ้านด้วย...

งานวิชาการอย่าง R2R อาจเป็นส่วนหนึ่งเล็กๆ ที่เป็นที่ว่างให้รสได้แวะมาหยุดพัก อย่างเบิกบานได้พูดคุยและแลกเปลี่ยนเพื่อนำไปสู่การเติมเต็มคุณค่าเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิต...

การที่เราได้จัด class การเรียนรู้เชิงปฏิบัติการนี้ และการพบปะแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันบ่อยๆ นี้ ทำให้เราได้เรียนรู้โลกของคนทำงานมากขึ้น ... เกิดเป็นความเข้าใจ เห็นอกเห็นใจ เอื้ออาทร และที่สำคัญ ความรู้สึกดังกล่าวได้เกิดการพัฒนาแปรเปลี่ยนเป็นความรักความห่วงใยต่อกัน...

นี่เป็นสิ่งที่ได้เรียนรู้อีกในมุมมองหนึ่งของข้าพเจ้า ต่อเรื่องราวที่รส ได้แบ่งปันให้ได้รับรู้ด้วย

------------------------------------

ขอบคุณน้องรส...คนต้นเรื่อง

ก่อเกิดการเรียนรู้ภายในได้มากมาย