ผู้ชายที่ดีและงดงามที่สุดในชีวิตแป๋มก็คือพ่อ.....

เธอเป็นแรงบันดาลใจ 

เธอเป็นไฟที่ทำให้ใจฉันสว่าง.....

แรงบันดาลใจในชีวิตของคนเราแต่ละคน ย่อมมาจากต่างที่มา มาจากสิ่งที่ทุกคนหยิบยกเอามาตั้งไว้เรียกว่าเป็นแรงบันดาลให้ทำสิ่งหนึ่งสิ่งใด ในชีวิตของฉัน ฉันมีคนสองคนนี้เป็นแรงบันดาลอยู่เสมอ นั่นก็คือพ่อและแม่

ในที่นี้ฉันขอกล่าวถึงพ่อก่อน เพราะอะไรนะหรือ.....

วันหนึ่งเสียงโทรศัพท์ได้ดังขึ้น...

"แป๋ม...

ทำอะไรอยู่

กินข้าวยัง....

...

ตั้งใจเรียนนะลูก

วันไหนเราจะไปกินข้าวกันดีลูก" และคำพูดสนทนากันอีกหลายๆประโยคของพ่อที่พรั่งพรูออกมา


หลายคนอาจจะแปลกใจ พ่อลูกโทรหากันไม่เห็นจะแปลกอะไร

แต่เพราะพ่อกับฉันเราไม่ได้อยู่บ้านหลังเดียวกัน เจอกันนานๆครั้งมาเกือบ 4 ปีแล้ว....

(ด้วยเหตุผลอันเป็นที่สะเทือนอารมณ์มาก หลายคนบอกว่าเป็นเหตุผลและเรื่องของผู่ใหญ่)

กลางดึกของวันหนึ่งพ่อได้โทรมาหา เพราะนอนไม่หลับ

พ่อได้แต่พร่ำบอกฉันว่าพ่อเสียใจกับอดีตและเรื่องที่กิดขึ้น พ่อคิดถึงแม่ ฉันและพี่ๆๆน้องๆๆ

พ่อบอกกับฉันว่า ที่พ่อยังอยู่ได้ทุกวันนี้เพราะลูกๆ เพราะมีฉันเป็นแรงบันดาลใจให้พ่อสู้ พ่อขอโทษฉันที่พ่อเป็นพ่อที่ไม่ดี

สิ่งที่พ่อได้บอกฉันนั้น มันไม่เคยเกิดได้เกิดขึ้นในความรู้สึกของลูกคนนี้เลย

    พ่อต่างหากที่เป็นแรงบันดาลใจของลูก ให้ลูกได้ก้าวต่อไป ให้ลูกได้มีพลัง ให้ลูกได้มีเป้าหมายว่าทำเพื่อใคร และ...

         ผู้ชายที่ดี และงดงามที่สุดในชีวิตของแป๋มก็คือพ่อ......

                                           และแป๋มยังหวังว่าซักวันเราจะได้อยู่พร้อมหน้าครอบครัวกันอีกซักครั้ง