ยินดีและรู้สึกเป็นเกียรติ

ช่วงนี้เป็นอะไรที่ดูวุ่นวาย  ยุ่งยากนิดหนึ่งเนื่องจาก  มหาลัยของเราจะปรับข้าราชการระบบซีเข้าสู่ระบบแท่ง    แต่เนื่องจากมหาวิทยาลัยของเราใหญ่  ทำให้การปรับระบบแท่งไม่ทันในปีนี้  ต้องเป็นตุลาคม 2552

เราผู้เป็นอีกคนที่ระบบแท่งกำลังจะถูกนำมาใช้  การทำผลงานเพื่อเลื่อนระดับพี่ๆและเพื่อนๆที่ทำงานบอกว่า  หลังออกจากระบบซี   ระบบแท่งจะทำการเลื่อนระดับยากขึ้น  (อันนี้เราเองก็ไม่ทราบในรายละเอืยด)  จึงคิดไว้ว่า  ต้องรีบทำซีซะแล้ว  ช่วงนี้จึงมุ่งมั่นอีกรอบ   ยุ่งๆๆ 

การทำชำนาญการเค้าจะมีกำหนดไว้ว่าต้องมีคู่มือ และโครงการพัฒนางานหรือวิจัย  ซึ่งเราทำทั้งคู่มือและโครงการพัฒนางาน  ส่วนงานวิจัยก็ทำแต่ไม่ทราบว่าจะตรวจเสร็จแก้ไขทันเวลาที่กำหนดไหม ??

การตรวจงานวิจัยของเราเค้ากำหนดว่าต้องให้ตรวจสามคนคือ 

พยาบาลชำนาญการ  1 ท่าน

อาจารย์คณะพยาบาล 1 ท่าน

และอาจารย์ศัลยแพทย์ 1 ท่าน

และต้องลงตีพิมพ์

ณ ขณะนี้พี่พยาบาลชำนาญการตรวจแล้ว  ปรับแก้แล้ว

อาจารย์ศัลยแพทย์กำลังตรวจ  ทีแรกก็คิดๆว่าอาจารย์จะว่างไหมน้า ? จะมีเวลาดูให้ไหมน้า?  อาจารย์ผ่าตัดทุกวัน  วันหนึ่งสบโอกาสดีๆจึงถามอาจารย์ว่า  "อาจารย์  ช่วยดูงานให้หน่อยได้ไหมคะ "   อาจารย์ตอบว่า " เป็นเกียรติและยินดีอย่างยิ่งครับ  ทำ ซี 9 หรอครับ"  พอได้ยินคำนี้  รู้สึกเลยว่า  เราชอบคิดไปเอง  อาจารย์น่ารักมากๆค่ะ  ขอบคุณอาจารย์มากๆเลยนะคะ   

 ส่วนอาจารย์คณะพยาบาลกำลังดำเนินการติดต่ออาจารย์ให้ช่วยดูให้

จริงๆเราเริ่มทำชำนาญการมาประมาณปีกว่าๆแล้ว  แต่ยากน่าดู  ไปไม่ถึงไหนสักที 

เคยคิดว่าทำไมมันยากจังในแต่ละก้าวของชีวิต  แต่พอมานึกดูอีกที  ยังดีกว่าที่เรามีโอกาสได้ทำ   เพราะถ้าเราไม่ทำอะไรเลย  เราหยุดอยู่กับที่  เมื่อเวลาผ่านไป  เราจะหันกลับมามองข้างหลังอย่างภาคภูมิใจได้อย่างไร   เราจะพูดว่า "เสียดายเราน่าจะทำอันนั้น  เราน่าจะทำอันนี้"

 เคยพูดกับน้องคนหนึ่ง  เคยบ่นๆว่า  ไม่อยากทำแล้ว  ยากจริงๆ  น้องเค้าบอกว่า"พี่ๆทำไปเถอะรู้ไหมหนูไม่ใช่ข้าราชการ  หนูไม่มีโอกาสทำซี  พี่มีโอกาสก็รีบๆทำเถอะ"  ทำให้เราคิดได้ว่า  คนที่เค้าอยากทำเค้าไม่ได้ทำแล้วเราละ  มีโอกาสทำไมจึงไม่ทำ

วันนี้จึงตั้งใจใหม่  คิดใหม่  ทำใหม่ค่ะ