วันนี้น้องๆจากบ.ไทยรวมสินพัฒนาอุตสาหกกรรมจำกัด 4 ท่านได้โทรศัพท์เข้ามา เพื่อขอพบ เป็นเหตุการณ์อันสืบเนื่องจากได้อ่านบทความจากg2k เรื่องทุ่นไม่ไผ่

และอีเมล์เข้ามาเพื่อขอข้อมูลเพิ่ม จึงเกิดกิจกรรมเติมเต็มผืนป่าขึ้นอีกครั้ง  โดยครั้งนี้เราจะเจาะพื้นที่ ริมเลบริเวณโรงเรียนบ้านรางโคกขาม ที่ถูกน้ำทะเลซัดกระหน่ำจนเสียหายหมด ไม่สามารถใช้การได้ เด็กๆ ต้องอพยพเข้ามาเรียนที่โรงเรียนสหกรณ์นิคมเกลือ จึงเกิดคำว่าโรงเรียนสาขาขึ้น

ฉันวางแผนจัดการงานครั้งนี้ โดย

เช้าวันอาทิตย์ที่ 8 มีนาคม 2552 เวลา 05.30น. ฉันเดินออกกำลังกายจากบ้านระยะทาง 2500 เมตร และแวะตลาดเพื่อทำบุญใส่บาตร และหาอาหารเช้าพร้อมน้ำดื่ม ติดมือไปยังทีหมาย บ้านรางโคกขาม

06.00 น.เดินทางด้วยรถมอเตอร์ไซด์ไปยังที่หมาย ระยะทางจากตลาดถึงที่หมาย ประมาณ 13 กิโลเมตร

06.30 น.เตรียมความพร้อมด้วยการสำรวจพื้นที่ก่อนน้องๆจากไทยรวมสินจะมาถึง โดยจะใช้ลานกีฬาในหมู่บ้านเป็นที่จัดกิจกรรมก่อนลงปลูกป่า

การเดินทางไปชายทะเลบ้านรางโคกขามในปัจจุบันนี้ ค่อนข้างสะดวก ในสมัยก่อนหาก ใครบรรจุมาเป็นครูสอนที่นี่ ต้องนั่งเรือมาสอน มาทางทะเลนะคะ บางครั้งเรือล่มกลางทะเลก็ว่ายน้ำกันขึ้นบก แต่ปัจจุบันมีถนนคอนกรีตวิ่งเข้าออกสะดวก ขนาด 10 ล้อวิ่งกันโครมครามเพื่อขนดินออกมาเป็นขบวนทำให้เกิดสัจธรรมที่ว่า เกิดมาและจากไป คือฉันเอง ฉันคือดินที่คะยอรวมตัวกันเข้ามาเติมเต็มผืนแผ่นดินที่บ้านรางโคกขาม

และเมื่อถึงที่หมายก็จะนำกำหนดการปลูกป่าชายเลน ที่กำหนดเป็นแผน 1 และแผน 2

แผน1 ปลูกเมื่อน้ำลง

แผน2 ปลูกอย่างไรถ้าน้ำขึ้นในเวลาที่กำหนดไว้

แล้วเมื่อถึงเวลา จะลงเอยด้วยแผนไหน คงได้มาเล่าสู่กันนะคะ ตอนนี้ขอเตรียมข้อมูลที่จะให้ความรู้และแลกเปลี่ยนกับน้องๆ 150 ชีวิตที่มากันโดยความร่วมใจ จิตอาสาพามาเจอ ก่อนค่ะ โดยจะขอความคิดเห็นจากพี่น้องชาวบล็อกนี่แหละค่ะ ช่วยเสนอแนะความคิดให้ด้วยนะคะ ทำบุญร่วมกันเติมเต็มผืนแผ่นดินให้ประเทศไทยที่ทะเลสมุทรสาครอีกสักครั้งนะค่ะ  ขอบคุณค่ะ