การไปต่างจังหวัดครั้งนี้  เราไม่ได้นำรถยนต์ไปหรอก เรานั่งแท็กซี่จากหน้าบ้าน แล้วไปขึ้นรถทัวร์ที่  บขส.

*****

พ่อบ้านเป็นช้างเท้าหน้า  ว่าอย่างไรก็ว่าตามกัน  ครูอ้อยไม่เคยคัดค้านประการใด

การเลือกบริษัทรถทัวร์  พ่อบ้านก็เลือกเอง  แถมมาบอกด้วยความดีใจว่า....ได้รับบัตรลด  อีก 18 บาทเมื่อขึ้นขากลับ 

 เราเดินทางมาได้เรื่อยๆ  ได้ยินเสียง  ไก่ขัน  เสียงตุ๊กแก มาเป็นจังหวะ  นั้นคือ  การตั้งเสียงโทรศัพท์ เป็นไก่ขัน กับเสียงตุ๊กแก 

พอมาถึงกลางทาง  เมฆฝนก็ตั้งเค้ามึดครึ้ม  และฝนก็ตกลงมา  มองถนนแทบไม่เห็น สักครู่ก็พบอุบติเหตุ  ในฝั่งตรงกันข้าม  การจราจรติดขัดยาว เกือบกิโลเมตรได้ 

แต่แล้วเราทั้ง 2 คนก็พากันมาถึง  โคราช  หลังจากที่โทรศัพท์หาพี่เขย  ไม่ว่างที่จะมารับเรา  เขาต้องไปรับแม่จากงานศพ...เราต้องเดินทางไปเอง....

เมื่อลงจากรถ  ก็พากันเข้าห้องน้ำ  เตรียมจะเดินทางต่อไป  พ่อบ้าน  มองเห็นรถแท็กซี่  จึงเดินไปถาม..แท็กซี่บอกว่า เหมาจ่ายราคา...400 บาท   เราจึงเดินหนี  และไปซื้อตั๋วรถประจำทาง คนละ 25 บาท ถูกกว่ากันตั้งเยอะ 

พอรถมา  เราขึ้นไปนั่งบนรถ  และรอนาน เป็นครึ่งชั่วโมง  จนพ่อบ้านต้องไปซื้อน้ำชาขวดมาให้ครูอ้อยดื่ม 

เมื่อรถออกเดินทาง  ก็ไปแวะจอดที่อื่นๆๆอีก เป็นรายทาง  เมื่อมีคนโบก  ก็จอดทุกครั้ง 

บางคนกำลัง จ่ายเงินให้รถมอเตอร์ไซค์รับจ้าง คนขับรถ ก็ยังรอ...มีน้ำใจจริงๆๆ 

พ่อบ้าน ทำจมูกฟุตฟิต  ว่า ใครเอา  ปลาร้า ขึ้นมาบนรถ  กลิ่นกระจายทีเดียว 

ครูอ้อย ก็ปวดศีรษะขึ้นมาทันที  เอาพัดขึ้นมาวีไปมา 

ตะวันคล้อยต่ำ....เรา  ตุ๊หลัดตุ๊เหล่  จนมาถึง  ทางเข้าบ้าน  พี่เขยกับพี่สาวก็เอารถมารับเรา เข้าบ้าน...

ก่อนจะลงจากรถพ่อบ้านบอกว่า...ถ้าเรานั่งรถแท็กซี่มา ถึงบ้านตั้งนาน  ไม่ต้องให้พี่มารับ และไม่เหม็นปลาร้าเวียนศีรษะด้วย 

แบบนี้ เขาเรียกว่า...เสียน้อยเสียยาก  เสียมากเสียง่าย....ใช่ไหมคะ

*****

Marr1

*****

ยังมีตอนต่อไปอีกนะคะ

ด้วยความรัก และ ปรารถนาดี

จาก

ครูอ้อย แซ่เฮ