เริ่มวันที่สอง คือ วันที่ 18 มีนาคม 49
อาหารที่ทางรีสอร์ทต้อนรับมันอร่อยดีนะ แต่อิ่มแป๊บเดียว
เพราะ มันไม่อิ่มเหมือนข้าวเหนียวบ้านเรา
แต่ก็ประทับใจนะ
เมื่อถึงเวลาที่เข้าห้องประชุมก็ประทับใจอีกแล้ว
ห้องประชุมใหญ่โอ่โถง แต่วิชาการมากไป
แต่ทีมจัดการก็แก้ไขโดยการจัดห้องประชุมให้เป็นกันเองมากขึ้น
เปลี่ยนบรรยากาศใหม่อีก รู้สึกว่าชีวิตจะมีรสชาติดี
ความจริงการสัมมนาครั้งนี้เราตั้งใจไว้แล้วว่าเราจะเก็บเกี่ยวความรู้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้
ลืมไป! ก่อนที่เราจะเข้าห้องประชุม
เราได้รับแจกเอกสารก็เจอสิ่งที่ประหลาดใจว่า
ความรู้สึกที่เราได้ถ่ายทอดออกมา
ทางทีมกลางได้ซีร๊อกซ์แจกให้ผู้เข้าร่วมสัมมนาได้อ่าน
ตอนแรกก็ไม่มีใครรู้ว่าเป็นเรากับผู้ร่วมงานเขียน
แต่รู้ว่ามาจากกองทุนไหน ชุมชนไหน
สิ่งที่เราเขียนออกมาเป็นความรู้สึกจากใจจริงนะ
พอเราเขียนออกมารู้สึกว่ามีเพื่อนร่วมขบวนการ
มีความรู้สึกเหมือนกับที่เรารู้สึก
ถามว่าเราดีใจไหมกับการได้ถ่ายทอดความรู้สึก
ดีใจส่วนหนึ่ง
อีกด้านหนึ่งเหมือนกับเราท้อแท้กับการทำงานหรือเปล่า
บ่นเรื่องที่ตัวเองชอบร้องไห้กับงานนี้อีกแล้ว
ต่อไปนี้เราจะทำงานโดยมีสติในการทำงาน
โดยจะขับเคลื่อนที่จะช่วยเหลือชุมชนอื่นให้ได้มากที่สุดและสร้างความเข้มแข็งให้กับชุมชน
สิ่งที่เราประทับใจอีกอย่างหนึ่ง คือ
คำพูดของพี่อาคมและพี่จำรัสที่เป็นลูกศิษย์ของพระอาจารย์สุบิน
รู้สึกว่าพี่จะรู้ เข้าใจความรู้สึก ความเป็นอยู่
และวิถีชีวิตของชุมชน
ชอบพี่ทั้งสองคนที่มีอุดมการณ์เหมือนกับเราเลยนะที่ทำงานโดยไม่หวังผลตอบแทนให้กับตนเอง
แต่หวังให้เกิดความสำเร็จของชุมชน วันที่ 18 มีนาคม
เป็นวันที่เราประทับใจกับสิ่งที่จังหวัดตราดได้เล่าประสบการณ์ของจังหวัดตราดที่ทำงานประสบความสำเร็จส่วนหนึ่ง
พอตอนเย็นพวกเราได้ไปทำบุญปล่อยปลาอีกยิ่งทำให้เรามีกำลังใจในการทำงานให้กับชุมชนมากขึ้นอีก
วันนั้นเราอธิษฐานก่อนจะปล่อยปลาว่า
สิ่งที่เราเห็นในตัวปลา เราจะทำงานให้บรรลุตามตัวปลาที่ทาง
สกว.เป็นผู้วาดตัวปลานั้นขึ้นมา
มันคงไม่เหมือนปลาที่เราปล่อย เพราะว่า
ปลาที่เราปล่อยมันไม่ใช่ปล่อยลงในกระแสน้ำ
แต่ปล่อยลงในสระ บางครั้งก็มีอาหารกิน
แต่ปลาที่แหวกว่ายในกระแสน้ำที่คุณภีมวาดขึ้นมามันเป็นปลาที่มีอุปสรรคมาก
แต่ถ้าปลาตัวนั้นแข็งแรงมันก็คงจะแหวกว่าย
ฝ่าฟันอุปสรรคได้ เรามองรูปที่อาจารย์ตุ้มวาด
คนมองไปภูเขาลูกหนึ่งนั้นมันมองกันคนละส่วน
ใช่เหมือนที่อาจารย์พูด เพราะ
เราชอบมองในสิ่งที่ใกล้ตัวเราก่อน คือ
ทางที่เราจะเดินไปอย่างระมัดระวังเพื่อให้ไปถึงยอดเขาลูกนั้น
ฉะนั้น
ทางที่เราจะเดินไปนั้นมันอาจไม่ใช่ทางที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ
เหมือนที่เราเดินทางไปที่เกาะช้าง
เมื่อลงเรือถึงเกาะช้างเราก็เหมารถเท็กซี่เพื่อไปเที่ยวบนเขานั้น
สอบถามราคาแล้ว 800 บาท/คัน เราคิดว่ามันแพงนะ
พอเราขึ้นรถแล้วคนขับก็พาเราไปที่หาดทรายขาว
ระยะทางที่ขึ้นไปมันเป็นทางขึ้นที่น่ากลัวมากแต่คนขับเก่งนะ
เป็นผู้หญิงด้วย แต่สามารถพาพวกเราไปจนถึงที่หมาย
จุดแรก คือ หาดทรายขาว เป็นหาดทรายที่สวยมาก
และบรรยากาศดีเป็นที่ประทับใจ เราขึ้นรถกลับ
เราได้คุยกับเพื่อนร่วมคณะว่าค่ารถแค่นี้น้อยไปนะเพราะมันเป็นการเดินทางที่คุ้มค่ามาก
ฉะนั้น
สิ่งที่เราทำงานก็เปรียบเสมือนเส้นทางที่เราไปเที่ยว
เพราะว่ากว่าจะเป็นภาพแบบนี้มันต้องใช้เวลาและความพยายาม
ความอดทนอย่างสูง
เหมือนกับเดินทางอย่างมีสติแล้วสิ่งที่เราจะได้รับกลับมามันคงจะคุ้มค่ากับสิ่งที่เรารอคอย
เมื่อเราได้ไปฟังเทศน์ที่พระสุบินได้อบรมสั่งสอนให้เราได้รู้
ทำให้เราได้คิดอะไรอีกหลายอย่าง
สิ่งที่เราปฏิบัติมันเป็นสิ่งที่พระสุบินพูดถึง
วันนั้นมีการนั่งสมาธิด้วย
สิ่งนี้เราปฏิบัติอยู่แล้วเพราะเราชอบฝึกจิตตนเองให้สงบ
ให้เย็น ให้เป็นอะไรได้หลายๆอย่าง
