มิตรภาพบำบัดในผู้ป่วยมะเร็ง
ในตึกผู้ป่วยมะเร็ง ที่ดิฉันอยู่
หลังจากต้องรับเด็กวัยรุ่นที่เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว อายุ 18 ปี ขึ้นไป มารักษาที่ตึกเรา คนไข้จะได้รับยาเคมีบำบัดขนาดยาที่สูงมาก เพื่อหวังผลว่ายาเคมีบำบัดจะทำให้โรคสงบ
ในอดีตที่ผ่านมา คนที่เป็นมะเร็งเม็ดเลือด มักจะเสียชีวิตในเวลาที่รวดเร็ว แต่ในปัจจุบันการรักษาจะได้ผลดียิ่งขึ้น
แต่คนไข้จะพบปัญหา..ว่ายากดไขกระดูก ทำให้ติดเชื้อง่าย มีไข้ ต้องให้ยาฆ่าเชื้อโรคและยากระตุ้นเม็ดเลือด ...
การรักษาในโรงพยาบาลจะต้องใช้เวลาประมาณ 30-45 วัน
ทำให้คนไข้
-
เบื่อหน่าย
-
ไม่อยากนอนในโรงพยาบาล
-
ร้องไห้ อยากกลับบ้าน
-
บางคนไม่สมัครใจอยู๋รักษา ต้องเซ็นต์ไม่สมัครอยู่ รพ
-
แล้วก็กลับมารักษาใน รพ อีก
..............
วันนี้..ดิฉันมีโอกาสไปนั่งคุยกับเด็กชายวัยรุ่น อายุ 18 ปี เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว หมอให้กลับบ้านได้ 2 สัปดาห์ และนัดกลับมารักษาต่อ
เขาก็ต่อรองด้วยใบหน้ายิ้มๆว่า.. ให้ผมกลับบ้านนิดเดียวแค่ 14 วัน เอง
เราก็ถือโอกาสนั่งคุยต่อ.. เขาบอกว่ากลับไปก็ไปคุยกับเพื่อน ดูหนัง ฟังเพลง
เราเลยแนะนำว่า..ถ้ามา รพ ก็ให้ถือแผ่นหนังมาดูที่ รพ ก็ได้
เราก็ถามต่อว่า.. ที่นี่มีเพื่อนวัยรุ่นอีก 3 คน ได้คุยกันไหม
เขาตอบว่า.. เขาก็คุยกันตลอด โทรไปคุยกันที่บ้านด้วย บางวันก็โทรไปถามน้องนุ่นว่า อยู่บ้านเป็นอย่างไรบ้าง สบายดีไหม แนะนำการปฏิบัติตัวด้วยจะต้องทำอย่างไร
เราถามว่า...วันนี้จะกลับบ้าน จะต้องไปลาเพื่อนที่กำลังนอนอยู่ในห้องแยกไหม
เขาบอกว่า.. ไม่ควรไปลาหรอก เพราะเขาจะอยากกลับบ้านด้วย
ถ้าเป็นเขา.. เขาก็ไม่อยากรู้ว่าเพื่อนกลับบ้านหรือยัง ถ้าอยากคุยกันจะโทรคุยกันเอง
..................
จากการที่.... เราจัดตึกคนไข้ของเราให้เหมือนบ้าน แนะนำให้รู้จักกัน มีการทำกลุ่มผู้ป่วยและญาติ การทำกลุ่มธรรมมะ
ทำให้คนไข้...เราสร้างเครือข่ายแบบธรรมชาติ มีการช่วยเหลือเกื้อกูลกัน มีการแนะนำกันและกันทางโทรศัพท์ มีการมีเยี่ยมกัน เมื่อแพทย์นัดมาตรวจ มีการนำของฝากจากบ้าน มาให้พยาบาลและฝากคนไข้ด้วยกันเสมอ
เรารู้สึก...ภาคภูมิใจที่เราเป็นส่วนหนึ่งที่ได้ดูแลคนไข้มะเร็งที่ รพ
ทำให้คนไข้ของเรา...สามารถสร้างเครือข่ายระหว่างคนไข้ด้วยกันเองค่ะ
วัยรุ่น..ก็มีวิธีเยียวยากันและกัน เมื่อเจ็บป่วยด้วยโรคมะเร็ง
แต่อย่างไรก็ตาม... เราจะต้องหาวิธีดูแลคนไข้ของเราร่วมกับทีมแพทย์อีกครั้ง เพื่อหาวิธีการที่ดีที่สุดระหว่างที่อยู่กับเรา
ท่านอาจารย์ JJ
คนไข้ด้วยกันจะเข้าใจกันและกันมากนะคะ ที่เราพยายามทำกลุ่มเพื่อนช่วยเพื่อนหรือมิตรภาพบำบัด เป็นสิ่งที่ดีนะคะอาจารย์
ขอบพระคุณอาจารย์มากๆนะคะที่ ลปรร ค่ะและนำดอกไม้สวยๆมาให้กำลังใจพยาบาลและคนไข้ด้วยค่ะ
น้องสุธิดา หมูหวาน
วันหลังมาเยี่ยมคนไข้พี่บ้างนะคะ ขอบคุณที่มาเยี่ยมเยือนค่ะ
แวะมาอ่าน เรียนรู้ค่ะ
ขอบคุณค่ะ พี่แก้ว
มีความสุขในทุกๆวัน นะคะ
ครู@..สายธาร..@
ดอกไม้สวย น่าจะเป็นวิธีเยียวยาพยาบาลและคนไข้ได้ด้วยนะคะ
ช่วยให้ผู้ป่วยมีส่วนร่วมในการรักษาพยาบาล
เป็น The Best Care Team เลยนะคะพี่
ชื่นชมค่ะ
น้องไก่ไก่...กัญญา
พี่ดีใจมาก ที่ทำให้เกิดเครือข่ายอย่างเป็นธรรมชาติภายในหอผู้ป่วยที่เราได้จัดระบบการดูแล แต่ยังมีเรื่องให้พัฒนาต่อไปได้อีกมากมายค่ะ
รู้สึกประทับใจ มากคะ เกินที่จะบรรยาย
น้องกิ๋มคะ
พี่ทำให้น้องประทับใจได้ พี่ขอขอบคุณมากๆนะ
เพราะวันนี้..หลังจากที่พี่คุยกับคนไข้วัยรุ่นของพี่ พี่รู้สึกประทับใจในความเข้าอกเข้าใจกันและกัน รู้ใจกัน เห็นใจกัน กลัวเพื่อนอยากกลับบ้านด้วย จะต้องแอบกลับ แล้วค่อยโทรให้กำลังใจกัน
วัยรุ่น...เขาก็มีวิธีการดูแลกันและกัน น่ารักมาก
แต่สิ่งหนึ่งที่พี่สอนน้องพยาบาลเสมอคือ ต้องไม่ไกรธคนไข้ ต้องเข้าใจเขา ถึงแม้คราวนี้จะไม่สมัครใจอยู่ คราวหน้ามาใหม่ เราก็จะไม่ต่อว่าแม้แต่คำเดียว
ครูอิงจันทร์คะ
พี่จะต้องสอนน้องพยาบาลพี่ด้วย
เราต้องลองเอาใจเราไปใส่ใจเขา
ถ้าเราป่วยเหมือเขา เราจะต้องการอะไรบ้าง
แล้วเราก็จะ ทำให้คนไข้เหมือนต้องการทำให้ตัวเอง
แล้วเราจะทำทุกอย่างได้ และไม่สามารถโกรธคนไข้ได้เลยค่ะ
ครูอิงค์จันทร์
ที่พี่พูดเรื่องโกรธให้คนไข้ เพราะพยาบาลจะต้องเขียนรายงานส่งเวลาคนไข้หนีออกจาก รพ โดยไม่บอก คนไข้วัยรุ่นของพี่ แต่ก่อนชอบหนี เพราะหมอจะไม่อนุญาตให้กลับบ้าน ถ้าเม็ดเลือดขาวยังต่ำ อาจติดเชื้อจนเสียชีวิตได้
เป็นกำลังใจให้คนทำงานเพื่อผู้ป่วยครับ...
อาชีพเพื่อชีวิต...
ปกติวัยรุ่นก็เป็นวัยที่เป็นช่วงรอยต่อของชีวิตอยู่แล้ว ซึ่งมีบางคนก็ไม่สามารถปรับตัวได้ การมีวิกฤติในชีวิตเป็นสิ่งที่ซ้ำเติมพวกเขามาก บางโรคมีโอกาสหาย ดีขึ้น มีหนทางรักษา มีโครงการดีดีมารองรับ แต่มีอีกมากที่ยังไม่สามารถเข้าถึง อยากให้สังคมให้ความเกื้อหนุนค่ะ
สวัสดีคะพี่แก้ว
วัยรุ่นจะมีโลกส่วนตัวของเขา มีกลุ่มเพื่อนของเขา
เขาจะดูแลกันได้ดีกว่า เข้าใจกันมากกว่า
ดีใจแทนคนไข้พี่แก้วนะคะที่เข้าใจวัยรุ่น
คุณครู วรางค์ภรณ์ เนื่องจากอวน
เด็กวัยรุ่นมะเร็ง ดูน่าสงสารมาก เขาและเธอจะต้องอดทนต่ออาการข้างเคียงของยาเคมี บางคนมีแผลในปาก กินข้าวไม่ได้ มีไข้ แต่ถ้าผ่านไปได้ ก็จะมีชีวิตต่อไป เราพยายามให้คนไข้หาสิ่งที่ชอบมาทำ เช่น การฝีมือ ทำหมวก ถักเสื้อ ทำพวงกุญแจ เป็นต้น
ผู้ใหญ่บางคน ก็ท้อแท้จนยอมตาย สั่งลาญาติพี่น้อง เราพยาบาลจะต้องให้กำลังใจ พูดคุย หาวิธีการที่จะทำให้คนไข้มีกำลังใจที่จะสู้ จนผ่านไปได้
Mr.Direct
คุณดิเรก ขอบคุณที่ให้กำลังใจคนทำงาน
พี่คิดว่า..ถ้าพี่หาห้องพักผ่อน มีหนังสือการ์ตูนส์ มีทีวี ดีวีดี หนังดีดี มีโต๊ะอ่านหนังสือ มีกระดาษให้วาดภาพ ระบายสี
หรือเป็นห้องพักผ่อนน่าจะดีนะคะ เขาและเธอที่เป็นคนไข้พี่จะได้ไม่เบื่อหน่ายในการนอนใน รพ จะได้มานั่งกินข้าวด้วยกัน ทำตึกคนไข้ให้เหมือนบ้านจริงๆ น่าจะช่วยได้
น้องไก่ ประกาย~natachoei ที่~natadee
วัยรุ่นบางครั้ง เขาและเธอไม่ต้องการให้เราไปจัดกระทำมาก
พี่เคยจะพามานั่งคุยกัน คนไข้จะไม่ชอบ
แต่เราแนะนำให้พ่อแม่ของคนไข้รู้จักกันก่อน
แล้วจัดคนไข้อยู่ในล๊อคเดียวกัน พอรู้จักกัน เขาจะคุยกันเอง ขอเบอร์โทรกันเอง
แล้วพยาบาลไปคอยพูดคุย ซักถามและให้คำแนะนำเพิ่มเติมว่า ให้ช่วยบอกเรื่อง ดีดีที่เราทำแล้วทำให้อาการต่างๆดีขึ้นด้วยนะจ๊ะ จะได้ช่วยกันได้มากขึ้น
เหมือนคนไข้วันนี้ที่พี่แนะนำให้ ช่วยแนะนำน้องนุ่นด้วย เธอจะได้ทำตามได้