ผมขึ้นรถยกของช่างโดยมีลูกน้องนั่งท้ายกลับไปที่จุดเกิดเหตุ ระหว่างทางก็มีรถกระบะลงข้างทางช่วงขาขึ้น นายช่างของเราก็ต้องลงไปช่วยเขายกรถคันนั้นก่อน ใช้เวลาไม่นานนัก เพราะลงไปตรงแอ่งข้างทางเท่านั้นเอง และเป็นฝั่งที่อยู่ติดภูเขา ผิดกับของผมที่อยู่ฝั่งเหว
เมื่อไปถึงที่จุดเกิดเหตุ มีรถตำรวจจากโรงพักราชกรูดและตำรวจสองนายมายืนรอ พร้อมชาวบ้านอีกจำนวนหนึ่ง นายตำรวจคนหนุ่มกว่าสอบถามผมว่า มีประกันหรือเปล่า ผมตอบว่า ไม่มี กระบวนการยกรถผมจึงเริ่มต้นขึ้น
ความที่รถผมหล่นลงไปอยู่นอกราวกั้นเหว ขั้นแรกจึงต้องถอดราวกั้นเหวและเสาตรงจุดนั้นออกทั้งแถบ ขั้นตอนตรงนี้ใช้เวลานานพอสมควร เพราะเสานั้นฝังลึกเป็นเมตร ตำรวจอีกคนหนึ่งประสานงานกับนายช่างอย่างคล่องแคล่ว ผมได้แต่ยืนมองอยู่ห่างๆ
ส่วนชาวบ้านที่ขับรถผ่านมา ก็แยกย้ายกันไปจอดรถก่อนถึงจุดเกิดเหตุทั้งสองด้าน แล้วทำหน้าที่ให้สัญญาณกับรถที่ขับผ่านมาให้ชะลอตัว เนื่องจากรถยกจะต้องขวางถนนช่วงนั้นอยู่ ทุกคนดูราวกับรู้งานของตนเอง ไม่ต้องมีใครบอก แต่สมัครใจลงมาช่วยเหลืออย่างรู้ว่าจะต้องทำอย่างไร
มีคนขับรถผ่านมาคนหนึ่งลงมาสอบถามผมว่า มีอะไรให้ช่วยหรือไม่ เพราะเขาเห็นทะเบียนรถปัตตานี เขามีบ้านเดิมปัตตานี ก็อยากลงมาช่วย
มันน่าทึ่งจริงๆ กับความปรารถนาดีและความช่วยเหลือที่ประสานกันอย่างเหมาะเจาะ
ช่วงนั้นผมได้โทรศํพท์แจ้งข่าวให้พี่ชายผมที่ปัตตานีทราบ โดยบอกว่า อย่าเพิ่งบอกพ่อกับแม่
ตอนที่จะขยับรถผมออกจากจุดนั้นยกท้ายให้ลอยขึ้น รถผมทำท่าจะพลิกตะแคงตกลงไปในเหวด้านล่าง นายช่างต้องขึ้นไปขย่มรถฝั่งคนขับให้พลิกกลับมาอย่างน่าหวาดเสียว กว่าจะดึง กว่าจะหมุนล้อให้ไม่ขวางเนินดินขึ้นมาได้ ก็เหนื่อยกันทั่วหน้า ในที่สุดรถผมก็กลับขึ้นมาอยู่บนถนนได้สำเร็จ
สภาพรถที่เห็น กันชนหน้าทั้งแถบยุบเข้าไปจนขัดกับล้อ แต่พอค่อยๆดันมันออกมา ก็ยังพอใช้การได้ ในระหว่างนั้น เพื่อนผมก็นั่งรถตู้ของโรงแรมทินิดีมาถึงพอดี เขาจึงอาสาขับรถผมไปที่อู่ให้ ส่วนผมต้องนั่งรถตำรวจไปเสียค่าปรับที่โรงพัก
นายตำรวจคนหนุ่มเป็นร้อยเวรทำหน้าที่บันทึกเหตุการณ์ผม และมีนายตำรวจท่านอื่นเข้ามาชวนคุยอย่างเป็นกันเอง พอรู้ว่าผมเป็นหมอฉายแสงอยู่ที่ม.อ. ร้อยเวรท่านนั้นก็บอกผมว่า หมออาจจะเป็นคนรักษาคุณป้า
ผมถามว่า คนไข้ชื่ออะไร ขณะเหลือบไปดูป้ายชื่อที่หน้าอกนายตำรวจคนนั้น ร.ต.ท. ศิลป์ชัย ถวัลย์ภิยโย อ้าว.. นามสกุลนี้ ผมจำได้ทันทีเพราะเขียนแปลกดี ผมมีคนไข้ผู้หญิงนามสกุลนี้แน่ๆ
ผมต้องรอให้นายช่างซึ่งอาสาไปหาป้ายทะเบียนรถที่หล่นหายไป เนื่องจากกรอบทะเบียนแหลกยับเยิน เพื่อจะรอแจ้งความป้ายหาย ถ้าหาไม่เจอ เพื่อนผมก็เอารถที่ตรวจสภาพจากอู่เรียบร้อยแล้วมาถึงโรงพัก
สุดท้ายนายช่างก็เอาป้ายทะเบียนที่อยู่ในสภาพบุบบิบบู้บี้แทบจะพับเข้าหากันมาให้ บอกว่า มันตกลงไปในเหวหลายเมตร แสดงว่า มันคงกระเต็นลงไปตั้งแต่รถผมชนราวกั้นเหว
ผมลานายตำรวจทุกท่านที่กำลังมีภารกิจสำคัญอีกเรื่องหนึ่งอยู่ออกจากโรงพักมา โดยเพื่อนผมเป็นคนขับรถของผมเข้าเมืองระนองให้
นายตำรวจอีกคนที่ช่วยเอารถผมขึ้นจากข้างทางอย่างคล่องแคล่ว คือ จ.ส.ต.ไพฑูรย์ ทองเขียว ประจำอยู่โรงพักกะเปอร์ และถูกขอตัวให้มาช่วยจัดการเรื่องยกรถ
สวัสดีครับ อ.หมอเต็ม
ติดตามเหตุการณ์ระทึกใจ อย่างละเอียดครับ ผมคิดอย่างหนึ่งว่า หากเราเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น เราควรแก้ไขอย่างไร ซึ่งเรื่องราวที่อาจารย์เขียนก็เห็นภาพครับ
ผมเคยอุบัติเหตุ ขับรถยนต์ทะลุลงเหว แต่ก็ไม่เป็นอะไร ลักษณะคล้ายกันมาก โชคดีที่มีต้นไม้มากั้นรถผมไว้ก่อน ก่อนที่ผมจะค่อยๆหย่อนตัวลงมาจากรถและค่อยๆคลานขึ้นมาจากเนินชัน โบกเรียกรถเพื่อเเจ้งเหตุ ... ไม่มีใครเห็นผมเลย เพราะหลังจากเกิดเหตุรถทั้งคันก็หายไปกับหลุมลึก เงียบราวไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีเพียงฝุ่นคลุ้งเล็กน้อยและค่อยๆจางไปไม่มีผู้ประสบเหตุ และไม่มีใครทราบด้วยซ้ำที่ผมติดในรถ...
กระบวนการก็ ไปโรงพัก จัดการเรื่องรถ ตามระเบียบ...เหตุการณ์นั้นทำให้ผมลดการคะนองในการขับรถลงไปมากเลย
จากนั้นอีกไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องไปเป็นพิธีกรสร้างความสนุกสนานให้กับงานแต่งงาน โดยไม่มีใครทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม เมื่อสองชั่วโมงก่อน โชคดีที่ไม่บาดเจ็บและเสียโฉม :)
เล่าสู่กันฟังครับผม
เอาวิวระนองมาฝากให้ระทึกใจเล่นๆ อิอิ
ตำรวจคนที่ช่วยนำรถขึ้นจากข้างทางนั้น ชื่อ
จ.ส.ต.ไพฑูรย์ ทองเขียว ครับคุณหมอ
ขอบพระคุณมากครับ
ผมแก้ไขบันทึกข้างบนเพื่อเพิ่มชื่อ นายตำรวจอีกท่าน คือ จ.ส.ต.ไพฑูรย์ ทองเขียว นะครับ