จิตว่างทางธรรม

ย่องย่างยันหยุมหยิมยิ้มแยะเยาะ

กาเกี่ยวเกาะกลางกิ่งก้านไม้หนา

ใบเคว้งคว้างอ้างว้างค้างหญ้าคา

บ้างหล่นมาค้างใยเจ้าแมงมุม

มองใบไม้ล่วงหล่นเราควรคิด

มองชีวิตจิตใจให้ติดหลุม

บ้างใบไม้ค้างใยเกี่ยวเกาะกุม

อยู่ตรงมุมชายคาหน้าห้องเรียน

แลลิบลับสลับแสงยามบ่ายคล้อย

ตะวันลอยลับลงตรงเหนือเศียร

ยังคุมสอบตอบนิสิตคิดพากเพียร

ต่างคนเขียนด้วยภูมิรู้ดูเห็นจริง

มองไปรอบห้องสอบที่คุมอยู่

พลันเห็นหนูวิ่งคลอเคลียกันหนุงหนิง

ในอาคารร้านหรูหนูแอบอิง

เฝ้าพักพิงอิงแอบแนบชิดกัน

มองหน้าต่างเห็นลมพัดใบไม้

โอนเอนไปให้ใจนั้นสุขสันต์

สีเขียวเหลืองเรืองรองของใบนั้น

มองกลางวันเหมือนใบทองเหลืองงามดี

เห็นใบไม้ล่วงหล่นเราควรคิด

หันมาดูชีวิตจิตสุขขี

รักษาธรรมนำตนพ้นทุกข์ที

ก่อเกิดมีจิตว่างทางธรรม..เอย.