ทุกอย่างต้องลงมือทำ ทำด้วยใจ ทำด้วยความตั้งใจ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว.....

เหมือนจะเล่านิทาน อิอิ..  ก็นานจริงแหละ เมื่อยุค ISO เข้ามามีบทบาทในบริษัท โรงงานทั้งหลาย เราก็จะได้ยินใครๆพูดกันว่า โรงงานที่นั่นที่นี่ ผ่าน ISO เท่านั้นเท่านี้ ตอนหลังก็รู้ว่าหมายถึงเครื่องหมายรับรองว่าผ่านมาตรฐาน เป็นที่ยอมรับฟังดูดีน่าเชื่อถึอจริงๆ

        ต่อมาไม่นานเจ้ามาตรฐานมันก็เริ่มบุกรุกเข้ามาในโรงพยาบาลของพวกเราชาวชนบทโดยไม่รู้ตัวกันสักเท่าไร  ท่านผู้อำนวยการท่านมองการไกลไปหลายศัตวรรษ ในขณะเดียวกันเราก็มองว่าแค่ทำงานให้ดีเสร็จไปวันนึงๆก็โอเคแล้ว

สวนทางกันซะแล้ว (แค่นึกในใจน่ะ)

        ท่านผู้นำทั้งหลายเขาก็ไปอบรมอะไรกันก็ไม่รู้ไม่ได้หยุดได้หย่อน ผลัดกันไปผลัดกันมาปล่อยให้พวกเราตัวเล็กๆทำงานกันไป   หลายคนก็นึกในใจว่างานการไม่ทำไปอบรมกันจัง น้อยใจไม่ได้ไปกับเขาบ้างมันคงจะสนุกดี เพราะไม่เห็นมีใครปฏิเสธที่จะต้องไปอบรม  กลับมาหัวหน้าก็ไม่เห็นบอกเราเลยว่าอบรมแล้วจะทำให้รพ.ของเราดีขึ้นอย่างไร  เราก็ยังเหนื่อยและก็เหนื่อยมากขึ้นไปอีก  

        ไปอบในจังหวัดนอกจังหวัดยังไม่พอกลับมาก็ไม่ยอมทำงานกัน  นัดประชุมกันในรพ.อีก มีขนมกินกันพอออกมาจากที่ประชุมก็ส่ายหัวและก็ยิ้มๆๆ บางครั้งก็นัดประชุมกันวันเสาร์อาทิตย์  ไม่พักไม่หยุดกัน  ตอนหลังเราก็มารู้ว่า เขาตั้งแทนพวกเราให้เป็นฟาร์ ฟาอะไรนั่นแหละ แปลว่าอะไรก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าเขามีความรู้สอนและดูแลให้คำแนะนำเราได้  เราเป็นพวกสอดรู้และก็อยากเห็นเลยแอบถามพวกฟาร์ ก็ได้ความว่าเราจะทำมาตรฐานกัน พอถามมากๆเขาก็บอกว่าเขาก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน เดี๋ยวเราจะเรียนรู้ไปพร้อมกัน แอบนึกในใจว่า  มาตรฐานไม่เห็นยากเลย ก็ทำให้ดีมีคุณภาพทุกคนพอใจก็น่าจะพอ ทำไมต้องทำอะไรยุ่งยากไปได้   ไม่เข้าใจ

        ประชุม   ประชุม   ประชุม

รองนึกดูรพ.เล็กๆคนก็น้อย  วันหนึ่งมีผู้รับบริการเกือบสองร้อย

ยังหนีเราไปประชุมกันอีก แต่ทุกคนก็เต็มที่กับการให้บริการไม่เคยท้อไม่เคยคิด

จะหยุดให้บริการตรงนั้น

        หลังจากนั้นท่านผู้อำนวยการคนเก่งคนดีของพวกเรา คุณหมอพินิจ ฟ้าอำนวยผล ของเอ่ยชื่อแล้วกันท่านเป็นที่รักของทุกคนในรพ.และทุกคนในอำเภอรวมทั้งหลายคนที่ได้สัมผัส จริงนะ  เรียกประชุมจนท.ทั้งหมดแล้วก็พูดถึงมาตรฐานอะไรนั้นแหละ เราต้องช่วยกันคิดช่วยกันทำนะจึงจะสำเร็จได้

มันยากขนาดนั้นเลยหรอ แอบนึกในใจ

ท่านก็พูดถึงก้างปลา ก้างปลาทู ฟังไปก็นึกในใจว่า ทำไมไม่ก้างปลาหมอ ปลาช่อนบ้าง แฮ..แอบแซวน่ะ ด้วยความรักที่เรามีต่อผู้นำ  ทุกคนก็ไม่ปฏิเสธ ให้มาประชุมเสาร์อาทิตย์เราก็มา ทำมายแมบ ทำก้างปลา ทำกลุ่มทำอะไรต่อมิอะไร เราก็ทำอย่างเต็มใจ ทุกคนก็มีความสุข สนุกที่ได้ทำ

       จำได้ว่ารพ.ของเราได้รับรางวัลชนะการประกวด 5 ส. โด่งดังกันใหญ่ ใครๆก็มาเยี่ยมชม ทุกคนก็หน้าบาน เบื้องหลังความสำเร็จงานนั้นกว่าจะได้มาพวกเราก็เกื่อบจะทะเลาะกัน  เราเป็นคุณนายระเบียบตามๆกัน ใครไม่เก็บเก้าอี้ ใครวางของเก็บของไม่เป็นที่เราก็ช่วยกันบอกช่วยกันเตือน ประกวดกันภายในรพ.คึกคักน่าดู  

        TQM  TQA QA อะไรก็ไม่รู้หัวบวมกันตามๆกัน และทีมนำทั้งหลายก็บอกพวกเราว่าเราจะทำ HA กันนะเราจะต้องผ่าน HA   หัวหน้าก็พาเราทำ HAล้มลุกคุกคลาน เหมือนตุ๊กตาล้มลุกน่ะคงนึกออกนะ  พวกเราก็ไม่รู้จักตัวเองกันซะที เรารู้แต่ว่า เฮ็ดเอง เฮ็ดเอท สมองบวมตามๆกัน  หลายปีผ่านไปก็เริ่มท้อ แต่ผู้นำของเราไม่ถอย ผู้อำนวยการก็เปลี่ยนไปคนเก่าไปคนใหม่มาเป็นปกติของรพ.ในชนบท    พวกเราก็เข้าใจทุกคนก็ต้องแสวงหาความก้าวหน้าให้กับชีวิตและครอบครัว

        มาถึงปัจจุบันคุณหมอพิมพ์พรรณสาวสวย  ก็มาเป็นผู้อำนวยการ  พวกเราก็หน้าบานกันอีกครั้งไปไหนเราก็ภูมิใจผู้อำนวยการเราสวย   คุยได้ รพ.อื่นอิจฉาตามๆกัน

        วันนึงผู้อำนวยการและทีมนำ  เรียกพวกเราประชุมเข้มอีกครั้งหลังจากห่างเหินไปซะนาน  เราจะทำ HA หา.... เราจะทำ HA.... มันมาอีกแล้ว   มันมากับความงง

แต่เราก็เป็นผู้ตามที่น่ารักกันทุกคน ให้ทำอะไรเราก็ชวนกันทำ  ให้ปรับเราก็ปรับ

ให้เราเปลี่ยนเราก็เปลี่ยน อาจารย์ที่ปรึกษามาเยี่ยมพวกเราให้ความรู้ก็แล้วแนะนำก็แล้ว ชมก็แล้ว พวกเราก็ยังทำได้แค่ 50 เท่านั้น เข้าไม่ถึงตัวตนของ HA ซักกะที

        อาจารย์ที่ปรึกษาก็คงจะเบื่อพวกเราไม่ใช่น้อย เราก็รู้ตัวแต่เราก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ทีมนำก็ยัดเยียดความรู้ แนวคิด กระบวนการ ระบบงาน รูปแบบต่างๆมากมายทำเปเปอร์ทำแฟ้ม บอกให้เลยว่า งง งง งงกับชีวิต ถูกดุบ้าง ถูกบ่นบ้าง บางครั้งน้ำตามันก็พลานคลอเบ้าซะงั้น   บางครั้งมีบางคนอยากลาออกจากงานกันเลยเชียว เวลาว่างเราก็ให้กำลังใจกันและกัน ปลอบใจกันไป  สภาพจิตใจก็ไม่ต่างอะไรกันมาก  บอบช้ำน่วมไปด้วยแรงทุบตี

        พวกเราหลายคนก็คุยกันว่าเอาละเราจะสู้อีกอึดใจนึง  สู้เต็มที่ เราพร้อมใจกัน มีอยู่ครั้งนึง อาจารย์หมอรณชัยที่ปรึกษาถามพวกเราชาวรพ.วัดโบสถ์ ว่า "อยากผ่าน HA ไหม"  เราก็พร้อมใจกันตอบแบบไม่คิด  "อยากค่ะ"  อาจารย์หมอก็ย้ำจริงนะ พวกเราก็ยืนยันเสียงแข็ง

"ไปเลิกกับผัว-เมียก่อน  แล้วมาลุยกันไม่ต้องกลับบ้าน เอามะ" น้ำเสียงจริงใจและก็จริงจัง แอบเบื่อพวกเราบ้างก็ไม่รู้ เราก็เริ่มเอ๊ะกัน แรงใจมันก็กลับมาอีกครั้งนึงโดยพวกเราไม่รู้ตัว

ถ้าเราทำแค่ในเวลาเราไม่สำเร็จแน่นอน คงต้องทุ่มและเทหมดใจกันไปเลย

ทุกคนก็ทำงานกันไม่หยุด  ทุกลมหายใจก็นึกแต่HA HA และ HA  หัวหน้าก็พาน้องๆทำHAกันไม่หยุด ร่วมรู้ ร่วมคิด ร่วมทำ เราจะร่วมรับความสำเร็จพร้อมกัน

ทีมความเสี่ยงก็เป็นทีมหนึ่งที่มองไม่เห็นความสำเร็จเลย พูดทีไรก็งง ตอบวกไปวนมา พออาจารย์แนะนำ ประกอบกับดัน ที่พวกเราเรียกกันว่าถีบ เราก็ยังมืดสนิทเราประชุมกันทุกวัน จากเป็นทีมที่น่าเป็นหว่งก็กลับมาเด่นเป็นรูปร่างสวยน่ารักสมกับมีหัวหน้าทีมที่เป็นทันตแพทย์สวยน่ารัก  เราเก็บข้อมูลกันละเอียด   บังคับให้จนท.ทุกคนต้องเขียนความเสี่ยงอย่างน้อยวันละเรื่องหาให้เจอ

ผอ.จัดให้มี Lunch Risk Meeting ทุกวันศุกร์โดยจัดแพทย์ ทีมนำทั้งหลายรวมทั้งผู้จัดการความเสี่ยงได้พบปะรับประทานอาหารกลางวันร่วมกัน พูดคุยถึงความเสี่ยงที่จำเป็นต้องร่วมกันแก้ไขโดยเร็ว เพราะถ้าประชุมเวลาอื่นแพทย์ก็ไม่ค่อยจะมีเวลาสักที

        ทีมอื่นก็ไม่ต้องพูดถึงเหนื่อยไม่แพ้กัน

        ก็เหนื่อยขนาดไหนไม่ต้องบรรยาย หลายครั้งต้องเถียงกัน ทะเลาะกัน(ในงานน่ะ) น้ำตาซึมกันก็มี กลับบ้านต้องหาหนังสือธรรมะอ่าน บางครั้งก็อยู่นิ่งๆคนเดียวไม่อยากคุยกับใครเพราะทุกคนก็เหนื่อย  ให้กำลังใจกันไม่หยุดหย่อน ถ้าขาดกำลังใจเราก็คงหมดแรงแน่เลย ใครไม่รู้ก็ถามผู้รู้ คนรู้ก็ไม่หวงที่จะตอบ ไม่เหนื่อยที่จะช่วย  เชื่อมโยงกันทั่วทั้งรพ.และก็เกี่ยวประสานไปถึงสถานีอนามัยชุมชน ทุกหน่วยงานที่เราและคนอื่นต้องติดต่อกับรพ.เรา

        หลังจากที่เราเหน็ดเหนื่อยกันสบักสบอม และแล้วเราชาวรพ.วัดโบสถ์ก็พร้อมจะถูกประเมิน

        วันที่อาจารย์มาประเมินถ้าเราไม่คิดจะสอบวันนี้แล้วเราจะรู้ไงว่าเราจะสอบได้หรือตก  แล้วพวกเราก็ตัดสินใจพร้อมใจที่จะเข้าห้องสอบพร้อมกัน   เราต่างคนก็พร้อมจะพูด อยากจะเล่าการทำงานของตนเอง  ไม่มีใครติดขัด มีแต่ภาพการพูดคุยซักถามทุกคนมีความสุขที่จะตอบจะบอกเล่าเรื่องราวต่างๆบรรยากาศการประเมินก็ผ่านไปด้วยดี ตามที่คิด

        น่าชื่นใจ  หายเหนื่อย....ความสำเร็จอยู่ไม่ไกลถ้าเราพร้อมใจกัน ไม่ท้อไม่หยุดทำซะก่อน

        อย่าลืม ....กำลังใจต้องมีให้กันตลอด และ อย่าท้ออย่าปล่อยให้ใครต้องอยู่ลำพัง เราต้องไปพร้อมๆกัน ความสำเร็จมีได้ไม่ไกลไปถึงแน่นอน

    ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนค่ะ