กลอน...ช้ำรักวาเลนไทน์
บนยอดดอย หนาวนัก นอนพักร่าง
กลิ่นจางจาง ลอยลมมา พาหวั่นไหว
กลิ่นกรุ่นอวล พลิ้วทาบ กำซาบใจ
กลิ่นนี้ใช่ กุหลาบงาม หนามแหลมคม
เอื้อมมือเด็ด ด้วยใจ คิดไว้ว่า
ใครผ่านมา ชิดอยู่ เป็นคู่สม
จะมอบให้ ด้วยจิต คิดภิรมย์
หวังชื่นชม เคียงครอง กันสองเรา
แต่เวลา ผันผ่าน เนิ่นนานแล้ว
หาใครแผ้ว เข้าใกล้ ให้คลายเหงา
จะรูปชั่ว ยากไร้ มิใช่เรา
ไร้ใครเขา มาแล แม้หางตา
กุหลาบเจ้า เฉาไป ไม่งามแล้ว
จิตผ่องแผ้ว หมดไป ไม่ต้องหา
กุหลาบแดง แทงใจ เขาไม่มา
กลีบโรยลา เหมือนรักโรย ลงโปรยดิน
กลอนจาก :http://www.lakkai.com
กุหลาบแดง จากใจ ใครคนหนึ่ง
ฝากส่งถึง หัวใจ คนไกล***ง
กลิ่นดอกไม้ ละมุน กรุ่นจางจาง
แทนใจนาง มาให้ ยามไกลกัน
คิดถึงวัน เคยเล่น เหมือนเช่นเพื่อน
คอยเย้าเยือน น้ำคำ พร่ำสุขสันต์
ต่อแต่นี้ จากไกล ไปนานวัน
สุขก็พลัน หายวับ ไปกับตา
***งเพียงกาย ใจนี้ ไม่มี***ง
เคียงชิดข้าง ด้วยเล่ห์ เสน่หา
ยามค่ำคืน กอดหมอน นอนนิทรา
ให้รู้ว่า ข้างเธอนั้น มีฉันรอ
วางกุหลาบ ดอกน้อย ลอยตามน้ำ
ด้วยใจช้ำ ปวดร้าว เศร้าจริงหนอ
หากเวลา ผ่านไป ใจยังรอ
ขอเกิดก่อ รักใหม่ มาให้กัน
สองมือกุม มั่นไว้ ไม่ให้หลุด
จะคอยฉุด กันอยู่ เป็นคู่สอง
แม้ถึงครา ชอกช้ำ น้ำตานอง
คอยประคอง เช็ดให้กัน ถึงวันตาย
แต่วันนี้ เหลือเพียงเรา ที่เปล่าเปลี่ยว
เงียบคนเดียว เสียงหวานหู ไม่อยู่หาย
ยามจะนอน เคยจุมพิต ติดออนลาย
อ้อมกอดคล้าย เรื่องจริง ยิ่งไม่มี
คิดบ้างไหม ใครเล่า ปวดร้าวเหลือ
อยากเชือดเนื้อ ใจทิ้ง แล้ววิ่งหนี
รอเวลา ผันผ่าน มานานปี
วาเลนไทน์ ผ่านอีกปี ไม่มีเธอ
พอถึงวัน วาเลนไทน์ ใจแสลง
กุหลาบแดง ดอกนี้ ไม่มีค่า
เก็บจากดอย ป่าใหญ่ ไร้ราคา
แต่เต็มค่า หัวใจ ที่ให้เธอ
ไม่มีค่า ในใจ ให้คิดถึง
ก่อนเคยซึ้ง ตรึงใจ ให้เสมอ
กุหลาบเก่า ในช่อใหม่ ยื่นให้เธอ
กุหลาบดอย คอยเก้อ เธอไม่แล
จะเจ็บช้ำ เพียงไหน ตัดไม่ขาด
น่าอนาถ ปล่อยใจ ให้เป็นแผล
ยังรักเขา คงมั่น มิผันแปร
หมดทางแก้ รักษา สิ้นยาเยียว
ผ่านมาอ่าน ตรงนี้ ที่วันไหน
ฝากหัวใจ คนป่วย ช่วยเฉลียว
เหลือหัวใจ ดวงนี้ ที่ซีดเซียว
เธอคนเดียว เท่านั้น ที่ฉันรอ
ขอเพียงหนึ่ง น้ำใจ แค่ปลายก้อย
คนจากดอย ชื่นใจ ให้ตามขอ
เอาไว้ห่ม ใจคนยาก มากเกินพอ
เฝ้าแต่รอ วาเลนไทน์ ได้เธอคืน