เคยเขียนบันทึกไว้ว่าเข้ากรุงเทพทีไร ต้องไปกินข้าวร้าน ยำแซ่บ

แม้แต่พี่รุ่ง(ตันติราพันธ์ุ์) ก็ยังถูกดึงไปร่วมภารกิจด้วยนี้ เมื่อครั้งไปมิ๊ตติ๊ง gotoknow ด้วย


ถึงครานี้พอมาอยู่เชียงใหม่ ไปเจอร้านยำแซ่บ ก็ไม่วายที่ต้องแวะเข้าไป

รสชาดไม่แตกต่างจาก กรุงเทพ ส้มตำไข่เค็มอร่อยดี

แต่อาหารที่ต้องสั่งเป็นประจำ หนีไม่พ้น ยำเย็นตาโฟ ยำผักบุ้งกรอบ ทะเลลวกจิ้ม ส้มตำไข่เค็ม

เมื่อก่อน เต้าหู้ทอดจะชอบมาก แต่เดี๋ยวนี้ไม่มีให้ทาน


แปลกอยู่อย่าง คนเราเนี่ย มักทำอะไรเดิมเดิม

ไม่กล้าที่จะออกไปจากพื้นที่คุ้นชิน

แม้จะออกไปบ้าง แต่ยังไงก็ต้องกลับมาที่เดิม

มิน่าละ.........จึงมีคำว่า "ลูกค้าประจำ" เกิดขึ้น ในพจนานุกรมไทย


ลูกส่วนใหญ่มักจะชอฝีมือการทำกับข้าวของแม่

แม่ใครก็แม่ใคร ไม่มีใครยอมใคร

นั่นคงเป็นเพราะความคุ้นชินคุ้นลิ้น ตั้งแต่เล็กๆ

จากบ้านไปนาน ก็ให้คิดถึงกับข้าวของแม่ รสชาดมือแม่ กินข้าวไม่อร่อยก็จะคิดถึงแม่


นี่...ก็คงเหมือนกัน ร้านอาหารที่ถูกปากคุ้นลิ้น ก็มักจะกลับไปทานแล้วทานอีก

หากรสชาดไม่เปลี่ยนแปลง ก็จะถูกบรรจุในหน่วยความจำและต้องกลับไปอีก