สอบได้หมดทุกคน เช่นเดียวกับนักเรียนชั้น ป.4 โรงเรียนอื่นๆ

      ใกล้จะสอบไล่แล้ว ครูธวัชขยันไปโรงเรียนแต่เช้าทุกวัน แต่ค่อนข้างจะสอนชั้น ป. 4 มากกว่าชั้น ป.3 พอบ่ายสามโมง เขาก็เดินกลับบ้านห้วยข่าเหมือนเช่นเคย ส่วนผมสอนชั้น ป.1 และชั้น ป.2 เหมือนเดิม และใช้เทคนิคเดิม คือ เช้าสอนเลข บ่ายสอนภาษาไทย

       จนปลายเดือนมีนาคมวันสอบไล่ชั้น ป.4 ก็มาถึง ผมได้รับมอบหมายให้พานักเรียนชั้น ป.4 ซึ่งมีทั้งหมด 7 คน ไปสอบที่สนามสอบโรงเรียนบ้านคำเชียงเบ้า กำหนดการสอบสามวัน เด็กทั้งหมดเดินไปกลับไม่ค้างคืนและชวนผมเดินกลับด้วย แต่ระยะทางเที่ยวเดียว 11 กิโลเมตร ผมไม่ไหวแน่จึงขอค้างคืนที่บ้านครูใหญ่โรงเรียนบ้านคำเชียงเบ้า

       วันสุดท้ายของการสอบ มีเพียงวิชาเดียวคือ เลขคณิต หลังการสอบเด็กกลับบ้านแล้ว ครูทุกคนมารวมกันเพื่อตรวจและรวมคะแนน ขณะที่ผมกำลังรวมคะแนนของนักเรียนโรงเรียนบ้านคำบาก ครูธวัชได้พูดว่า 

       "ลงดินสอไว้ก่อนนะ" เขาให้ผมใช้ดินสอเขียนในแบบรวมคะแนน ผมแปลกใจแต่ก็ทำตามที่เขาบอก พอลงคะแนนและรวมคะแนนเสร็จ ปรากฏว่านักเรียนของเราสอบตก 3 คน

       "สามคนเชียวรึ" ครูธวัชพูด "มันตกวิชาอะไรล่ะ เลขคณิตใช่ไหม" ผมพยักหน้า ครูธวัชหยิบตารางรวมคะแนนไปจากผมและพูดว่า "มาผมจัดการเอง" เขาแก้ไขคะแนน สักพักหนึ่งก็ส่งตารางรวมคะแนนคืนให้ผมและให้ผมลงหมึกได้

       หลังจากลงหมึกและลงชื่อในตารางรวมคะแนนเสร็จแล้ว ผมก็เดินกลับบ้านคำบาก เดินคนเดียวพร้อมกับนำข่าวดีไปบอกนักเรียนชั้น ป.4  ว่า พวกเขาสอบไล่ได้หมดทุกคน เช่นเดียวกับนักเรียนชั้น ป.4 โรงเรียนอื่นๆ ที่ล้วนแล้วแต่เก่งๆ ทั้งนั้น

อ่านต่อ ตอน 17. พรานใหญ่.....เยืองไฟ.....เก้งหนุ่ม