มิตรภาพตราบสิ้นดินฟ้า

 

 

 

 

 

จะมีใครในโลกนี้สักกี่คน
ที่ผ่านพ้นขวากหนามตามมุ่งหมาย
ที่อยู่เดียวเดี่ยวไร้คนข้างกาย
ที่วุ่นวายเพียงลำพัง..ยังไม่มี

จะมีใครในโลกนี้สักกี่คน
ที่สับสนก็สงบรู้หลบหนี
ที่ก้าวข้ามผ่านพ้นจนได้ดี
ที่ฤดีดื่มดำเพียงลำพัง

จะมีใครในโลกนี้สักกี่คน
ที่ดินรนต่อสู้ด้วยความหวัง
ที่สรรค์สร้างานสวยด้วยกำลัง
ที่ชีพยังอยู่ได้ไม่เกี่ยวใคร

จะมีใครในโลกนี้สักกี่คน
ที่หลุดพ้นเศร้าหมองแผ้วผ่องใส
ที่สำเร็จรุ่งโรจน์ช่วงโชติไกล
ที่อาศัยแต่ตน..ไม่สนกัน

จะมีใครในโลกนี้สักกี่คน
ที่จะทนรับรู้อยู่ข้างฉัน
ที่จะมีน้ำใจให้แบ่งปัน
ที่จะกั้นหนาวร้อนช่วยผ่อนคลาย

เพราะไม่อาจอยู่ลำพัง
ทุกสิ่งยังอาศัยเพื่อนเตือนใจหมาย
คราทุกข์ปลอบมอบหวังอยู่ข้างกาย
ทุกข์ก็คลายหายเศร้าที่เร้าใจ

ดุจเพชรงามอร่ามสวยด้วยเรือนแหวน
มิคลอนแคลนคอยชูดูไสว
ดุจเพื่อนเราอุ้มชูดูแลใจ
คอยห่วงใย...แนะนำ..มิอำพราง

เพราะมีเพื่อนจึงมีฉันในวันนี้
ทุกข์ที่มีคอยอำนวยช่วยสะสาง
คอยปลอบโยนให้สู้ทุกเส้นทาง
คอยปลูกสร้าง....สัมพันธ์...ฉันขอบคุณ..