วันนี้ทำอะไรถูกต้องดีงามบ้างไหม

ในช่วงบ่ายนี้ผมเองมีจดหมายน้อยส่งมาให้เข้าร่วมการประชุมระยะสั้น ๆ เพื่อน ๆ ต่างมานั่งที่ห้องรับรองแขกหน้าห้องที่ทำงานนั้นเอง

จ๊ะเอ๋...อาจารย์ไม่ประประชุมรึคะวันนี้...เสียงร้องทักทายกันและเชิญชวนให้ร่วมคุยกันก่อนประชุมจริง...ได้เลยผมนั้นง่ายอยู่แล้วละ...

เมื่อเข้าไปนั่งในกลุ่มเสร็จแล้วทราบว่า...ประธานติดภารกิจให้ว่ากันไป  เรื่องที่จะคุยก็ถามกันไปมา...ผมเลยออกอาการประมาณว่า...เรามาคุยกันก็ได้แต่พบเจอกันเล่น ๆ ให้สนุกสนาน  เพราะทุกอย่างเบลอ  เหมือนมองกระจกเงาไม่ชัดเจนนะ  ถ้าเป็นนักแม่นปืนนั้น เมื่อเห็นเป้าบินไม่ชัดเจนขืนยิงไปก็เสียลูกกระสุน

 เมื่อคุยกันพอหอมคอแล้ว  มีคนมากระซิ๊บถามว่า...วันวาเลนไทน์ให้อะไรคนรักบ้าง...ผมเลยขยับชิดกระซิบใกล้ ๆ หูเขาว่า...เพื่อนคนนี้หัวเราะฮา ๆ เอิก ๆ ชอบใจใหญ่เลยละ คือว่าบอกในที่สาธารณะไม่ได้ แต่สัปดนวันนิดจิตชื่นบานดีนะแล้วก็เลิกลาการคุยกัน 

 อันที่จริงทุกคนมีเวลาเยอะแยะแต่ชอบทำลายวันเวลาให้สูญเสียไปเปล่า ๆ อย่างน้อยคนเราควรมีเวลาสำรวจตนเองบ้างว่า  วันนี้ทำอะไรถูกต้องดีงามบ้างไหม  เพราะการทำสิ่งที่ถูกต้องทำให้จิตใจมีความสุข  เมื่อจิตใจมีความสุขแล้วทุกข์จะมาหาเราได้อย่างไรไงละ...อิ อิ อิ.