ความรัก เป็นพลังอันยิ่งใหญ่

ตอนต่อ ของ วันแห่งความรักไม่เขียนถึงได้อย่างไร

 

(ความเดิม)เพียงว่า แม่จะลุกมาเขียนไว้เพื่อระลึกถึง คนสองคนแห่งความรักในห้วงความคิดคำนึง 

 

คนที่กินข้าวต้ม-เต้าหู้ยี้เป็นเพื่อนเรา 

คนที่หุงข้าว ต้มไข่ไว้ให้   แต่ไม่ได้กินด้วย คุณพ่อขายาวไงลูก 

และลูก

 

 

กุหลาบสีแดงสำหรับเด็กดื้อ สู่ กุหลาบสีแดงสำหรับ...

 

 

วันนี้ หลังจากยุ่งกับงานเอกสารเดิม ขาดอีกขั้นตอนสุดท้าย คือเรียงหน้ารอเย็บเล่ม

ใส่แผ่นคั่นหน้า เอ้า คนไข้มา..ผละไปตรวจคนไข้ พูดคุย รักษา

 

วันนี้นุ่งกระโปรงยีนส์ เสื้อยืด และพูดกับคนไข้(ซึ่งหลายคนเป็นเพื่อน ๆ กับเราแล้ว เพราะรักษาติดต่อกันมานาน) ตรง ๆ ว่า ขอเป็นวัยสะรุ่นหน่อย สักวัน ต้อนรับวันแห่งความรัก

 

พูดยังไม่ทันจบ มีหนุ่มน้อยจริงหนึ่ง และไม่จริงอีกหนึ่ง รวมเป็นสองคน ใส่เสื้อหล่อลายสก็อต สีฟ้าอ่อนสีโปรดของคนหนุ่มน้อย(จริง)

 

ทั้งคู่แต่งตัวคล้ายกันมาก เสื้อลายสก็อต กางเกงยีนส์

 

หนุ่มน้อยไม่จริง  เดินมาหาเราแบบเขิน ๆ

ในมือมีดอกกุหลาบสด สีแดง ดอกโต ก้านแข็งแรง ริดหนามแล้วด้วย

 

มาถึงไม่พูดอะไร คว้าตัวเราไปกอดแรง ๆ หอมแก้มดังฟอด(ดังจริง ๆ)

แล้วยื่นดอกกุหลาบให้  พร้อมคำพูดว่า

 

“กุหลาบแดงสำหรับ..หมอดื้อ” 

“พ่อบอกว่า มีคนฝากมาบอกอย่างนี้ครับ”

 

เรา..หรือแม่ หายเหนื่อย แถมมีพลัง กอดกลับคืนไปหลายที แล้วก็ทำงานต่อ

 

 

ไม่น่าเชื่อ

 

 

ความรัก เป็นพลังอันยิ่งใหญ่

 

 

งานเอกสาร(เป็นตั้ง ๆ)ของเรา  เสร็จสมบูรณ์ในอีกสาม-สี่ชั่วโมงถัดมา

ที่ได้รับกุหลาบจากหนุ่มน้อยไม่จริง  อายุสิบขวบ

 

 

น่าจะมี วันวาเลนไทน์สักปีละสามหน นะ....มีต่อ