วาเลนไทน์ วันแห่งความรัก ไม่เขียนได้อย่างไร, ทำได้ยาก สำหรับมือใหม่

วาเลนไทน์ วันแห่งความรัก ไม่เขียนได้อย่างไร 

 

ท่ามกลางความรีบเร่งของการทำงาน เอกสารส่วนตัว เอกสารคำสอน

เราหัวซุกหัวซุน หัวหมุน แต่เรามีความสุข 

มีสมาธิกับการทำงาน มีความสงบ เงียบ เรียบง่ายในการกิน อยู่ นอน ทำงาน 

 

เช้าออกกำลังกาย รดน้ำต้นไม้ ชมและสอดส่ายสายตาดู ดูแบบเอาจริงเอาจังกับมวลหมู่ต้นไม้ที่เราปลูกไว้ หรือเก็บ เด็ดมาชำจน  สะเดาที่สูงเพียงศอก ตอนนี้สูงเกินความสูงของอาคารสองชั้น-ตึกแถวข้าง ๆ ซอยบ้านพักแล้ว 

 

ชมนาด งาม แต่ยังไม่ออกดอก แปลก ปีที่แล้วออกดอกหอมน้อย ๆ หอมอ่อน ๆ

ยามเราแอบมาอาบน้ำใต้แสงจันทร์ เราจดจำได้ว่า ได้กลิ่นเจ้านี่นะ 

 

บัวดิน ยังคงสภาพ-ไม่ถูกโฉลกกันกับเรา ไม่โผล่แม้แต่ดอกเดียว 

ขุดทิ้งเสียดีไหม ไม่หรอก ทำไม่ได้ เก็บมา ขุดมากับมือ 

 

อีกหลากพืชพรรณ มีเพิ่มมาเอง นกคงพามา 

ลำไยแน่ ๆ  ลักษณะใบเช่นนี้ 

 

เถาอัญชัน  ความหลังบทความซื่อ ๆ ที่ได้ลงตีพิมพ์ ต้นตอของการหัดเขียน 

 

จันทร์กระจ่างฟ้า ยังชูช่อเผยโฉมโนมพรรณท้าฟ้าและแดดลม 

 

เล็บมือนาง ของคุณยายข้างบ้าน เลื้อยจนคล้ายเป็นเพื่อนต้นไม้ หรือเป็นต้นไม้ของเราไปแล้ว สีแสดอ่อนไล่แสดเข้มปนแดง งามน่าประหลาดใจในธรรมชาติ 

 

มะลิลาเจ้าเอย กี่สิบปีแล้วที่ยังคงความเก่ง เป็นคุณแม่พันธุ์ดก ออกดอกขาวแสนหอมได้ทุกวี่วัน สมกับที่ไปไหนไปกัน เราย้ายบ้านมาอย่างน้อยสี่หลังแล้วที่ปลูกเจ้ามา

 

 สาย ๆ เมื่อรดน้ำต้นไม้เสร็จ ไม่ต้องอาบน้ำ แผลผ่าตัดยังห้ามโดนน้ำ เช็ดตัวพร้อมกับกำหนด พยายาม เพียรพิจารณา กายหยาบที่อยู่นอกเหนืออำนาจเรา


จิตด้วยเล่า พระท่านสอนว่าเพียรพยายามตาม”รู้จิต”ก่อน  รู้ว่าใคร(ความรู้สึกนึกคิด)กำลังมาเยือน มองดู รู้จัก แล้วพอ ไม่ต้องเชื้อเชิญให้เขามาพำนักกับเรานานนัก

 

ทำได้ยาก สำหรับมือใหม่ 

 

ต้มข้าวต้มจากข้าวสวยมันปู ที่สามีหุงไว้ให้


เขาตื่นเช้ากว่าเราเสมอ ไม่ได้กินเช้าด้วยกันแต่เขาหุงไว้ให้เรา

                                   <3<3<3

 

 


ตักกับข้าวเจ เต้าหู้ยี้ ที่มีติดบ้านไว้ทั้งสองแบบ-โบราณคลาสสิค น้ำสีแดง กลิ่น รส โบราณ อร่อยเหมือนตอนเด็ก ๆ ที่แม่จูงมือไปกินข้าวต้มที่โรงเจ 

 

กับอีกแบบ-สามีซื้อไว้ให้ น้ำสีเหลือง ๆ เนื้อเนียน ๆ อร่อยคล้าย ๆ นั่งกินอาหารในร้านอาหารญี่ปุ่น  คิดคำนึงไปได้อย่างไรไม่รู้ 

 

ลูกหนำเลี้ยบอีกสักสองสามลูก 

อาหารเช้าที่เรียบง่าย เบาท้อง  

ตามด้วยกาแฟร้อนหนึ่งถ้วยกาแฟใบเก่า แตกลายงา  

 

เสร็จจากอาหารเช้า หัวซุกหัวซุน พิมพ์ จ้องจอคอมพ์ สลับกับการอ่านเอกสาร ตำรา วารสาร


แล้วนั่งนิ่งสักพัก เรียบเรียงในสมองจนจบเกือบทั้งเรื่อง แล้วเขียนทีเดียว กระบี่ตวัดครั้งเดียว


เป็นคนที่มีนิสัยแบบนี้ เปลี่ยนจากสมัยเด็กกว่านี้ได้อย่างไรไม่ทันรู้ตัว

 


  

เพิ่งสังเกตว่า ต้องเขียนสด เขียนครั้งเดียวจนจบ แล้วค่อยตามใส่ข้อความอ้างอิง  เรียงบรรณานุกรมกันอีกครั้งโดยอ่านทบทวนและเขียนตามหลัง 

เป็นอันเสร็จไปหนึ่งชิ้นงาน 

 

ทิ้งไว้อีกข้ามครึ่งวัน อ่านใหม่ และเกลา 

 

คนอื่น ๆ เขียนผลงานกันอย่างไรบ้างนะ  อยากรู้เหมือนกัน 

 

จวบจนเวลาผ่านไปบ่ายแก่ ๆ เราเริ่มรู้สึกหิว 

 

มื้อกลางวัน จึงจะเคาะเปลือก ปอกเปลือกไข่ต้ม

 

สามีต้มไว้ให้และแช่ไว้อย่างที่เราเคยต้มให้พ่อและลูก ข้างในเป็นยางมะตูมนิด ๆ 


และเช่นกัน เขาไม่ได้กินแต่ต้มไว้ให้ 

 

นอกเหนือจากไข่ต้ม มักมีอาหาร กับข้าวบางอย่างมาเอง 

 มีคน เพื่อน ผู้ช่วยจะแวะเวียนมาถาม ฝากเขาซื้อ หรือไม่ก็เขาทำมาให้..

นัยว่ายังเป็นคนไข้อยู่ เลือกกินหน่อยนะ..เธอจ๋า 

 

 

 

 

 

กิจวัตรง่าย ๆ ผ่านไปเรื่อย ๆ ต่อเนื่องไปโดยช้า ๆ  

หากเราได้งานมาหลายชิ้น


จนกระทั่งก่อนลุกมาพิมพ์บันทึกนี้

 

ลูกชายบอกว่า สุขสันต์วันวาเลนไทน์


แม่ง่วงแล้ว และเกรงใจลูกที่ตื่น

 

เพียงว่า แม่จะลุกมาเขียนไว้เพื่อระลึกถึง คนสองคนแห่งความรักในห้วงความคิดคำนึง

 

 

คนที่กินข้าวต้ม-เต้าหู้ยี้เป็นเพื่อนเรา

คนที่หุงข้าว ต้มไข่ไว้ให้   แต่ไม่ได้กินด้วย

 

 

และลูก.....

 

 

 

**มีต่ออีกนิดค่ะ  สำหรับวันนี้ ไม่เขียนได้อย่างไร**