ยิ่งหนียิ่งวุ่น บางคนไม่เข้าใจก็ "วิ่งหาความสงบ" ไปเรื่อย
ถ้าอยู่ในวัดหรือในป่าแล้วเข้าถึงธรรมะได้จริง "ลิง" ก็บรรลุธรรมไปหมดแล้วเน๊อะ...
ถ้าหากจะว่าลิงเป็นสัตว์มีกรรมไม่ได้เกิดมาเป็นคน ก็พอจะเปรียบเทียบกับคนทั้งหลายที่ทำงานอยู่ในป่าได้
คนตัดไม้เอย คนหาหน่อไม้เอย คนหาของป่าเอย หรือแม้กระทั่งเจ้าหน้าที่ป่าไม้ เจ้าหน้าที่อุทยานแห่งชาติต่าง ๆ ที่เราชอบไปเที่ยวกันวันสองวัน หรือโดยเฉพาะวันหยุดสำคัญ ๆ
ขึ้นไปเที่ยวกันเยอะเลย แล้วบอกนี่แหละ "ธรรมชาติอันสงบ"
แต่พี่ ๆ ที่เขาอยู่ที่นั่นทุกวัน ๆ เขาอยากจะกลับลงไปสู่ในเมือง อยากกลับบ้านกันแทบแย่
คนเราถ้าหากไม่รู้จักการ "พอใจ" คนเราก็วิ่งกันไปเรื่อย "วิ่งหาความพอใจ"
อยู่ที่นี่ก็ไม่พอใจ อยู่ที่นั่นก็ไม่พอใจ
เราเคยเห็นสุนัขที่นอนอยู่กลางถนนนะ เขา "พอใจ" ที่จะนอนอยู่ตรงนั้น เขาสบาย ๆ ของเขา
แต่คนเราที่เป็นสัตว์ประเสริฐนี่สิแปลก เปลี่ยนที่นอนไปเรื่อย
ที่โน่นก็สวย ที่นั้นก็หรู
ต้องไปที่โน่นก่อนนะถึงจะพอใจ
ต้องหาเงินทั้งปีเพื่อให้ได้ไปนอนที่นี่แล้วถึงจะมีความสุข
ชีวิตคนเราถ้าหากยังไม่พอใจก็ต้อง "วิ่ง" วุ่นไปอย่างไม่รู้จักจบ
อยู่แล้วสู้สิ...
สู้ด้วยรอยยิ้ม สู้ด้วยปัญญา
หาความพอใจมาใส่ตัว ปลดความเมามัวแห่งกิเลสออกจากใจ
ชีวิตที่รู้จักคำว่า "พอใจ" ชีวิตนั้นไซร้ "สงบ" พลัน ...
สวัสดีค่ะ
* หยุดวิ่งหาความพอใจครูพรรณารู้สึกว่าตัวเองทำได้ยากมากค่ะ...พอใจแล้วก็ยังอยากพอใจเพิ่มขึ้นไปอีก....อิอิ
* คงต้องวิ่งให้น้อยลงบ้างแล้วค่ะ...แก่แล้ววิ่งไม่ไหว...เรียกว่าสังขารมันฟ้อง
* ขอบพระคุณและขอให้สุขกายสุขใจนะคะ
สาธุ
สำนึก
ok สู้ สู้
ไม่งั้นการเดินทางไปปฎิบัติธรรมที่นั่นนี่ เป็นครั้งคราวก็เป็นการหา เป้นการปรุง สุข รูปแบบหนึ่ง หากว่าไม่นำมาใช้ในชีวิตประจำวัน ก็เป็นการหนีไปหาสุขปรุงดีปรุงสงบอย่างหนึ่ง หากนำมาใช้ไม่ได้ ok จริงเลย
อย่าให้ใครเขาว่าได้ ไปวัดปฎิบัติธรรมมากลับมาเหมือนเดิม เสียชื่อ ต้องสู้
การปฎิบัติธรรมคือการนำธรรมมะสู่วิถีชีวิตจริงนี่แหละ
การปฎิบัติธรรมคือที่บ้าน ที่ทำงาน ที่ไหนๆที่เราอยู่นี่แหละ
ไม่หนีและ
กล้าหาญ สู้ๆ เป็นคนพุทธต้องสู้
ถูกต้อง ๆ ต้องสู้ด้วย "ปัญญา"
ถ้าไม่มีใครมาด่าเรา เราก็ไม่ได้สร้าง "บารมี" อันเป็นทานบารมี ว่าด้วย "อภัยทาน" ขันติบารมี ว่าด้วย ความอดทน ปัญญาบารมี ว่าด้วย การใช้อุบายภาวนาเพื่อปล่อยและวางในโลกธรรม
คนที่มาว่าเรา ด่าเราหนึ่งครั้ง เราสามารถนำสิ่งนั้น เหตุการณ์นั้น ไปสร้างบารมีได้ทั้ง ๑๐ ประการ
อยู่ในวัดนี่สงบ ก็เพราะไม่มีอะไรมากระทบเฉย ๆ
ถ้าหากรู้จักธรรมะที่แท้จริงแล้ว "วัด" นั้นอยู่ทุกที่ ทุกหน ทุกแห่ง
เพราะวัดนั้นคือใจ ธรรมะคือข้อปฏิบัติขัดเกลาจิตใจ ไปที่ไหน อยู่ที่ไหน ก็ต้องมี "ใจ" อยู่ที่นั่น
การหนีทุกข์ ไม่สามารถ "พ้นทุกข์" ได้เลย
การหนีทุกข์ เป็นเพียงการหลบจากทุกข์หนึ่ง ไปเจออีกทุกข์หนึ่ง
ทุกข์เก่าก็ไม่หาย แถมยังต้องเจอทุกข์ใหม่เข้ามาอีกด้วย
แต่ถ้าหากเราอยู่และสู้ ทุกข์ที่มีนั้นก็จะสามารถจางคลายหายได้
ทุกข์เก่าก็หาย ทุกข์ใหม่ก็ไม่มีเน๊อะ...