ความรักไม่จำเป็นต้องพูดพรำเพรื่อ แต่เป็นการกระทำที่ออกมาจากใจ

     วันนี้ช่วงพักกลางวันเด็กๆ ม.4/2 กลุ่มหนึ่ง  ผลุบๆโผล่ๆหน้ามาที่ห้อง224  อาคารเรียนวิทยาศาสตร์ที่พวกเขาได้เรียนในช่วโมงที่ผ่านมาก่อนพักกลางวัน  ครูแป๋มเห็นดังนั้นจึงได้สอบถามว่า"มีอะไรจะบอกครูไหมเอ่ย"  จากนั้นผู้ที่ทำหน้าที่หัวหน้าทีมเฉพาะกิจได้ขออนุญาตเข้ามาขอเวลาคุยกับครูแป๋มพร้อมกวักมือเรียกเพื่อนๆ  ให้เข้ามาด้วยกัน...สักครู่ทุกคนได้มานั่งพับเพียบต่อหน้าโต๊ะครูที่ห้อง 224 "อ้าว..มีอะไรว่ามาเลยจ้า..." พูดพลางก็ตรวจเวปบอร์ดของโรงเรียน  หน้า e-book ที่ครูแป๋มทำบทเรียนออนไลน์ไว้  รวมทั้งเช็คเมลล์ที่นักเรียนบางกลุ่มจะส่งงานในรูปแบบที่พวกเขาถนัดค่ะ หนึ่งในนั้นพูดขึ้นว่า "คุณครูไม่ไปทานข้าวเหรอคะ  พวกหนูไปทานมาแล้วยังเห็นครูนั่งทำงานอยู่ที่เดิมอยู่เลยค่ะ" "อ๋อ ครูไม่ค่อยหิวน่ะจ๊ะ" "ครูขาหนูไปดูตารางสอนของครูที่โต๊ะ  เดี๋ยวครูก็ต้องสอนยาว 3 ชั่วโมง  แถมต่อโฮมรูมอีกต่างหาก  คุณครูทำงานแบบนี้จะได้ทานข้าวตอนไหนเหรอคะ " นึกในใจพร้อมกับดูนาฬิกาที่ใกล้จะหมดเวลาพักกลางวันเต็มที คงจะไปทานอะไรไม่ทันแล้ว  จึงบอกนักเรียนว่า "ไม่เป็นไรหรอกจ้า  เพราะครูยังอิ่มขนมปังตอนเช้าอยู่เลยจ๊ะ " " ครูขาทำไมครูทำถึงขนาดนี้คะ  ทำไมไม่เหมือนครูคนอื่นที่เขามักจะไม่ค่อยตรวจงาน  แถมตรวจก็แค่ลงชื่อแค่นั้น  เช็คหรือเปล่าก็ไม่รู้" "จุ๊ๆๆๆ หากลูกยังไม่รู้จริงก็อย่าไปว่าครูเขานะคะ มันบาป  อีกอย่างครูว่างพอดี  ครูอยากให้พวกเรารับทราบคะแนนกันเลย  จะได้ดีใจไงจ๊ะ" เห็นเด็กนิ่งเงียบไปทุกคน  แถมทำตาแดงๆอีกด้วย  " หนูเห็นรุ่นพี่เขาก็บอกกับหนูว่าคุณครูแป๋มจะตรวจงานให้เด็กได้เร็วและได้รับคืนตรงเวลาเสมอ  ครูทำแบบนี้นี่เอง  ผอ.จะรู้ไหมคะ  เขาน่าจะมีรางวัลมอบให้ครูบ้างนะคะ  ครูคนอื่นเขาไม่ทำแบบครู  หนูเห็นเขาได้ดีกัน  แถมยังว่าครูแป๋มทำเป็นขยันลับหลังอีกค่ะ  ได้ยินเช่นนั้นจึงอยากบอกให้นักเรียนสบายใจและเข้าใจตัวตนของครูคนนี้มากขึ้นจึงเอ่ยว่า........  

"เราไม่สามารถไปห้ามความคิดคนอื่นได้นะลูก  สิ่งมีค่าที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่การมองเห็น  หากแต่อยู่ที่สิ่งที่เรามองไม่เห็น  ความรักที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่เราทำอะไรแล้วมีคนรับรู้  หากแต่อยู่ที่สิ่งที่เรากระทำแล้วไม่มีใครรับรู้ต่างหาก  ความรักไม่จำเป็นต้องพูดพร่ำเพรื่อ  แต่เป็นการกระทำที่ออกมาจากใจ  เป็นความรักที่ยิ่งใหญ่เสียสละได้ทุกอย่างโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน   ไม่ต้องการให้ใครรู้ถึงการให้  ไม่เคยเรียกร้องขอสิ่งตอบแทนกลับมา  เพียงแค่เห็นเด็กทุกคนมีความสุข  ครูสามารถทำได้ทุกสิ่งด้วยดวงใจที่รักและบริสุทธิ์ใจจริงๆจ๊ะ"  พูดพลางก็เก็บวัสดุอุปกรณ์เพื่อย้ายห้องไปทำการเตรียมที่จะสอนต่อไปได้เลย  ด้วยมีนักเรียนมารอเรียนกันแล้ว  วันนั้นจึงจบการสนทนากับเด็กนักเรียนช่างสังเกตกลุ่มนั้นไปตลอดทั้งวัน....ก็...สุขใจ...ค่ะ