วันนี้มีเหตุที่ทำให้ต้องพูดคุยแลกเปลี่ยนกับกัลยาณมิตร “คุณหญิง @ สคส” เรื่องการเขียน blog อยู่หลายประเด็น สุดท้ายผู้เขียนปรารภว่า ... เมื่อเราเริ่มต้นเขียน blog ไปได้ซักระยะหนึ่งแล้ว ก็น่าจะมีขาประจำที่ติดตามอ่านอยู่บ้างไม่มากก็น้อย ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยกระตุ้นให้เราเขียน blog อย่างสม่ำเสมอมากขึ้น เพื่อไม่ให้ขาประจำแวะเวียนเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่าแล้วพบว่า blog ของเราไม่มีความเคลื่อนไหว...ทันทีที่จบประโยคนี้ก็ถูกย้อนศรกลับมาว่า blog เรื่อง “เครือข่าย KM ลดเสี่ยง NCD”เห็นเริ่มตอน (1) ไว้ตั้งนานแล้ว เมื่อไหร่จะมีตอน (2) ซะที !!! โดนกระตุ้นแรงขนาดนี้ไม่เขียนต่อคงไม่ได้แล้ว ม
ย้อนหลังไปประมาณ 2 สัปดาห์ ผู้เขียนมีภารกิจต้องไปส่งงานที่ตึก SM ก็เลยถือโอกาสแวะไปขอคำปรึกษาเรื่องแผนการดำเนินงาน“โครงการพัฒนาเครือข่ายการจัดการความรู้เพื่อสนับสนุนชุมชน บุคคล และระบบบริการลดเสี่ยง ลดโรคไม่ติดต่อ” กับ “คุณธวัช” และ “คุณหญิง” ที่ สคส. แต่จังหวะไม่ค่อยเหมาะเพราะ “คุณธวัช” มีภารกิจไปร่วมเวที ลปรร. ของ “แผนงานสุขภาวะองค์กรภาคเอกชน” จึงฝากให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ 2 คน ปรึกษาหารือกันไปก่อน…??
เมื่อผู้เขียนเล่าวัตถุประสงค์ เป้าหมาย และวิธีการดำเนินงานที่ “ทีม” ของเรา (คุณหมอฉายศรี พี่จำเริญ คุณธาริณี คุณธิดารัตน์ @ สำนักโรคไม่ติดต่อ และผู้เขียน) ร่วมกันวางแผนไว้คร่าวๆ ให้ “คุณหญิง” ฟัง “คุณหญิง” ก็ได้แลกเปลี่ยนว่าแผนการดำเนินงานที่เราร่างไว้นั้นคล้ายคลึงกับที่ สคส. เคยออกแบบให้กับ case หนึ่งที่มีเป้าหมายเหมือนกับทีมของเรา โดย “คุณหญิง” ได้เล่าขยายความกระบวนการดำเนินงานให้ผู้เขียนฟังอย่างละเอียด ทำให้ผู้เขียนมั่นใจมากขึ้นที่จะกลับมาเดินหน้าทำโครงการฯต่อ
โดยส่วนตัวผู้เขียนคิดว่า โครงการฯนี้เป็นโครงการใหญ่ที่ต้องทำงานร่วมกับเครือข่ายจากหลายภาคส่วน แต่มีข้อจำกัดเรื่องระยะเวลาในการดำเนินงานที่ต้องเป็นไปตามกรอบแผนงบประมาณของทางราชการซึ่งผู้เขียนไม่ค่อยคุ้นเคยนัก จึงเป็นเรื่องที่ต้องเรียนรู้ ปรับตัว และต้องการตัวช่วยมาเสริมแรงให้งานขับเคลื่อนได้เร็วขึ้นและเป็นไปตามระเบียบและขั้นตอนของทางราชการด้วย …ถึงวันนี้ โครงการฯ ต้องปรับกระบวนท่าการทำงานนิดหน่อยให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น เพื่อการบรรลุเป้าหมายและทันต่อระยะเวลาที่มีอยู่
ผู้เขียนคาดหวังว่า “ทีม” ของเราในฐานะ “ผู้จัดการเครือข่าย” จะเป็นทีมที่ active เปิดกว้าง พร้อมจะเรียนรู้และพัฒนาตนเองไปพร้อมๆ กับการขับเคลื่อนงานในแต่ละขั้นตอน โดยก่อนที่จะเริ่มต้นเชื่อมโยงกับเครือข่ายภายนอก ก็ต้องจัดการเครือข่ายภายในของเราให้เข้มแข็ง ต้องทำตัวให้คุ้นชินกับการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ การจดบันทึก และการสื่อสารถึงกันและกันอย่างไร้ข้อจำกัดทั้งเรื่องเวลาและสถานที่
ผู้เขียนคิดว่าถ้าเราสามารถจัดการเครือข่ายเล็กๆ ของเราได้ดี ประสบการณ์เล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้จะเป็นแรงใจและเพิ่มความมั่นใจให้เราสามารถขยายผลสู่การขับเคลื่อนการทำงานร่วมกับเครือข่ายที่กว้างขวางและหลากหลายได้มากขึ้น
ปลาทูแม่กลอง
1 กุมภาพันธุ์ 2552
