ฉันเดินทางไกล 800 กิโลเมตร เพื่อทำหน้าที่เชื่อมสัมพันธ์ไมตรีกับสถาบันการศึกษาอื่นในระดับครูบาอาจารย์มหาวิทยาลัย ... ในการเดินทาง ฉันนำกล้องดิจิทัลตัวแรกในชีวิตติดตัวไปด้วยเสมอ ราคาที่ฉันพอซื้อได้ โดยใช้วิธีการกู้เงินจากสหกรณ์ที่ฉันเป็นสมาชิกอยู่ หนี้สินยังคงต้องใช้ไปอีกหลายปี แต่อาจจะเป็นหนี้ที่ฉันมีความสุขสำหรับการได้บันทึกภาพในสิ่งที่ดวงตาฉันมองเห็น หูที่ฉันได้ยิน มือที่ฉันได้สัมผัส

รถตู้ที่ฉันนั่งมีเป้าหมายจากว่าจะเดินทางไป วัดท่าซุง จังหวัดอุทัยธานี ซึ่งเคยมีอดีตพระปฏิสัมปันโนท่านหนึ่งจำพรรษาอยู่จนกระทั่งมรณภาพที่วัดแห่งนี้ ท่านคือ หลวงพ่อฤาษีลิงดำ ซึ่งฉันจะได้เล่าถึงท่านในโอกาสต่อไป

นอกเหนือจากการบันทึกภาพวัดและสถาปัตยกรรมต่าง ๆ ตามสายตาที่ฉันเห็นแล้ว ฉันกลับชอบบันทึกภาพ "สุนัขวัด" "หมาวัด" หรือ "สุนัขจร" ที่อาศัยอยู่ภายในวัดเป็นจำนวนมากมาย ฉันแน่ใจว่า คงจะมีคนใจไม่บุญ มาปล่อยพวกเขาเหล่านั้นเอาไว้ ให้เป็นภาระของพระ ญาติโยมที่มาจำวัด เป็นแน่แท้

ฉันว่า เขาก็มีชีวิตจิตใจเหมือนคน ... ดังนั้น เมื่อฉันเดินไปเจอ "หมา" ของใครหลาย ๆ คนที่ชอบเรียก "ไอ้หมาวัด" ... หากมุมกล้องรับกับความรู้สึกของคนถ่ายอย่างฉัน ฉันจะบันทึกอย่างไม่รีรอ

ฉันจึงขอนำภาพหมา ๆ เหล่านั้นมีฝากท่านทั้งหลาย

 

หมาแห่งวัดท่าซุง จังหวัดอุทัยธานี

 

ชื่อภาพ : "อื้ยยย ... กำลังสบายเลย"

 

 

ชื่อภาพ : "มองผมทำไมครับพี่น้อง"

 

 

ชื่อภาพ : "ตื่น 2 หลับ 2 ประลองปัญญา"

 

 

ชื่อภาพ : "ผมหลับครับ"

 

 

ชื่อภาพ : "ผมฝันด้วยนะครับ (ขาสั่น เป็นสัญญาณบอก)"

 

 

ชื่อภาพ : "ร้านนี้ ผมจอง (นอน) ครับ"

 

 

เมื่อบันทึกภาพ ทำบุญ ชมแรงศรัทธาของผู้ที่ศรัทธาหลวงพ่อฤาษีลิงดำ เรียบร้อยแล้ว รถตู้ของฉันได้แวะไปวัดสังกัสฯ ณ เขาสะแกกรัง จังหวัดอุทัยธานี หากแต่ฉันไม่ได้บันทึกหมาไว้ได้

 

ตัดภาพมายังวันที่สองของการเดินทาง ฉันเดินทางจากที่พักในจังหวัดนครสวรรค์มายังสนามแข่งขัน

ฉันได้พบภาพ "ครอบครัวหมา" จำนวน 1 ครอบครัว มีแม่สุนัข 1 ตัว กับลูกสุนัขอีก 3 ตัว ที่ยังไม่ลืมตาดูโลก เพราะตายังปิดอยู่ บริเวณโคนต้นไม้ที่ถูกตัดลำต้นไปบ้างแล้ว ครอบครัวนี้อาศัยอยู่ ภายในโพรง

เพื่อนฉันเรียกให้ฉันไปดู ฉันเองก็ใช้เวลานั่งมอง "ครอบครัวหมา" อยู่นาน ฉันได้แต่ครุ่นคิด ฉันกำลังเห็นอะไรอยู่ ฉันเห็นความสวยงามของชีวิต ฉันเห็นแม่หมาที่รักลูกดุจดวงใจอยู่ต่อหน้าฉัน ฉันคิดถึงแม่ของฉันอย่างจับใจ

ฉันจึงเริ่มลงมือบันทึกภาพจำนวนหลายสิบภาพทีเดียว พร้อมกับการนั่งมองพฤติกรรมความรักของสัตว์โลกประเภทนี้ต่อไป

ฉันคงสามารถนำภาพมาฝากท่านทั้งหลายได้บางภาพตามมุมกล้องจะอำนวย

 

ครอบครัวหมาน้อย จังหวัดนครสวรรค์

 

ชื่อภาพ : "แม่รักลูกนะ"

 

 

ชื่อภาพ : "หนูหลับก่อนนะแม่"

 

 

ชื่อภาพ : "บ้านของเรา"

 

 

ชื่อภาพ : "สองหมาน้อย...หลับฝันดี"

 

 

ชื่อภาพ : "สามพี่น้อง"

 

 

ชื่อภาพ : "หลับตาพริ้ม...พุงปลิ้นด้วย"

 

 

ชื่อภาพ : "นอนกลางดิน...เกลือกกลิ้งกลางทราย"

 

 

ฉันมีความเชื่อลึก ๆ ว่า คนที่อยู่ในบริเวณนั้นคงดูแลครอบครัวหมาครอบครัวนี้เป็นอย่างดี ดูได้จากความอุดมสมบูรณ์ของทั้งแม่และลูกที่ได้รับการดูแล ... นี่หากครอบครัวนี้อยู่เชียงใหม่ มีหวังพวกมันได้ไปพักผ่อนที่บ้านของฉันเป็นแน่ ...

ฉันเชื่อนะว่า "สิ่งมีชีวิตทุกชนิดมีหัวใจเหมือนคน นั่นแหละ ... แต่ทำไมคนชอบไปทำร้าย ระบายอารมณ์กับสิ่งมีชีวิตที่ไม่สามารถพูดภาษาคนได้ล่ะ ... คนใจร้าย แต่กลับบอกว่า ตัวเองเป็นสัตว์ประเสริฐ ... ประเสริฐตรงไหนไม่ทราบ"

อย่างน้อย ครอบครัวนี้ก็โชคดีที่เกิดที่ภาคกลางของประเทศ หากไปเกิดแถวที่เค้ามีวัฒนธรรมแลกหมากับกะละมังในบางแห่ง คงตายยกครอบครัวแน่

ขอบคุณ โลกที่ยังมีความรักที่สวยงามอยู่ :)

 

 

 

หมายเหตุ :

ภาพในบันทึกได้รับบันทึกด้วยกล้อง Olympus SP-570UZ

ลิขสิทธิ์เป็นของผมเอง คือ wasawatdeemarn ครับ