เป็นที่แน่นอนแล้วว่า กกอ. ชุดที่ ๒ นี้ จะทำงานแบบ “ใช้วิจัยนำ” เพื่อขับเคลื่อนระบบ ปล่อยให้สถาบันมีอิสระในการเลือกตำแหน่งในระบบ และวิธีทำงานเพื่อบรรลุเป้าหมายนั้น โดยไม่ขัดกับกฎหมายที่กำหนดไว้ กฎหมายข้อไหนไม่เหมาะสม ก็จะดำเนินการแก้ไข
ดังนั้น การตั้งโจทย์วิจัยที่คม ที่จะเกิดพลังขับเคลื่อนระบบ จึงสำคัญยิ่ง เรื่องสำคัญๆ ต้องไม่คิดคนเดียว หรือคิดอยู่ในบางกลุ่มแคบๆ ต้องเอาออกปรึกษาจากสังคมอย่างกว้างขวาง
ผมคิดว่าเรื่องที่สำคัญที่สุดเรื่องหนึ่งคือ คุณภาพของการเรียนรู้ มีการบ่นกันมากว่าบัณฑิตที่จบออกมาทำงานไม่เป็น คิดไม่เป็น และไม่สู้งาน จากปัญหาหรือข้อสงสัยนี้ จะต้องแปลออกไปเป็นโจทย์วิจัย ผมลองแปล (ไม่รู้ว่าถูกหรือผิด) เป็นโจทย์วิจัยว่า “นักศึกษาชั้นปีที่ ๑ ได้เรียนรู้อะไรบ้าง ตัวกระบวนการที่ทำให้เกิดการเรียนรู้เป็นอย่างไร” หรือแปลเป็นภาษาง่ายๆ ว่า “ชีวิตของนักศึกษาชั้นปีที่ ๑ เป็นอย่างไร” เวลาศึกษาจะต้องแยก นศ. ออกเป็น ๔ กลุ่ม ตามกลุ่มสถาบันอุดมศึกษา คือกลุ่ม (๑) เน้นวิจัย (๒) เน้นวิชาชีพเชิงเทคนิคเฉพาะ (๓) เน้นชุมชน (๔) เน้นการออกไปมีอาชีพมีงานทำ เรื่องการจัดกลุ่มนี้ผมลองจัดง่ายๆ ก่อน การจัดอย่างเป็นทางการจะต้องมีประกาศของ กกอ. หรือ สกอ.
เป้าหมายสำคัญของโจทย์วิจัยนี้ คือทำความเข้าใจว่า การจัดการเรียนรู้แก่ นศ. ปี ๑ ในปัจจุบันเป็นอย่างไร ที่ถือว่าดีมากจัดอย่างไร อยู่ที่ไหน เราจะประกาศให้สังคมรับรู้ส่วนที่ดีมาก และจะหาทางส่งเสริมให้เกิดวิธีการและการดำเนินการที่ดีมากให้แพร่กระจายออกไป
วัตถุประสงค์ของบันทึกนี้ คือการขอความเห็นจากแฟน บล็อก ทั้งหลาย ไม่ได้มีเป้าหมายเพื่อบอกว่าผมตั้งโจทย์อย่างไร ต้องการให้ท่านที่เข้ามาอ่านช่วยแนะนำ ยิ่งแนะนำลึกลงไปในวิธีดำเนินการ ยิ่งดี หรือจะอาสาเข้ามาร่วมดำเนินการ ก็ยิ่งดี หรือจะช่วยแนะนำนักวิจัยมือขมังสำหรับทำวิจัยบางโจทย์ ก็ยิ่งดี
ดีที่สุด คือ ช่วยบอกว่ามีผลงานวิจัยอยู่แล้วอยู่ที่ไหนบ้าง โจทย์เป็นอย่างไร ใครทำ มีวิธีการวิจัยอย่างไร ผลเป็นอย่างไร จะติดต่อขอผลงานมาอ่านได้อย่างไร ยิ่งถ้ามี electronic file และอนุญาตให้นำออกเผยแพร่ ยิ่งดีเลิศ
วิจารณ์ พานิช
๒๘ ม.ค. ๕๒
ผมอ่านผลงานวิจัยด้านพัฒนาองค์กรมาน้อยจึงไม่สันทด ส่วนมากอ่านทางภาษา
คติชนวิทยาจึงมองเห็น
: ความฉลาดในการอดทนอดกลั้นของตัวละครในวรรณคดีเพื่อต่อสู้กับอุปสรรค
: หลักธรรมาภิบาลในวรรณคดี
: การสร้างค่านิยมในการดำรงชีวิตจากวรรณคดี
สิ่งที่มองเห็นแม้เป็นเพียงจุดที่น้อยนิดแต่คงพอมองเห็นว่าหนทางของ "คุณภาพการเรียนเรียนรู้" ยังขาดอะไร(ขาดหลักสูตร หากวิจัยยกเครื่องหลักสูตรการศึกษาเสียใหม่คงเห็นบัณฑิตเฉกเช่นสิ่งที่ผมมองเห็นในวรรณคดี)