แม้ว่าดิฉันจะเป็นครู แต่คิดว่า ยังเป็นแม่ เป็นพี่ หรือเป็นเพื่อน กับลูกศิษย์ ได้ทุกเวลาเช่นกัน เพราะนอกเวลาเรียนลูกๆก็จะมาสนุกและเล่นกับดิฉันเสมอๆ

                บันทึกนี้ความตั้งใจจริงๆว่าจะให้นักเรียนได้อ่าน แต่ไม่มั่นใจว่า จะมีเด็กกี่มากน้อยที่ได้อ่าน คงไม่อาจที่บอกได้ว่าบันทึกนี้คือความรู้สึกที่เป็นตัวแทนคุณครูทั้งหลายได้ เพียงแต่เป็นเสี้ยวหนึ่งในความรู้สึกจริงๆที่เกิดขึ้น ได้แต่หวังลึกๆว่าหากลูกศิษย์ได้มาอ่านจะได้รับรู้บ้างว่า ที่ครูทำทั้งหมดก็เพื่ออนาคตของพวกเธอทั้งหลาย

            คงไม่คาดหวังอะไรมากนักว่าการศึกษาของชาติจะทำให้เด็กมีความเท่าเทียมกัน แต่ในฐานะที่ดิฉันก็เป็นหนึ่งในหลายๆท่านที่ทำคศ.3ได้แต่วาดฝันว่าหากคุณครูทั้งหลายนำเพียงครึ่งหนึ่งไปใช้กับเด็กนักเรียน เราก็สามารถที่จะเป็นผู้ที่สร้างอนาคตของชาติ อย่างที่หลายๆคนคาดหวังได้อย่างแน่นอน

            ดิฉันได้อ่านผลงานจากหลายๆท่านทั้งจากแหล่งอื่นๆและแม้แต่ในโกทูโน เพื่อนร่วมวิชาชีพของดิฉัน ได้สร้างผลงานอย่างมากมาย บางครั้งมานั่งคิดว่า ทำอย่างไรที่เราจะได้ดึงในสิ่งที่ท่านทั้งหลายได้ใช้ความพยายาม จนกลายมาเป็นผลงาน นำมาใช้จริงกับเด็กๆ

            อาชีพครูน่าจะแตกต่างจากอาชีพอื่นอยู่พอสมควร ตรงที่เป็นอาชีพที่ไม่มีผลกำไร มีแต่ลงทุน ดูจากตัวเองก็น่าจะพอมองเห็นอย่างชัดเจนว่า เรามีแต่ให้

            จากประสบการณ์ส่วนตัวที่ต้องทำ “ชมรมตามรอยพ่อ” ภาษีนักเรียนที่เราต้องจ่ายมีตลอด เราต้องออกสู้ชุมชน พาเด็กไปร่วมกิจกรรม หรือแม้แต่วันเสาร์อาทิตย์ที่เด็กกลุ่มหนึ่งเขาจะมาเล่นและดูแลภารกิจอาสาของชมรมฯ เช่นมาดูแลแพะ มาทำร่องผัก  หรือมาช่วยงานอื่นๆ เด็กดูจะมีความสุขที่ได้มาร่วมกิจกรรม ดิฉันเองก็มีความสุขกับเด็กๆ เมื่อเด็กมาช่วยงานตัวครูเองก็ดีใจ

            ที่ชมรมฯในวันธรรมดา เด็กก็จะมาทำภารกิจดูแลแพะ หรือมานั่งพักผ่อน บางกลุ่มก็มาทานอาหารเที่ยงที่ชมรมฯ เด็กๆหลายคนก็เอาข้าวมาไว้ที่ชมรมฯ ดิฉันก็จะนึ่งข้าวเตรียมไว้ให้ลูกๆ พวกเขาจะหากับมาทานกันเอง ดูแล้วพวกเขามีความสุข ที่ได้มาทานอาหารที่บ้านของดิฉัน

            ในฐานะครูรู้สึกภาคภูมิใจมาก ที่ลูกศิษย์มาเล่นที่บ้าน อย่างน้อยกิจกรรมต่างๆที่ทางชมรมฯมีก็จะซึมซับไปสู่เด็กๆ ดิฉันทราบจากผู้ปกครองว่าเด็กได้กลับไปเผ่าถ่าน ปลูกผักสวนครัว ซึ่งเด็กบอกกับผู้ปกครองว่า นำสิ่งที่ทางชมรมฯทำกลับไปทำที่บ้าน  

            แม้ว่าดิฉันจะเป็นครู แต่คิดว่า ยังเป็นแม่ เป็นพี่ หรือเป็นเพื่อน กับลูกศิษย์ ได้ทุกเวลาเช่นกัน เพราะนอกเวลาเรียนลูกๆก็จะมาสนุกและเล่นกับดิฉันเสมอๆ

  

 นี่..ทางเข้าชมรมฯค่ะ              นักเรียนมุสลิมคนแรกของ ร.ร.                ถ่ายกับครูหนูยืนตรงค่ะ

   

           หนูมายืนยันว่า สู้ๆๆๆๆ                                                   พอจะสู้กับนางสาวไทยไหวไหมค่ะ

 

          พวกผมรักทั้งครูรักทั้งแพะครับ..                                       ที่เรียน ที่กิน ที่เล่น

 

                  ดูซิค่ะมันน่ารักขนาดไหน                                         นี่น้องชายผมคร๊าบ...

 

                 คุณครูสอนให้ผมดูแลแพะครับ                           คุณครูยังไม่เคยแคะขี้ตาให้ผมเลย..

 

 สวัสดีครับ...ผมชื่อน้องปีใหม่ ชอบที่สุดคือพี่ๆเขาเกาคางให้ครับ...

                   นี่ไม่ใช่สนามชนแพะนะครับ                       

เขาล่ะ..เจ้าโบ่ จ่าฝูงผู้ยิ่งใหญ่

  เดี่ยวจะหาว่าหนูเลี้ยงแพะไม่เป็น

 

 

เรื่องรีดนมแพะต้องผม ฝีมือขนาดไหน

 

ยืนยันครับว่า คุณครูเป็นทั้งครู ทั้งแม่ ทั้งพี่

 

ไม่ใช่ลูกหนูนะค่ะ ลูกแพะค่ะ

ต้องถามผมครับ..นี่สายพันธุ์ซาแนน 100 %

 

  

ต่างชนิดยังไม่ทะเลากันเลย

 

กะว่าจะให้เป็นของขวัญเลยละค่ะ สำหรับทุกท่านที่มาเยี่ยมชม