รถไฟ ขบวนแห่งความรัก

 

วันตรุษจีนของทุกปี เป็นธรรมเนียมของชาวจีนที่ลูกหลานมักจะได้รับของขวัญจากญาติผู้ใหญ่

 ข้าพเจ้า ในฐานะผู้ที่พ่อจึงถามลูกชาย ว่าตรุษจีนอยากได้อะไรเป็นพิเศษ หรือเปล่า เนื่องจากช่วงเทศกาลปีใหม่ก็ไม่ซื้อของขวัญอะไรให้ นอกจากประดิษฐ์เครื่องบิน และทำตุ๊กตาสัตว์ จากเศษวัสดุเหลือใช้ให้เล่นเท่านั้น เพราะเจ้าตัวน้อยของข้าพเจ้าพอเพียงเท่านั้น

 

 

 “หนูอยากอะไรหรือเปล่า พ่อจะซื้อให้” ข้าพเจ้าเอ่ยถามขณะที่พาลูกชายเดินหาซื้อของไหว้ตรุษจีน

 “หนู จะเอารถไฟครับ แต่คุณพ่อ ทำเองน่ะ ครับ” 

 “หนูอยากเล่นของเล่นที่คุณพ่อทำให้หนู ไม่เหมือนใครครับ”

“ได้สิ เดี่ยวพ่อกลับไปดูก่อนว่าโฟมที่พ่อเก็บมา นั้นยังพอเหลือที่จะทำได้หรือเปล่า”

  ข้าพเจ้าได้เลือกเศษโฟมและเศษ วัสดุต่างๆที่มีอยู่ภายในบ้านมาประดิษฐ์รถไฟ จำนวน ๔ ตู้ พร้อมที่จะเป็นของเล่น สำหรับลูกชายวัย ๔ ขวบแล้ว

 ขณะที่ทำรถไฟลูกชายก็นั่งดูด้วยความสนใจ 

 “คุณพ่อครับ รถไฟ ขบวนนี้ซื่ออะไรดีครับ”

 “ขบวนพ่อลูกผูกพัน” ข้าพเจ้าตอบ

 “แต่หนูว่า ชื่อ รถไฟ ขบวนแห่งความรัก” ดีกว่า พ่อทำมันให้หนูด้วยความรัก และหนูก็รักมันด้วย ครับ”

 ข้าพเจ้าได้แต่นั่งยิ้มด้วยความสุขใจ ได้ประดิษฐ์ของเล่นให้ลูกอีก ๑ ชิ้น แม้จะไม่สวยงาม แต่ลูกก็เล่นกับเพื่อน อยากมีความสุข พังก็ซ่อมใหม่ ไม่ต้องซื้อให้เสียเงิน

 “พ่อครับ หนูเอารถไฟ ไปตากแดด น่ะครับ “

“ตากทำไมล่ะ “ข้าพเจ้าถาม

 “ก็หนูดูทีวี เขาบอกว่า รถสามารถใช้พลังงานแสงอาทิตย์ได้ ตอนนี้รถไฟ หนูหมดน้ำมัน แล้ว ก็เลยจะใช้พลังงานแสงอาทิตย์แทนครับ”