เป็นน้ำตาที่สร้างความเบิกบานผสานความสุข ความยินดีทำให้หัวใจของฉันพองโต..เพื่อการต่อสู้..ต่อไป

            ตามปกติตื่นนอน  จะเช็คเมล์และตอบเมล์ประมาณ ๑๐ นาที ไปเยี่ยมเพื่อนพี่น้องใน gotoknow แล้วกลับมาตอบบันทึกใช้เวลาประมาณ ๓๐-๔๐ นาทีต่อครั้ง  จะพยายามตอบของทุกท่านเป็นการส่วนตัว เพื่อให้อ่านแล้วรู้สึกสบายใจ 

          วันนี้ก็เช่นเดียวกันไปทักทายเพื่อนได้ไม่กี่ท่าน พบบันทึกของคุณลดา  "บันทึก..จดหมายถึงครูคิม"   http://gotoknow.org/blog/kunladar6629/237054    ได้อ่านอย่างตั้งใจกลับไปกลับมา ความดีใจปลื้มใจไม่สามารถบอกกันได้ แม้แต่การแสดงความคิดเห็นตอบก็ไม่สามารถจะทำได้ทันที ได้แต่กลับไปกลับมาอ่านอยู่หลาย ๆ เที่ยว

     "ไม่นึกไม่ฝัน" http://gotoknow.org/blog/sutthinun/237056  ของพ่อครูบาสุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์ เรียกน้ำตาฉันได้ในรอบ ๑๐ ปี ฉันโทรไปหาครูนิน ครูแหววและครูนวล ต่างก็สงสัยว่า..ฉันร้องไห้ด้วยเหตุอันใดหนอ  จนกระทั่งเล่าเรื่องราวจบลง และบอกได้ว่าทุกคนมีความสุขพอ ๆ  กัน 

      วันหยุดเหมือนเป็นโอกาสที่ฉันรอเพื่อทำงานบ้าน ครั้งนี้มีนักเรียนหญิงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๒ ชื่อน้องเก๋ อาสามาช่วยงานของครู  ได้รับใช้และฝึกหัดไปด้วย น้องเก๋บอกว่างานไม่หนักแต่เป็นเรื่องเล็กน้อย ละเอียด รอบคอบ และทำการบ้าน เพราะฉันเป็นครูที่มีการบ้านติดตัว 

       ได้รับโทรศัพท์จากน้องอิงจันทร์ก็คุยกันตามประสาคนหัวใจไซท์เดียวกัน ไม่ทราบว่าท่านผู้อ่านเข้าใจอย่างไรกัน  ก็ไม่อาจอธิบายนะคะ  เพราะเราวัดกันสองคนแล้วหละ  เรามีเรื่องราวพิเศษที่ต้องคุยกันได้ทุกวัน 

       ตอนบ่ายแก่ ๆ กลับเข้ามาเปิดเครื่องอีกครั้ง  เพราะลูกศิษย์โทรมาบอกว่ามีบันทึกใหม่แล้ว "เมื่อผมลงมือทำมันก็ไม่ยาก" http://gotoknow.org/blog/cake35/237187 ก็เช่นเดียวกันอ่านแล้วมันเป็นความรู้สึก  ไม่สามารถแสดงความเห็นได้ทันที ก็ต้องหลั่งน้ำตาอีกครั้ง 

       ความเป็นจริงฉันไม่ได้เป็นคนร้องไห้หรือคนเจ้าน้ำตา  แต่วันนี้ฉันมีน้ำตา ที่ไม่ได้สร้างความทุกข์ ความหมองมัว ความสูญเสีย  แต่เป็นน้ำตาที่สร้างความเบิกบานผสานความสุข ความยินดีทำให้หัวใจของฉันพองโต..เพื่อการต่อสู้..ต่อไป

http://www.krukimpbmind.com/index.php?lay=show&ac=article&Id=538709098