18 มกราคม 2552 เป็นวันกองทัพไทย

      

 

 

 

 

          18 มกราคม 2552  เป็นวันกองทัพไทย  เป็นวันที่ยิ่งใหญ่ในใจของครูแป๋มอีกหนึ่งวัน  ด้วยเพราะว่าคุณพ่อที่แสนดีของครูแป๋มก็เป็นวีรบุรุษแห่งกองทัพไทยนายหนึ่งเช่นกัน  ตั้งแต่จำความได้  พวกเราพี่น้องก็ชาชินกับเสียงแตรนอน  ตอนเช้าๆก็จะเห็นครูฝึกนำเหล่าพลทหารวิ่งออกกำลังกาย  เห็นการฝึกที่หนักหน่วงของเล่าทหารหาญ  แม้ยามสงบก็จะตามพ่อเข้าไปดูชีวิตความเป็นอยู่ของทหารกองประจำการ  เคยไปที่โรงครัวดูการประกอบอาหาร  ระเบียบความสามัคคีก่อนลัง  รวมทั้งขณะที่ร่วมรับประทานอาหารกันด้วย    ที่ค่ายสุรนารีของเราช่วงใกล้เวลา  6 โมงเย็น  หรือช่วงเช้าๆข่าว 6 โมงเช้า  เป็นนาฬิกาปลุกอย่างดีให้พวกเราทำภารกิจส่วนตัว  แต่งตัวของใครของท่าน  รีบมารับประทานอาหารเช้า  โดยมีพ่อคอยสอนพวกเราให้มีระเบียบในการรับประทาน  ไม่คุยเสียงดังระหว่างรับประทาน  ให้ตักข้าวเอง  ห้ามทานเหลือเป็นอันขาด  พ่อบอกว่าชาวนาต้องทำนาทรหดอดทนขนาดไหนกว่าจะได้ข้าวมาแต่ละเม็ด  ดังนั้นควรตักพอควร  หมดแล้วตักใหม่ได้  แต่ถ้าตักมากไป  ทานไม่หมดก็จะเป็นของเหลือ  ซึ่งการทำโทษของพ่อคือการลดค่าขนมลง  จะได้รู้ว่าคนที่เขาไม่มีกินนั้นลำบากแค่ไหน...

      วันนี้ลูกๆของพ่อ  ได้เติบโตมาเป็นพลเมืองที่ดีของประเทศชาติ (พวกเราจะช่วยกันประเมินกันเสมอๆ)  อานิสงค์นี้ได้ส่งมายังเจ้าตัวเล็ก  หลานปลื้ม  หลานเปรม  ตลอดจนลูกศิษย์ที่น่ารักของครูแป๋ม 

       วันนี้  วันกองทัพไทย  วันที่ระลึกถึงความกล้าหาญของวีรชนที่เอาเลือด  เอาเนื้อ  เอาชีวิตเข้าแลก  เพื่อรักษาอธิปไตยของชาติไทยเราไว้จนอยู่ทุกวันนี้  พ่อเราก็เป็นส่วนหนึ่งของวีรชนผู้กล้า  พ่อจ๋าลูกอยากบอกพ่อดังๆๆๆว่าลูกภูมิใจ  และรักพ่อที่สุดในโลกเลยจ้า..........