หายไปนาน...

ไม่ได้เข้ามาที่ blog ตั้งหลายวันแล้ว  เลยเพิ่งได้อ่านข้อคิดเห็นของอาจารย์สมลักษณ์  ขอบพระคุณอาจารย์มากนะคะ ที่อวยพรให้คุณพ่อหายเร็วๆ ตอนนี้แผลก็หายดีแล้วค่ะ ก็มีที่ระบมอยู่บ้าง...สำหรับเรื่องที่มาช่วยอาจารย์ ก็ยินดีและเต็มใจทำอย่างมากค่ะ เพราะปกติแล้ว ถ้าไม่ได้มาที่มอ.ก็จะอยู่บ้าน  ก็มีบ้างค่ะที่ต้องเตรียมการสอนพิเศษ  ก่อนหน้าที่จะเข้ามาที่ blog นี้ ก็เพิ่งเตรียมแบบฝึกหัดสอนในวันเสาร์และอาทิตย์นี้  ของชั้น ม.3 ค่ะ  แต่ยังไม่ค่อยเรียบร้อยดีเท่าไร  ส่วนของชั้น ม. 2 คงเตรียมในวันถัดไป  สอนม. 2 ไม่ค่อยเครียดเท่าไร  เพราะเป็นเรื่องที่ชอบพอดี แต่ม. 3 ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นคำนวณ ก็ต้องมีการเตรียมมากหน่อย  (ว้า...ไม่อยากจะบอกเลยว่าตอนนี้ขยันกว่าตอนเรียนอยู่ที่มอ.ซะอีก)  จริงๆ แล้วการที่มีโอกาสได้สอนพิเศษก็ถือว่าโชคดีมากสำหรับเรา เคยมีเพื่อนๆ น้องๆ ถามเหมือนกันว่า ทำยังไงถึงจะได้ไปสอนบ้าง บางทีเราก็ไม่รู้ว่าจะตอบยังไง  ก็ได้แต่บอกไปว่า...โชคดีมั้งคะ! พอมีโอกาสที่ดีแล้ว ก็ได้แต่คิดว่าเราต้องรีบไขว่คว้าไว้ และทำให้ดีที่สุด  ...วันนี้ (เอ...ต้องเป็นเมื่อวานสิ)  ดีใจมากที่ได้เจอเพื่อน (ป่าน)  พอดีป่านมาหาอาจารย์สมลักษณ์แต่เผอิญตอนนั้นอาจารย์ไม่อยู่  ก็เลยคุยอะไรกันไปเรื่อยๆ ป่านดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะกว่าตอนที่เราเรียนมาด้วยกัน  (เพราะตอนเรียนป่านชอบแซวเรากับอุ๋มอยู่เรื่อยเลย...จำได้ป่าว) แต่นิสัยก็ยังเหมือนเดิมแหละนะ  ป่านเป็นเพื่อนที่เราได้คุยด้วยแล้วรู้สึกสบายใจดี โอย...ชมมากไปรึป่าวเนี่ย พอแล้วดีกว่า  OK. คืนนี้ดึกแล้ว  พรุ่งนี้ต้องขับรถไปมอ.อีกแล้ว เพราะต้องไปรับน้องชายด้วย  เวลาได้มาทำงานกับอาจารย์เนี่ยมันเร็วจริงๆ เลยค่ะ  ต่างกับตอนที่อยู่บ้านมาก  ตอนนี้เราก็ยังไม่ค่อยได้ช่วยอาจารย์มากเท่าไหร่เลย ช่วยบ้างเล็กๆ น้อยๆ แต่สิ่งที่อาจารย์สอน หรืออาจารย์พูดให้ฟังบ่อยๆ นี่สิคะ ทำให้เราได้ความรู้เพิ่มขึ้นอีกเยอะเลย  GOOD  NIGHT ก่อนละกันนะคะ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน Honey Honey!



ความเห็น (0)

คำสำคัญ (Tags)

#uncategorized

หมายเลขบันทึก

2356

เขียน

11 Aug 2005 @ 01:12
()

แก้ไข

11 Feb 2012 @ 13:55
()

สัญญาอนุญาต

สงวนสิทธิ์ทุกประการ
อ่าน: คลิก