ไปอ่านบทสัมภาษณ์ "ศุภจี สุธรรมพันธุ์" คนไทยคนแรกที่ก้าวขึ้นนั่งในตำแหน่งผู้ช่วยCEOใหญ่ ของIBMที่นิวยอร์ค ("Client Advocacy Executive, Supporting IBM Chairman, President and CEO Sam Palmisano") ในห้วข้อการสัมภาษณ์ที่ถามว่า
@คนประเทศไหนบริหารยากที่สุด
ประเทศไทย เพราะคนไทยไม่บอกความรู้สึกจริงๆ นั่งเข้าประชุมบอกโอเค แต่ในใจไม่ใช่ บอกโอเค เห็นด้วยเพื่อที่จะให้เลิกประชุม จึงต้องมีวิธีกระตุ้น ประกบ คอยเช็ก คอยถาม แต่ไม่ใช่คนไทยทุกคนที่เป็น แต่ส่วนมาก คนไทยเวลาชอบก็บอกโอเค ไม่ชอบก็โอเค
วัฒนธรรมไทยสอนให้เกรงใจและไม่กล้าบอกแม้ไม่เห็นด้วย ซึ่งควรบอกมาเลยว่าไม่เห็นด้วย จะได้มาแก้ปัญหากัน วิธีการคือต้องสร้างบรรยากาศให้มีความไว้วางใจซึ่งกันและกันสักพักหนึ่งจะออกมาเอง ถ้าไม่ไว้วางใจ ทำอย่างไรก็ไม่เวิร์ก
ประเทศอื่นยากตรงที่จะทำอย่างไรให้เขายอมรับเรา การเริ่มต้นทำงานกับเขาต้องทำให้เห็นว่าเราเข้าไปช่วยอะไรเขาได้บ้าง มีความจริงใจช่วยเขาจริงๆ ก็จบ
ที่มา : ประชาชาติธุรกิจ วันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2552 ปีที่ 32 ฉบับที่ 4070 (3270
ก็น่าจะเป็นจริงอย่างที่เธอว่า อีกเรื่องที่ผมเจอก็คือ การฟังอย่างเดียวไม่บอกว่า โอเค หรือ โนเค อย่างนี้บริหารอย่างไงดี
มาชม อ่านแล้วได้แง่คิดดีนะนี่