วันที่ ๒๐ ธ.ค. ๕๑ สภา มวล. พิจารณาเรื่องความคืบหน้าของ “โครงการอุทยานการศึกษาเฉลิมพระเกียรติ” ซึ่งดำเนินการต่อเนื่องมาตั้งแต่ปี ๒๕๓๗ ทำให้ผมได้มีโอกาสคิดเรื่อง “คุณค่า” ของโครงการเฉลิมพระเกียรติต่างๆ
ผมมองว่าพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และพระบรมราชวงศ์ ทรงมีพระเกียรติยศยิ่งใหญ่อยู่แล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องไปยกขึ้นไปอีก หรือหากจะยก ก็ควรมีวิธียกที่ถูกต้อง และผมคิดว่าการเฉลิมพระเกียรติด้วยวิธียกย่อง ยังมีคุณค่าน้อยกว่าการเฉลิมพระเกียรติด้วยวิธีทำประโยชน์ให้แก่บ้านเมือง เพราะนั่นคือสิ่งที่เป็นพระปณิธาน “เพื่อประโยชน์สุขแห่งมหาชนชาวสยาม”
ผมคิดว่าพวกเราควรเน้นเฉลิมพระเกียรติด้วยการดำเนินตามพระปณิธานนี้
อุทยานการศึกษาเฉลิมพระเกียรติจึงควรเป็น “อุทยานการเรียนรู้” ที่ไม่ใช่แค่นักศึกษาและอาจารย์ของ มวล. ได้รับประโยชน์ ภาพของ “อุทยานการศึกษาเฉลิมพระเกียรติ” จึงควรเน้นภาพกิจกรรมหรือภาพชีวิต มากกว่าภาพทางกายภาพหรือวัตถุ การวัดคุณค่าของ “อุทยานการศึกษาเฉลิมพระเกียรติ” จึงควรวัดด้วยกิจกรรมการเรียนรู้ของประชาชนวงกว้าง ควบคู่ไปกับการเรียนรู้ของอาจารย์นักศึกษา
อาจต้องตั้งคำถามว่า “อุทยานการศึกษาเฉลิมพระเกียรติ” ควรเน้นการถ่ายทอดความรู้จาก มวล. สู่สังคม หรือจะเน้น ลปรร. ระหว่างสังคมกับ มวล. คือมีจุดยืนแบบเท่าเทียมกัน เพราะท่าทีต่างแบบนี้ จะกำหนดกิจกรรมใน “อุทยานการศึกษาเฉลิมพระเกียรติ”
วิจารณ์ พานิช
๒๐ ธ.ค. ๕๑
