เย็นวันหนึ่ง ณ บริเวณลานหน้าเมรุฯ
หลังจากที่มีโยมท่านหนึ่งได้มากราบท่านพระอาจารย์และถวาย “น้ำอ้อยสด” ๒ ถุงใหญ่ โดยท่านได้มีเมตตาแจกจ่ายให้กับพระรวมถึงลูกศิษย์ที่ทำงานอยู่บริเวณเมรุฯ ซึ่งนั่นก็รวมถึงเราด้วย...

พอมือของเราได้สัมผัส และตาได้มองเห็นขวดน้ำอ้อยนั้นเราก็นึกถึงกลอนบทหนึ่งของท่านสุนทรภู่ขึ้นมาในทันใด
“อันอ้อยตาลหวานสิ้นยังสิ้นซาก แต่ลมปากหวานหูมิรู้หาย...”

ครั้นเมื่อลิ้นได้เชยชมจมูกได้ดอมดมและชิวหา อื่ม...! รสชาดดีจริง ๆ...
แต่ทว่ารสชาดที่เลิศของน้ำอ้อยที่ดีสุดแสนจะกล่าวคำพรรณนา ในวันนี้ซึ่งผ่านไปไม่กี่วันรสดชาดนั้นก็ลบและเลือนสิ้นจากปลายลิ้นแห่งเรา...

แต่สิ่งที่เหลืออยู่นั้นก็คือ น้ำใจอันดีของผู้ที่มีไมตรี ทำการขวนขวายนำมาให้ซึ่งสิ่งอันเลิศ เป็นความรู้สึกอันพริ้งเพลิดติดตราและตรึงใจ

ซึ่งกระนั้นก็ตาม เราเองก็ได้คิดย้อนกลับไปเมื่อครั้งที่มีโอกาสได้เป็น “กรรมกรน้อย” ทำงาน ดูแลงาน ควบคุมการสร้างเมรุฯ หลังนี้

คำพูดของเราที่เคยได้กล่าว ได้ใช้เพื่อติดต่อประสานงาน อันเป็นคำพูดที่คนรอบข้างได้สัมผัสได้กระทบโสตประสาทนั้นมีทั้งหวาน มีทั้งขม
คำพูดที่หวานทำให้เกิดรอยยิ้ม เกิดความรู้สึกที่ดี ๆ ซึ่งกันและกัน ความรู้สึกดี ๆ นั้นในวันนี้ยั่งยืนและคงทน
แต่เราก็เถอะ ไอ้เรามันคนหนักด้วย “โทสะ” บางครั้งบางคราวพูดไม่ดี มีคำพูดที่ส่อเสียด เฉือดเฉือนใจและน้ำใจคน ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นความขมที่บาดลึกถึงขั้วแห่งจิตใจ

การพูดที่ดีนั้นเกิดมาจากการคิดที่ดี
ความคิดที่ดีนั้นเกิดมาจากการสั่งสมความเมตตา ความกรุณา และการ “ให้อภัย...”

เราไม่ควรประมาทคิดเสียว่า สิ่งที่เราคิดอยู่ในใจนั้นใครจะไม่รู้ คนอื่นจะไม่รู้ แต่เรานั้นก็คน คน ๆ หนึ่งคือเรานั้นเล่า “รู้”
การคิดทุกครั้งย่อมจดจำฝังตรึงอยู่ในดวงจิตแห่งเรา


คิดดี สะสมดี ต้นทุนดี
คิดร้าย คิดชั่ว สะสมร้าย ต้นทุนเลว

การพูดนั้นเกิดมาจากต้นทุนแห่งความคิด ประมวลออกมาด้วยความควบคุมแห่งสติ สอดประสาน “วาจาและใจ”

การพูดดีด้วยต้นทุนดีและมีสติที่ไม่พลั้งเผลอย่อมนำมาและรักษาได้ซึ่ง “มิตร”
มิตรที่ดี มิตรประเสริฐ มิตรบริสุทธิ์ มิตรที่สิ้นสุดแห่งความเห็นแก่ตัวนั้นคือ “กัลยาณมิตร”


เราทั้งหลายโปรดตั้งใจสำรวมระวังใจเพื่อให้มีวาจาที่ดีเถิด
อย่าต้องประมาท พลาด พลั้งเผลอแบบเรา ซึ่งนั่นนอกเสียจากจะไม่มีซึ่งกัลยาณมิตรแล้ว มิตรเองก็จะหายหน้าและหนีจากกันไปชั่วกาลนาน...

 

เมื่อผิดพลาดพลั้งรู้   “ขออภัย”
กล่าวคำสบประมาทใคร  น้อมไหว้ มือป้อง
กล่าวดี วาจาดี มิตรดี  ล้วนมา
พูดดีแท้ ใจดีแท้   สุขแท้ นานชม...