ทุกวันนี้ ให้การทาน นั้น เห็นกันอยู่ทั่วไป แต่ลึก ๆ แล้ว ยังไม่เข้าใจถึงแก่น สักเท่าไหร่ แต่พอได้อ่านที่หลวงปู่มั่น ได้สอน ไว้ ก็เริ่มจะเข้าใจ มาอ่านกันเลยดีกว่านะคะ
ทาน คือ เครื่องแสดงน้ำใจของมนุษย์ผู้มีจิตใจสูง มีเมตตาจิตต่อเพื่อนมนุษย์และสัตว์ ด้วยการให้ การเสียสละ แบ่งปัน มากน้อยตามกำลัง ของวัตถุเครื่องสงเคราะห์ที่มีอยู่ จะเป็นวัตถุทาน ธรรมทาน หรือวิทยาทาน เพื่อสงเคราะห์ผู้อื่น โดยไม่หวังสิ่งตอบแทนใด ๆ นอกจากกุศล คือ ความดีที่ได้จากทานนั้น เป็นสิ่งตอบแทน ที่เจ้าของทานได้รับอยู่โดยดี เท่านั้น
อภัยทาน ควรให้แก่กัน เมื่ออีกฝ่ายหนึ่งผิดพลาด หรือล่วงเกิน
คนมีทาน ย่อมเป็นผู้สง่าผ่าเผย และเด่นในปวงชน เป็นที่เคารพรัก ในหมู่ชน จะตกอยู่ทิศใดไม่อดอยากขาดแคลน จะมีสิ่งหรือผู้อุปถัมภ์จนได้ ไม่อับจนทนทุกข์
ผู้มีทานประดับตน ย่อมไม่เป็นคนล้าสมัย บุคคลทุกชั้นไม่รังเกียจ
ผู้มีทาน ย่อมเป็นผู้อบอุ่น หนุน โลกให้ชุ่มเย็น
การเสียสละ จึงเป็นเครื่องค้ำจุนหนุนโลก การสงเคราะห์กัน ทำให้โลกมีความหมายตลอดไป ไม่เป็นโลกที่ไร้ชาติ ขาดกระเจิงเหลือแต่ซาก แผ่นดิน ไม่แห้งแล้วแข่งกันทุกข์ ตลอดไป
หลวงปู่ มั่น ภูริทัตโต
อ่านแล้ว รู้สึก ดีใช่มั๊ยคะ ถ้า คนในประเทศ ร่วมแบ่งปัน เห็นอกเห็นใจ รู้จักการให้อภัย ซึ่งกันและกัน ป่านนี้ ประเทศเราคงสงบสุข เนาะคะ ว่ามั๊ย
