..............แม่สอดเอ๋ย...บอกเธอที

 

 

 

แม่สอดสะอื้น

  

 

ยืนห่างฝั่งธาราสายตาจ้อง

นวลละอองมาแม่สอดมือกอดหนาว

ใจสะอื้นยืนร้องไห้น้ำตาพราว

อกปวดร้าวตาแลแม่น้ำเมย

 

ด้วยความรักความหวังพังสลาย

สิ้นเยื่อใยกลับกลายตรมระทมเอ๋ย

ถูกเขาทำช้ำหม่นคนคุ้นเคย

จึงคืนกลับลำน้ำเมยใจเฉยชา

 

เฝ้าครวญคร่ำริมฝั่งน้ำระกำหมาง

แม่น้ำเมยบอกนางทียังมีข้า

อยากปลอบใจให้หายช้ำซับน้ำตา

จากอุราระทมที่ขมกลืน

 

แสนเจ็บปวดรวดร้าวหนาวหน่วงหนัก

จะขอรักษาใจให้หายชื่น

จะฟูมฟักด้วยรักทุกวันคืน

สาวแม่สอดอย่าสะอื้นกลืนน้ำตา

 

สาวแม่สอดหม่นหมองสองตาเศร้า

สายตาจ้องมองดูเงาเหงาหนักหนา

จูงมือขึ้นให้ตื่นจากนิทรา

วันวิวาห์ผมขอรักขอภักดี