การร่ายรำครั้งสุดท้าย ณ เบื้องหน้าแห่งความตายของนาย แรนดี เพาช์

ผมมีความประทับใจในแนวคิดของชาวอินเดียนแดงเผ่าหนึ่งในเม็กซิโก

ที่ คาร์ลอส คาสตาเนดา  ได้เล่าถึงการฝึกฝนวิถีแห่งการฝึกตนเพื่อเป็น "หมอผี"

(จริงๆ คือ ผู้รู้แจ้งของอินเดียนแดง)

ที่ได้รับการถ่ายทอดจาก ดอน ฮวน  หมอผีผู้เป็นอาจารย์ของเขา

โดยคาร์ลอสได้บันทึกไว้ในหนังสือชื่อ

"หยุดโลก" และ "วิถีแห่งพลัง" (แปลเป็นไทยโดยคุณ พยับแดด)

 

ความประทับใจตอนหนึ่ง  ได้กล่าวถึงวาระสุดท้ายของนักรบชาวอินเดียนแดงว่า

ทันทีที่เขาได้ตระหนักถึงโมงยามแห่งความตายที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า

เขาจะกลับไปที่สถานที่แห่งพลัง ซึ่งเป็นสถานที่ส่วนตัวของนักรบแต่ละคน

แล้วจะทำการ "ร่ายรำครั้งสุดท้าย" ด้วยท่วงท่าและลีลาเฉพาะตน ซึ่งจะแสดงออกถึง

ประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมาของนักรบคนนั้น ให้ความตายได้ประจักษ์

และหลังจากนั้นเขาก็จะลาโลกนี้ไปอย่างไม่มีอะไรที่ติดค้างในใจ

 

ผมคิดว่า นี่คือวาระสุดท้ายแห่งชีวิตมนุษย์ ที่สง่างามที่สุด

เท่าที่มนุษย์คนนึงจะทำได้

 

 

กลับมาที่อาจารย์ของผมท่านนึง  หลวงพ่อเทียน จิตตสุโภ ที่ผมศรัทธาคำสอน

ในตลอดจนจิตวิญญาณแห่งความเป็นครูของท่าน จวบจนวินาทีสุดท้ายก่อนที่ท่านจะมรณภาพ

ผมเคยอ่านจากหนังสือประวัติท่านว่า  ในช่วงก่อนที่ท่านจะมรณภาพ

ท่านบอกลูกศิษย์ท่านให้พาท่านออกจากโรงพยาบาล เพื่อกลับไปยัง

วัดของท่านในจังหวัดเลย

ในช่วงโมงยามสุดท้ายของท่าน  ท่านได้แสดงท่าของการปฏิบัติธรรม

ที่เรียกว่า "การเจริญสติแบบเคลื่อนไหว"  ให้ลูกศิษย์ที่อยู่รายรอบได้เห็นกันทุกคน

ซึ่งท่านทำอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งท่านมรณภาพไปอย่างสงบ

ผมคิดว่า นี่ก็เป็นฉากสุดท้ายของชีวิตที่สง่างามที่สุดอีกเช่นกัน

 

ส่วนใน The Last Lecture

แรนดี้ เพาช์  ศาสตราจารย์ทางคอมพิวเตอร์แห่งมหาวิทยาลัยคาร์เนกี้เมลลอน

ผู้ซึ่งป่วยด้วยโรคมะเร็งตับอ่อน  ซึ่งปัจจุบันเสียชีวิตไปแล้ว

ได้ทำการ "เริงระบำครั้งสุดท้าย ณ เบื้องหน้าแห่งความตาย"

ด้วยการรับเชิญไปกล่าวปาฐกถาเรื่อง "The Last Lecture"

โดยตัวเขาได้ถ่ายทอดเรื่องราวแห่งชีวิตของเขาในการบรรยายครั้งสุดท้ายนั้น

ซึ่งลึกๆ แล้วเขาบอกว่า เขาตั้งใจถ่ายทอดคุณค่าที่เขายึดถือในชีวิต

ให้กับลูกๆ ทั้งสามคนไว้เสมือนเป็นหลักในการใช้ชีวิตในอนาคต

ยามที่ไม่มีพ่ออยู่เคียงข้าง

ผมคงไม่ขออนุญาติบอกกล่าวว่ามีอะไรในการบรรยายครั้งนั้น

เพราะคงไม่มีใครบอกเล่าได้ดีไปกว่าตัวเขาเอง

 

แต่ผมทึ่ง และศรัทธาในความเป็น "นักรบอินเดียนแดง" ของเขา

แม้เขาจะไม่เคยฝึกวิชาหมอผี ไม่เคยเป็นนักรบอินเดียนแดง

แต่หากดูจากการร่ายรำครั้งสุดท้ายของเขาแล้ว

บอกได้เลยว่า  เขาทำได้อย่างงดงามและสมบูรณ์แบบมากๆ 

 

 

ในวาระสุดท้ายแห่งชีวิต ผมอยากจะได้มีโอกาสลุกขึ้นมา

"ร่ายรำครั้งสุดท้าย"  อย่างสง่างามต่อหน้าความตาย  เยี่ยงทุกท่านที่กล่าวมาบ้าง

ก็ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสทำได้ไหม  แต่ผมก็ยังเชื่อมั่นในคำสอนของดอนฮวนข้อหนึ่งว่า

 

"จงเชื่อมั่นในพลังส่วนตัว  แม้มันจะมีอยู่เพียงน้อยนิดก็ตาม"

 

ขอพลังจงสถิตย์อยู่กับทุกท่าน

ณภัทร๙