อันมนุษย์นี่หนอพอแยกได้มีร่างไซร้ธาตุสี่มาผสมดั่งจับปั้นดินน้ำและไฟลมต่างเกลียวกลมเป็นรูปร่างอย่างพอดีมีแต่ร่างยังหาใช่มนุษย์ไม่ส่วนจิตใจวิญญานขานชื่อผีต้องสิงสู่ในร่างจึงจะมีชีวิตที่เรียกว่าคนใช่กลไกจะดีงามทรามชั่วตัวตนสร้างแต่ผู้วางแผนการนั้นรู้ไหมคือวิญญานรับรู้หรือจิตใจนำชี้ให้ทำตามความคิดตนจิตนำกายว่ายวนในสังสาร์ทรมานแหวกว่ายด้วยสับสนช่างลำบากจริงแท้เกิดเป็นคนจำทุกข์ทนเดินทางอย่างเอกาแม้รักชอบชิงชังดังที่เห็นนั่นเพราะเป็นเหตุต้นผลกรรมหนาเพราะต่างคนวนเวียนเกิดตายมาไม่รู้ว่าเกาะเกี่ยวกันเป็นฉันใดเราคนเดียวโลดแล่นในแผ่นพื้นทุกวันคืนระวังอย่าหวั่นไหวชีวิตคนที่เห็นและเป็นไปเพราะปล่อยใจตามเหตุกิเลสมาร.
เจริญพร โยมเก็จถะหวา
เกศาผมหงอก บอกว่าตัวเฒ่า ฟันฟางผมเผ้า
แ่ก่แล้วทุกประการ ตามืดหูหนัก ร้ายนักสาธราณ์
บ่มิเป็นแก่นสาร ใช่ตัวของเรา แต่ล้วนเปื่อยเน่า
เครื่องประดับกายเรา โสโครกทั้งตัว แข็งขามือสั่น
ฯลฯ
เจริญพร