แม้จะเริ่มต้นผลงานเกี่ยวกับกฎหมายสัญชาติมาตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๓๓ แต่ผู้เขียนก็ไม่เคยตระหนักในปัญหาของคนไร้รัฐคนไร้สัญชาติมาก่อน พ.ศ.๒๕๔๗ ด้วยว่า ผู้เขียนก็เชื่อแบบนักกฎหมายระหว่างประเทศโดยทั่วไปว่า คนย่อมไม่ไร้รัฐ เพราะรัฐทุกรัฐยอมต้องใช้อำนาจอธิปไตยเหนือทุกอณูบนดินแดนของตนและเหนือทุกชีวิตที่เกิดจากคนที่มีสัญชาติของตน

             แต่แล้วในเวลาต่อมา ผู้เขียนก็ทราบว่า ตนเองเข้าใจผิด ดังเราจะเห็นว่า คนจำนวนมากในอำเภอแม่อายที่เกิดในแม่อายจากบุพการีที่เกิดในแม่อาย ต้องตกเป็น “คนเถื่อน” กล่าวคือ ไม่มีเอกสารใดๆ รับรองโดยรัฐไทยว่า เกิดและอาศัยอยู่บนแผ่นดินไทย ทั้งนี้ เพราะเจ้าหน้าที่ของรัฐกลุ่มหนึ่งมีความรู้ที่ผิดว่า พื้นที่สบยอนเป็นดินแดนของรัฐพม่า เป็นดินแดนของรัฐต่างประเทศ คนที่เกิดบนพื้นที่สบยอนถูกเข้าใจว่า เป็นคนเกิดในดินแดนของรัฐต่างประเทศจากคนเชื้อสายต่างประเทศ และคนไทยใหญ่แห่งล้านนาก็ถูกมองเป็นพวกเดียวกับคนไทยใหญ่แห่งรัฐฉานในพม่า

        แม้ความเข้าใจผิดนี้จะเกิดขึ้นในคนของกรมการปกครองและในภาควิชาการสายนิติศาสตร์ที่ไม่ทราบประวัติศาสตร์ของพื้นที่จำนวนไม่มากนัก แต่ความเข้าใจผิดนี้ก็ส่งผลกระทบด้านลบแก่ชาวบ้านแม่อายอย่างมากมาย