แล้วผมก็กลับบ้านในวันหยุดยาวแห่งชาติ...รู้ทั้งรู้ว่าต้องผจญกับคลื่นมหาชนมากมายในวันหยุดยาวแบบนี้ที่ “ปาย” ผมก็ยังมา อย่างน้อย กลับมาให้คุณแม่ได้รู้ว่าลูกชายของแม่สุขสบายดี กลับมาเป็นธรรมเนียมของคนทำงานไกลกลับบ้านชนบทในวันหยุดที่ใครๆก็ต้องกลับ

ผมนึกถึงภาพของแม่ที่ชะเง้อมองลูกชาย...ทั้งๆที่ลูกชายโทรศัพท์มาบอกก่อนหน้านี้แล้ว ว่า “ไม่กลับ” เหตุผลคือ “คนเยอะ และรถไม่มี”  จริงๆมีเหตุผลอีกร้อยแปดที่เป็นจำเลยของการกลับบ้านไม่ได้

แต่ไม่ได้หรอก ผมต้องกลับ “บ้าน” เป็นสถานที่ที่คนเรานึกถึง ไม่ว่าจะสุข หรือเศร้า เรายังต้องเดินทางมาแอบอิงซบยังบ้านของเรา เรากลับมาเล่าเรื่องราวอันน่ายินดี สาระอันน่าขันถึงเรื่องราวที่พบให้คนที่บ้านฟัง เรากลับมาเพื่อพักพิงใจที่บอบช้ำ คราเจ็บปวดจากเหตุผลมากมายที่อ่อนไหว...บ้านจึงเป็นสถานที่ที่เราควรกลับอย่างยิ่ง

แม้วันนี้ขาดพ่อไปหนึ่งคน เรายังคงความเป็นความสมบูรณ์ของครอบครัว ที่ทุกคนมาพร้อมหน้า อาหารมื้ออร่อยถูกจัดเมนูซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากฝีมือแม่ รสชาดเดิมๆที่เอร็ดอร่อยหาทานที่ไหนไม่ได้ ถูกจัดเรียงให้ชิมอย่างไม่อั้น

“ข้าวหนมเส้น” หรือ ขนมจีนน้ำเงี้ยว อาหารโปรดของผม ได้กลิ่นก็รู้ว่าอร่อยๆ ควันฉุยจากครัว ผักสดจากสวนของเราที่เตรียมพร้อมในตระกร้า แคบหมูถุงใหญ่ รอขนมจีนอย่างใจจดจ่อ แม้ว่า แคบหมูวันนี้เธอจะไร้มันดูบอบบาง รสชาติลดความเข้มลงไปบ้าง แต่ก็อร่อย

นึกถึง “ข้าวหนมเส้น”  เมื่อไหร่ ต้องนึกถึง “น้องแคบหมู”  ทุกที อร่อยครับ...อร่อย ผมแอบจดจำกรรมวิธีอร่อยนี้เป็นสมบัติส่วนตัวด้วยหละครับ มีโอกาสเคยทำข้าวหนมเส้นน้ำเงี้ยวให้เพื่อนฝูงได้ลิ้มรสบ่อยครั้ง

ถึงเวลาต้องกลับคืนเมืองกรุงเพื่อทำงานต่อแล้วครับ...

นับนิ้วคำนวณวัน  เรา พัก – ผ่อน มาเกือบสี่วันแล้วหรือนี่ ...บรรยากาศแห่งความอาลัยก็มาถึง เวลาแห่งความสุข นาฬิกามักวิ่งเร็วกว่าที่เคย

เราเหมือนเพิ่งกลับมาบ้านเมื่อวานเอง...วันนี้ต้องเดินทางกลับอีกแล้ว

นักท่องเที่ยวที่หลงไหลเมืองปาย...มีหลายๆเหตุผลที่พวกเขาเลือกที่จะมา แต่ผมเลือกมาปายเพื่อกลับบ้านของผม

หลายคนบอก “ปายเปลี่ยน – ปายบ่เปลี่ยน”

สำหรับผมเองไม่ว่า ปายจะเปลี่ยนไป ยังไง ผมก็ยังตั้งหน้าตั้งตากลับมาปาย

เพราะที่นี่  เพราะที่ปาย คือ “บ้านเกิดของผม”

 

If you love Pai

Pls Keep Pai clean


บ้านกลางไพร - อ้น ธวัชชัย ชูเหมือน