วันก่อนเขียนบันทึกเรื่องการขับรถในหมู่บ้านของทั้งอาจารย์และนักศึกษากันไปแล้วครับ วันนี้ได้รับเมลจากหลานสาวนามว่า ซัยนับ ส่งมาให้ดู ดูแล้วรู้สึกว่า ฮือ ซิ่งมากๆ ก็ต้องเป็นแบบนี้แหละครับ

(ฮาฮาฮาฮา)

คืนนี้กำลังจะเริ่มทำงานครับ ซึ่งงานหลักตอนนี้คือการปรับปรุงรายงานวิจัยและการเขียนรายงาน ส่วนวิทยานิพนธ์ช่วงนี้เก็บไว้ก่อนครับ เริ่มเปิดเครื่องคอมก็นึกขำตัวเองครับ งานเยอะอย่างนี้ แค่สมองยังไม่ยอมหยุดคิดที่จะคิดสร้างงานอีก ฮือฮือ ตอนคิดนะสนุกครับ จะทำโน่นจะทำนี่ แต่ตอนลงมือทำแล้ว ทำไม่ได้เพราะตารางเวลามันเต็มจริงๆ

อันหนึ่งที่คิดได้คือ การสร้างทีมงานครับ แต่ลองมาหลายรอบแล้วยังทำไม่สำเร็จครับ ส่วนใหญ่ไม่ได้ผิดที่คนมาทำงานด้วย แต่เป็นปัญหาจากตัวผมเองที่กระจายงานไม่เก่ง สอนงานคนอื่นไม่ค่อยจะเป็น ส่วนใหญ่คนที่มาทำงานกับผม ผมก็มักจะไม่ได้สอนอะไรครับ ให้ทำเลย แล้วเรียนรู้เอาเอง ซึ่งนั่นบางทีคนที่ต้องการมาเรียนรู้ มาทำงานร่วมกับผมจะรู้สึกว่า งานนี้ไม่เหมาะบ้าง อะไรบ้าง จนตอนนี้ยังหาคู่หูไม่ได้สักที

มันมีอยู่ประโยคหนึ่งครับ คือ "ไม่รอคอยโอกาส เพราะเราต้องเป็นคนแสวงหาและสร้างโอกาส" ซึ่งหลายคนที่ผมเจอ ชอบที่จะให้โอกาสวิ่งมาหา แล้วก็เลยต้องแต่งตัวรออยู่นานกว่าจะมีมาหาสักที ในขณะเดียวกันโอกาสที่ควรเป็นของเรา ก็กลับไปเป็นของคนอื่น เพราะพอถึงมา เราเองนั่นแหละครับที่ไม่พร้อมรับโอกาสนั่นเสียอีก

จบแค่นี้แล้วกันครับ