บันทึกเรื่องการไปเยี่ยมแม่และทำบุญพ่อครั้งก่อนๆ อ่านได้ที่นี่

 
     ปีนี้ไม่ได้ไปทำบุญกระดูกพ่อตามนัด เพราะลูกสาวเป็นไข้เลือด(ไม่)ออกตามที่เล่าแล้ว    เราจึงหาวันเหมาะ ได้วันที่ ๕ – ๗ ธ.ค. ๕๑ สำหรับไปเยี่ยมแม่   

     ออกจากบ้านปากเกร็ด ๖ โมงเช้า ไปรับลูกสาว ๒ คนที่บ้านลาดพร้าว    แล้วไปขึ้นทางด่วนที่ด่านพระราม ๙   ข้ามสะพานพระรามเก้า  ออกถนนพระราม ๒    ลูกสาวบ่นหิวจึงแวะปั๊มน้ำมัน ปตท. ที่คลองโคน    ที่นี่มีร้านอาหารโหงวเฮ้งดีหลายร้าน   เรากินกระเพาะปลาตุ๋น ซึ่งรสชาติดี 
     ปั๊มน้ำมันแห่งนี้ใหญ่มาก มีร้านอาหารและร้านค้ามาก   มีรถแวะมาก ทั้งรถเก๋ง รถตู้ และรถทัวร์   คงจะเพราะเป็นวันหยุดยาว ๓ วัน จึงมีรถทัวร์ครึกครื้น หลายคัน

     คราวนี้เราไม่ได้แวะร้านก๋วยเตี๋ยวที่เพชรบุรี   แต่ก็แวะร้านแม่กิมไล้ ร้านเจ้าจำนำของเราที่ข้างเขาวัง (๐๓๒) ๔๒๕๖๑๘ อย่างเคย เพื่อซื้อขนมหม้อแกงเป็นของฝาก   ขนมหม้อแกงร้านนี้รสกลมกล่อม ไม่หวานจัด และทำออกมาขายใหม่ๆ (ถ้าเป็นของค้างคืน เดินทางต่ออีก ๑ วัน อาจบูด)   ปรากฎว่าเราต้องรอ    เพราะชาวใต้ที่กลับจากชุมนุมพันธมิตร และถูกหวยรวยเป็นสิบร้าน มาแวะซื้อไปหมดตอนเช้ามืด   คนขายขนมผู้มีอัธยาศัยเล่าว่า    คณะพันธมิตรมากันเป็นคันรถตู้   รวยหวยน้องโบว์ ที่เสียชีวิตจากเหตุการณ์วันที่ ๗ ต.ค.   เขาเอาอายุและวันตายมาแทงหวย จึงรวย และซื้อรถตู้ขับกลับบ้าน
     มีลูกค้ามารอขนมหม้อแกงก่อนเรา และหลังเรา   ในขณะที่ร้านข้างๆ ไม่มีคนซื้อ   แสดงว่าขนมหม้อแกงร้านแม่กิมไล้จะต้องรสชาติดีและราคาเหมาะสม    จึงมีลูกค้าขาประจำมากมาย   คนขายเป็นผู้ชายรูปร่างเตี้ยล่ำมีหนวดอายุราวๆ ๕๐ เศษ   พูดจาปราศัยเก่ง และชอบให้ของแถม    เช่นคราวนี้เราซื้อขนมหม้อแกง ๖ ชุด ๖๐๐ บาท  และขนมฝอยทอง ๑ ห่อ ๕๐ บาท    เขาไม่คิดเงินค่าฝอยทอง   ร้านนี้ไม่ตกแต่งร้าน ดูเก่าๆ แต่อยู่ได้ดีด้วยคุณภาพของสินค้าและบริการ 

     เราแวะกินอาหารเที่ยงที่ประจวบ    ที่ร้านรับลม (๐๓๒ ๖๖๑๖๗๗)  ซึ่งอยู่ถนนเลียบชายหาดทางทิศเหนือของตัวเมือง    ขับรถผ่านสะพานข้ามคลองไปไม่ไกล    มีรถจอดหน้าร้านฝั่งริมทะเลหลายคัน เป็นเครื่องหมายว่าร้านนี้อร่อย    เราได้รับคำแนะนำจากเพื่อนของลูกสาวที่เป็นคนแถวนี้ว่าร้านนี้อร่อย    และแนะนำปลากระพงทอดราดน้ำปลา  สะดือหอยผัดฉ่า    เราสั่ง อาหาร ๒ อย่างนี้   และพบว่าอร่อยจริง    แต่อาหารมื้อนี้ที่อร่อยที่สุดเป็นของที่ภรรยาเอามาจากบ้าน   เป็นของฝากจาก SCB ที่เขาเอามาให้เมื่อค่ำวานนี้   คือกุ้งเผา สะเดาลวก น้ำปลาหวาน    ผมขอโฆษณาว่าอาหารร้านรับลมนี้ราคาไม่แพง
     แต่เนื่องจากเราชักจะ “ลิ้นสูง”   เราจึงเห็นพ้องกันว่าปลากระพงทอดราดน้ำปลา อร่อยสู้ของร้านเรือนวารีที่สมุทรสงครามไม่ได้    เพราะของร้านเรือนวารี เขาทอดปลาที่ยังเป็นๆ อยู่ เนื้อจึงสดและหวานมาก   รวมทั้งมีวิธีทอดที่ทำให้เนื้อปลาหอม และทอดจนเกล็ดกรอบ   เป็น “ปลาทอดทั้งเกล็ด”   ลูกสาวบอกว่าขากลับขอไปกินอาหารเที่ยงที่ร้านเรือนวารี   

     เราแวะที่สถานีบริการทางหลวงเขาโพธิ์ตามเคย   หมออมรามีร้านข้าวเหนียวปิ้งเจ้าประจำ    เขาขายดีจนรีบปิ้ง กล้วยข้างในยังไม่สุก ไม่อร่อย

     สิ่งที่ทำให้เรามีความสุข คือได้เห็นแม่แข็งแรงมีชีวิตชีวาขึ้นมาก   แม้จะต้องใช้ walker ช่วยระมัดระวังไม่ให้หกล้ม    แม่ก็เดินได้ดี   ออกกำลังได้   และกินอาหารอร่อย    ส่วนเรื่องความจำ แม่ยังจำได้ดีเสมอ   โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องการสร้างฐานะของครอบครัว ที่หลังแต่งงานมีเงินรวมกันเพียง ๑๑๐ บาท   ไปไหว้ผู้ใหญ่ได้เงินรับไหว้ครั้งละ ๑ บาท   แม่ชอบเล่าเรื่องการซื้อที่ดินราคา ๕ พันบาท แล้วอีกหลายสิบปีต่อมาขายได้ ๕ แสนบาท    หรืออีกผืนหนึ่งซื้อมา ๒ หมื่น ขายไป ๙ ล้าน และยกให้เป็นสมบัติแก่หลานสาวที่เป็นลูกสาวของวิภา ลูกสาวคนเดียวของแม่ที่เสียชีวิตไปนานแล้ว    เรื่องจำพวกนี้แม่ชอบเล่า โดยที่แม่ก็รู้ ว่าผมไม่สนใจ   คือผมไม่สนใจทรัพย์สมบัติ 
     แม่เล่าว่า ทุกครั้งที่มีลูก จะซื้อที่ดิน ๑ แปลง    ลูก ๗ คน ซื้อที่ดิน ๗ แปลง   นอกจากนั้นยังได้รับโอนเป็นค่าชดใช้เงินกู้ของญาติผู้ใหญ่   และซื้อจากคนอื่นๆ ด้วย    ทำให้ได้ชื่อว่า “นายดำริมีที่ดินมาก”  

     ความสุขประการที่ ๒ คือ ได้เห็นชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนในละแวกบ้านที่มีความสุข มีฐานะมั่นคง    ไม่วูบวาบตามภาวะเศรษฐกิจภาพใหญ่ของประเทศมากนัก   แม้เวลานี้ราคาปาล์มน้ำมัน และยางพาราตกลงไปเหลือไม่ถึงหนึ่งในสามของราคาที่เคยขึ้น สูงสุด    ผู้คนก็ยังมีงานทำ มีกิน ไม่อด   แต่ก็ได้เห็นสภาพสังคม “ไม่พอเพียง” เรื่องรถยนต์    ที่กลายเป็น “หน้าตา” ของคน   นำลัทธิผ่อนส่งเข้ามาเป็นวิถีชีวิต   และทำให้ความเป็นอยู่ของผู้คนเปลี่ยนมาก ซึ่งมีทั้งด้านดีและด้านไม่ดี

     ความสุขประการที่ ๓ ได้เห็น “งานวันเฉลิมฯ” กระจายไปทั่วทุกตำบลทั่วประเทศ    ตกเย็น มีเสียงแตรวงดังมาตามถนน   เป็นขบวนพาเหรดวันเฉลิมพระชนม์พรรษายาวเหยียดเกือบกิโลเมตรทีเดียว   ตกกลางคืน ทุกเทศบาล หรือ อบต. จัดงานจุดเทียนชัยถวายพระพร    มีการแสดงและรื่นเริง    น้องชายบอกว่า กรมสนับสนุนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ที่ทำหน้าที่ดูแล อปท. ทั่วประเทศ จะกำหนดแผนกิจกรรมประจำปี ให้ อปท. ถือปฏิบัติ    จึงมีการเฉลิมฉลองวันเฉลิมพระชนม์พรรษาทั่วประเทศ    ผมเดาว่าปีนี้คนอาจมากเป็นพิเศษ เพราะเรารักในหลวงของเรา    อยากถวายพระพรให้หายประชวรโดยเร็ว   

     ตกเย็นน้องสะใภ้และน้องชายพาไปกินอาหารที่ภัตตาคารท้องถิ่นเจ้าประจำ ชื่อดอนทรายโภชนา (เจ๊แดง)   อยู่ในตำบลบางหมาก    เราขับรถไปทางปากคลองและข้ามสะพานไปทางบ้านบางผรา   เลี้ยวขวาเข้าถนน อบต. ซึ่งลาดยางอย่างดี    แล้วเลี้ยวซ้ายขวาไปอีกหลายขยักกว่าจะถึง    แถวนี้สมัยผมเด็กๆ เป็นหมู่บ้านป่าดงกันดารห่างไกลความเจริญ   แต่เวลานี้รถยนต์เข้าถึงหมด   มีไฟฟ้าน้ำประปาถึงหมด    บ้านเมืองของเราดีขึ้น มากมายในเวลา ๕๐ ปี   ถ้ารัฐบาล ราชการ และผู้คนไม่โกงกิน บ้านเมืองของเราจะน่าอยู่สักเพียงไหน    นี่เป็น wishful thinking

     ร้านครัวดอนทรายเกิดจาก “การจัดการความรู้” (ว่าเข้านั่น)    เป็นร้านอาหารแบบชาวบ้าน รสชาติดีมาก และราคาถูกมากกก อย่างไม่น่าเชื่อ   คือเราไปกัน ๑๕ คน สั่งอาหาร ๒ ชุดกว่า ๑๐ อย่าง    เป็นเงินเพียง ๑,๐๙๐ บาทเท่านั้น   อาหารนี้เหลือจนต้องห่อกลับบ้าน   กับข้าวราคาปกติจานละ ๔๐ บาท    ยกเว้นจานที่เป็นเนื้อปลาราดพริก จานละ ๘๐ บาท   ที่ว่าร้านอาหารนี้เกิดจากการจัดการความรู้ ก็เพราะน้องเล่าว่า    กุ๊กของร้านนี้เป็นพี่สาวคนโตของเหล่าพี่น้องที่รวมตัวกันเปิดร้านอาหาร   อาศัยความรู้ในการเป็นกุ๊กจากการไปทำงานที่ภูเก็ตอยู่หลายปี    จดจำวิธีปรุงอาหารกลับมาบ้านและชักชวนน้องๆ เปิดร้านอาหารขึ้นที่บ้านของตนเอง    น้องเขาพาแม่ไปกินบ่อยมาก

     ทางไปร้านครัวดอนทราย ผ่านบริเวณจัดงานวันเฉลิมฯของ อบต. บางหมาก    ทำให้ผมได้เห็นบรรยากาศของงาน ว่าใหญ่โตครึกครื้นมากทีเดียว    น้องบอกว่า ของตำบลท่ายาง (เป็นเทศบาลตำบล) ที่เราอยู่ ครึกครื้นกว่านี้อีก    และที่จริงอยู่ห่างบ้านไปเพียง ๒ – ๓๐๐ เมตร    แต่เราไม่ได้ไปดู  

     น้องชายและน้องสะใภ้อีกคู่หนึ่งมาคุยปรึกษาเรื่องลูกสาวที่กำลังจะเรียนจบปริญญาตรีด้านมนุษยศาสตร์ เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง จาก มศว. และต้องการเรียนต่อทันที    ผมยุให้ไปต่างประเทศ    เขาไปสมัครสอบเข้าเรียนปริญญาโท สาขาจิตวิทยาพัฒนาการที่สถาบันเพื่อการพัฒนาเด็กฯ ม. มหิดล   ผมแนะนำให้ศึกษาปรัชญาและการศึกษาแนว Rudolf Steiner และถ้าชอบ ให้หาทางไปศึกษาต่อที่เยอรมัน    แต่นั่นหมายความว่าหลานสาวคนนี้ต้องพร้อมจะเผชิญความยากลำบากและความไม่แน่นอนของชีวิต   และพ่อแม่ก็ต้องพร้อมจะเห็นลูกสาวอยู่ในสภาพเช่นนั้น   โดยมีเป้าหมายเพื่อการศึกษาปรัชญาในแนวที่ลึกซึ้ง และบูรณาการ 

 

๖ ธ.ค. ๕๑
     ผมออกไปขี่จักรยานบนถนนทางไปชายทะเล และถนนเลียบชายหาด   อากาศดีมาก   ตอนนี้ทะเล “ลมขึ้น” (ภาษาบ้านผม ย่อมาจาก “ลมว่าวขึ้น” แปลว่าทะเลมีมรสุม ลมหนาวพัดแรง ทะเลมีคลื่นจัด) จึงได้ยินเสียงคลื่นซัดฝั่งอื้ออึง    แต่อุณหภูมิไม่เย็นจัด กำลังสบาย

     น้องสะใภ้แกงเหมงมะพร้าวกับไก่ตั้งแต่เช้า    ผมจึงฉลองขนมจีนแกงเหมงมะพร้าวเสีย ๒ จาน   อร่อยทั้งขนมจีน แกง และผักกาดดอง ที่กินเป็น “ผักเหมือด” (ภาษาบ้านผม)   กับข้าวอย่างอื่นคือ ใบเหรียงทอดไข่  กุ้งนาผัดหวาน  แกงจืดผักหวานหมูสับ   อร่อยทุกอย่าง    แม่บอกว่าอร่อยกว่าอาหารของครัวดอนทราย   ซึ่งผมเห็นด้วย   แล้วยังตามด้วยข้าวเหนียวสังขยาอีก ๑ ห่อใหญ่ ราคาแค่ ๕ บาท

     ทีมจากกรุงเทพชวนกันไปเที่ยวหาดทรายรี และไหว้กรมหลวงชุมพรฯ ตามสูตร   เราชวนแม่ไปด้วย    แม่ไปโดยไม่อิดเอื้อนเลย   เราดีใจที่แม่กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งหนึ่ง    แม้จะเดินโดยใช้ walker แต่ก็คล่องแคล่ว    ยิ่งเมื่อชวนกินไอสครีมที่ศาลกรมหลวงชุมพร แล้วแม่กินอย่างเอร็ดอร่อย พร้อมกับชมว่าอร่อย เราก็ดีใจมาก   ต่างจากปีที่แล้ว ที่แม่บ่นว่ากินอะไรก็ไม่อร่อย

     ก่อนไปหาดทรายรี น้องชายคนหนึ่งพาไปดูที่ดินชายทะเล   ที่ผมเพิ่งรับโอนจากแม่ โดยพ่อแม่แบ่งให้ลูกๆ คนละ ๑ เส้นตามแนวชายทะเล    ลึกเกือบ ๖ เส้น มีถนนผ่ากลาง    โดยที่ถนนตัดผ่านที่ดินของเราแบบ “โค้งคอห่าน” เพราะพ่อของผม (ตอนนั้นคงจะเป็นกำนัน) บอกให้เขาตัดเช่นนี้ เพื่อวกเข้าไปหาที่ดินของเพื่อนบ้านคนหนึ่ง    ให้ที่ดินของเขาได้อยู่ติดถนนด้วย   พ่อของผมเป็นคนใจดี โอบอ้อมอารี จนเป็นที่รักของคนทั้งตำบล   ลูกๆ ได้รับผลบุญมาก    หลังจากน้ำท่วมใหญ่หลายปีมาแล้ว  น้ำพัดเอาดินจากที่ดินของ เราไปมากมาย   ทำให้ที่ดินกลายเป็นที่ลุ่มน้ำขังกระจายอยู่ทั่วไป   ออกจากดูที่ดินเราไป เที่ยวปากน้ำชุมพร   ซึ่งผมไม่ได้ไปมาหลายสิบปี   เพิ่งจะได้เห็นทางเดินจากท่ารถไป ท่าเรือข้ามฟาก เป็นทางเดินในหมู่บ้านประมงชายทะเลยาวประมาณ ๒๐๐ เมตร    ท่าเรือข้ามฟากนี้เรือประมงก็ใช้ด้วย   แปลกใจที่ยังมีเรือแจวข้ามฟากอยู่     

     น้องสะใภ้คนหนึ่งเป็น “พวกพันธมิตร” เดินทางไปร่วมชุมนุมที่ทำเนียบรัฐบาลและที่สนามบินด้วย   ที่ตำบลท่ายางไปกันหลายคน คนละหลายครั้ง    เธอเล่าว่าบรรยากาศของการชุมนุมเป็นระเบียบและมีไมตรีจิตต่อกัน   เขาไปร่วมกัน “กู้ชาติ” เพื่อปกป้องประเทศไทยจากการโกงกินของนักการเมืองกลุ่มหนึ่ง    แม่ของผมอายุ ๘๙ ถึงกับกล่าวว่านักการเมืองคนหนึ่งมักใหญ่ใฝ่สูงจะเป็นพระเจ้าแผ่นดิน    ที่บ้านผมเขาเชื่อกันอย่างนี้   เขาดู ASTV กันทุกบ้าน 

     ตอนเย็นเราไปเที่ยวชายทะเล   ไปเดินดูที่ที่เพิ่งได้รับโอน มองจากชายหาด   เห็นร่องรอยที่น้องชายช่วยจัดการปลูกต้นมะพร้าวที่พื้นที่ชายหาดที่งอกออกไป   ซึ่งจะช่วยให้ชายหาดยิ่งงอกเร็วขึ้น   เราก็ได้ที่ดินเพิ่มขึ้นด้วย   หลังจากที่โดนน้ำท่วมพัดเอาที่ดิน หายไป ไม่ใช่น้อย 
     แล้วขับรถไปเที่ยวตามถนนเลียบริมฝั่งทะเล แถวบ้านคอสน  บ้านปากหาด  ไปดูสะพานข้ามปากคลองปากหาด  
     หลังกินอาหารเย็น   น้องชายเล่าเรื่องเก่าให้หลานฟัง   โดยน้องชาย (วิเชียร) จดจำมาจากหลายทาง   แต่เพิ่งได้ฟังเรื่องใหม่ๆ มาจาก “อาไม” (ลไม พยัคฆพันธุ์) น้องสาวของพ่อผม อายุ ๙๒ ปี ความจำยังดีมาก   ลูกสาวของผม (ต้อง) วื่งไปเอาคอมพืวเตอร์โน้ตบุ๊คมาจด   ได้ความดังในบันทึกตอนต่อไป

 

๗ ธ.ค. ๕๑
     เรามีกำหนดออกจากบ้าน ๗ โมงเช้า    แม่จัดการให้ผู้ดูแลแม่ทำกับข้าวให้กิน   และน้องสะใภ้ก็ทำเพิ่มอีก   เราต้องฉลอง/สนอง ศรัทธา ก่อนจะร่ำลากัน   โดยได้รับกะปิ  ท่ายางมา ๒ ก.ก., มะพร้าวกระทิ, ส้มโชกุน   และข้าวเหนียวสังขยา ข้าวเหนียวเหลืองเป็นเสบียงอีกหลายห่อ    โดยน้องชายและน้องสะใภ้แนะนำให้ขับเลียบชายหาดขึ้นไปจนถึงบางเบิดหรือบางสะพานน้อยจึงวกเข้าถนนเพชรเกษม   ระหว่างทางก็แวะกินลมชมวิวเป็นระยะๆ  

     แวะแรกที่แหลมคอกวาง เขาหัวโม่ง ก่อนขึ้นสะพานข้ามคลองพนังตัก   เป็นถนนคอนกรีตยาวหลาย ก.ม. ขึ้นเขาไปยังปลายแหลม   ระหว่างทางมีโครงการปลูกป่าชุมชนตามพระราชเสาวณีย์   และมีเขตคุ้มครองสัตว์ป่าและพรรณพืช   เราสดชื่นกับลมที่พัดเย็นสบาย ชายหาดเป็นหาดหิน มีคลื่นซัดโขดหินกระเซ็นเป็นฝอยสวยงาม    และมีต้นไม้ท้องถิ่นที่มีลูกสีแดงสวย  แต่ไม่รู้ว่าต้นอะไร 

     เราแวะตลาดตำบลสะพลี อ. ปะทิว เพื่อหาซื้อกล้วยเล็บมือนาง   และสินค้าท้องถิ่นอย่างอื่น   แล้วไปแวะหาดทุ่งวัวแล่น ชายหาดที่ทรายงามที่สุดในจังหวัดชุมพร   เม็ดทรายละเอียด และมีการรักษาความสะอาดอย่างดีมาก   มีฝรั่งมาวิ่งออกกำลังหนึ่งคน    เราขับรถขึ้นเหนือเลียบชายหาดนี้    มีบังกาโล และร้านอาหารสองข้างทางมากมาย   จากนั้นแวะชมชายหาดของอ่าวสน    ตลอดทางเราได้กินลมที่สดชื่นยิ่ง    เป็นผลจากการที่สองวันนี้มีลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือพัดแรง  

     จากนั้นเราแวะหาดสน  ไต่บันได ๓๐ ขั้น ลงไปดูหาดหิน    และกินลมตามเคย

     น้องสะใภ้และน้องชายแนะนำให้ขับรถไปทางบางเบิด เพื่อชมและไหว้รูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมใหญ่ที่วัดข้างทาง    แต่เราหลงเข้าไปในเขตอำเภอบางสะพานน้อย    แล้วถามทางจากชาวบ้าน จึงรู้ว่าเราหลงเลยมาไกล ต้องย้อนกลับไปอีกเกือบ ๒๐ ก.ม.   แต่ก็ทำให้เราได้ผ่านป่าสันทรายชายหาด (Sand Dune Forest) ใหญ่ที่สุดในประเทศ   ซึ่งบางคนเรียกว่า สันทรายบางเบิด   เป็นระบบนิเวศมหัศจรรย์ที่หาดูยาก   เสียดายที่ผมไม่มีเวลาเดินชม ได้แค่แวะถ่ายรูปด้วยความเกรงใจคนรอในรถ   คนอื่นเขาไม่สนใจเรื่องอย่างนี้ 

     วัดที่มีรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมอยู่ตรงจุดที่วิวทะเลสวย   แต่การก่อสร้างบริเวณไม่สวยงาม ไม่พอดี คือมีรูปปั้นสัตว์ และอื่นๆ รกไปหมด   รวมทั้งมีลัษณะขายของขลังทำให้ผมไม่ศรัทธา    ผมได้รับการปลูกฝังให้นับถือพุทธแบบพึ่งตนเอง   ไม่หวังพึ่งคนอื่นหรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์   

     จากวัดเราถามทางไปออกถนนเพชรเกษม    ถนนเลียบริมทะเลเป็นถนนท้องถิ่น ป้ายบอกทางไม่ดี ทำให้หลงหรืองงง่าย   ต้องขยันถามทาง    เราไปแวะเข้าอำเภอท่ายาง    เพื่อไปซื้อขนมหวานร้านแม่บุญล้น ที่ซอยซ้ายมือก่อนถึงธนาคารกรุงเทพ    ลูกสาวรู้จักดีเพราะเขามีเพื่อนอยู่ที่นี่และเพื่อนบอกว่าคนเพชรบุรีนิยมมาซื้อขนมหวานร้านนี้   แต่วันนี้เพื่อนเขาไม่อยู่   ซอยนี้เป็นแหล่งขนมหวานมีชื่อ   มีคนมาซื้อจำนวนมาก  

     ลูกสาวคนโตหมายมั่นปั้นมือจะไปกินอาหารเที่ยงที่ร้านเรือนวารี สมุทรสงคราม    เรามัวหลงและเถลไถลจนได้กินอาหาร (เกือบ) เย็นที่ร้านนี้    ซึ่งอาหารก็อร่อยสมใจ    เราสั่งปลากระพงทอดทั้งเกล็ด   ปูเนื้อผัดผงกระหรี่   และปลาทูฉู่ฉี่   ปลาทูแม่กลองตัวไม่โตแต่เนื้ออร่อย   ร้านนี้อยู่ในแม่น้ำแม่กลอง ลมพัดเย็นสบาย    และแดดยามเย็นส่องเกิดเงา ในแม่น้ำสวยงามมาก    เป็นความ งาม ที่ได้แถมมาโดยไม่เสียเงิน    คนที่ต้องการมีความสุขอย่างพอเพียงต้องฝึกเสพความงามจากธรรมชาติแบบนี้ 

     กลับถึงบ้านค่ำ ไม่เหนื่อยเพราะลูกสาว ๒ คนช่วยผลัดกันขับรถกับผม 

 

วิจารณ์ พานิช
๗ ธ.ค. ๕๑

ร้านอาหารรับลม ที่ประจวบ

 

ทวด เหลน และครอบครัวที่ครัวดอนทราย

 

ชายทะเลหน้าที่ดินที่เราเพิ่งจะเป็นเจ้าของ

 

อ่างอาบน้ำของผมในวัยเด็ก

 

ปากน้ำชุมพร

 

แม่กับลูกชายและลูกสะใภ้คนโตที่ศาลากรมหลวงชุมพร

 

หาดทุ่งวัวแล่น ชายหาดที่สวยที่สุดในจังหวัดชุมพร

 

ป่าสันทรายชายหาด จังหวัดชุมพร

 

ปลากระพงทอดทั้งเกล็ดที่ภัตตาคารเรือนวารี

แสงเงางามที่แม่กลอง