บทกวี แห่งรัตติกาล ต้องการเธอ

รัตติกาล ดึกดื่น และเงียบงัน

พาใจฝัน ล่องลอย ไปไกลแสน

ความมืดมิด จับจ้อง จากทุกแดน

สร้างหมื่นแสน จินตนาการ ให้ตื่นพลัน

 

เปิดดวงใจ รับความฝัน ที่บรรเจิด

ให้เลอเลิศ ไปสุดแดน ด้วยไฝ่ฝัน

สู่ความมืด ที่มิอาจหนี ออกจากมัน

ระทึกขวัญ บทกวี รัตติกาล

 

ค่อยซึมซับ อย่างช้าช้า และโอนอ่อน

ในทุกตอน ที่ไฝ่ฝัน และแสนหวาน

ให้ครอบครอง หัวใจ ไปทั่วนาน

ให้ถึงกาล ที่เรา เป็นของกัน

 

ปล่อยจิตใจ ของเธอ ให้ล่องลอย

แล้วจึงคล้อย ตามไป ไม่หนีหัน

มอบหัวใจ ของเธอ ให้แก่กัน

สู่ความฝัน บทกวี แห่งรัตติกาล

 

เธอเท่านั้น ทำให้กวี นี้เลอเลิศ

ให้บรรเจิศ ความคิด แผ่ไพศาล

อยู่กับฉัน นะคนดี ไปชั่วนาน

บทกวี แห่งรัตติกาล ต้องการเธอ