เทพธิดาแห่งลำประโดงความทรงจำ ความงามบริสุทธิ์ของพื้นเหย้าชาวชน อดีตที่เดินทางหายไปในอนาคตอันมิอาจเหนี่ยวรั้ง พร้อมๆ กับตุ๊กตาชีวิตยากไร้ไกลถิ่น ทิ้งวิถี...

                คิดถึงเทพธิดา

 

(กาพย์สาวหาบน้ำ ๑๓)

          สาวน้อย        กระโจมอก    

อาบน้ำท่านก            อาบอาทิตย์อุทัย       

นกน้ำ                     ลำประโดง     

เฝ้ายามอยู่โยง          ให้สาวแก้มใส 

ลอยคอ                   ในลำคู

มือน้อยค่อยถู            เนื้อนก…อกใจ

ขยับ                       เขยื้อนปม

เพียงเทพพนม           โฉมน้องยองใย        

ซ่อนรูป                    เรือนกายสาว 

ยิ่งเนียนใจหนาว         ทุกคราวฝันใฝ่

แฝงตัว                    ใต้บัวบอน     

ปทุมทิพย์อรชร          ช้อนน้ำรำไร   

ปลอดตา                  ลำประโดง     

ทำซิ่นตีโป่ง              กระทุ่มน้ำใส  

สายน้ำ                    กับสาวน้อย   

ตะวันรุ่งร้อย              สร้อยอรุณวิไล

          สนาน           สราญชื่น                

ระลอกหยอกกลืน       เกี้ยวโลมโฉมวัย       

กล้องภาพ               จากสวรรค์     

บันทึกภาพวัน           ชีวิตสวยใส    

นกกา                     ริมท่าชล       

ร่ายกวีนิพนธ์            เพราะพริ้งยิ่งใหญ่      

สายลม                   เล่นดนตรี               

บรรสานดีดสี            กับซอลำไผ่

กบเขียด                 ขับลำนำ

สาวน้อยอาบน้ำ        อาบรักฝากใจ 

          สาวน้อย       กระโจมอก    

จากนาท่านก            อาบน้ำท่าไหน

เปลือยอก               และเปลือยตัว

อยู่ใต้ฝักบัว             สิ้นแล้วหรือไร

ทุ่งนา                    และฟ้าโค้ง    

เทพธิดาลำประโดง    อยู่ไกล…แสนไกล

.

 

(เสียงปลุกยามค่ำคืน,ศิวกานท์ ปทุมสูติ,๒๕๔๑)