เราคงเกิดมาใช้ชีวิตบนโลกนี้น้อยเกินไป ยี่สิบห้าปีที่ผ่านเลยยังไม่มีโอกาสได้พบเจอ.. คนประเภทนี้

ดูท่าช่วงนี้ .. ทุก(ช่วงเย็น) วันจันทร์ พุธ ศุกร์ คงเป็นช่วงเวลาที่บั่นทอน ความรู้สึกดีดี มีกับบ้านหลังเก่า และ พี่น้องสา-สุข ยังไงก็ไม่รู้ ดูเหมือนมันผิดหวัง กับแนวคิดและคนทำงาน มันดูย้ำแย่ >> พิกล เหมือนว่าพื้นแผ่นดินตรงนี้ มันปลูกอะไรไม่ขึ้น ไม่ยั่งยืน ก็เพราะ มันเป็น >> เขตแดนแห่งความแห้งแล้ง

แปลกเนอะ.. ทั้ง-ทั้ง ที่ โลกเรา จำเป็นต้องมี "น้ำ" เป็นส่วนประกอบ ร่างกายคนเราในแต่ละวันก็ขาด  "น้ำ" ไม่ได้ ฉันใดฉันนั้น .. การอยู่ร่วม รวมถึงการทำงาน ร่วมกัน "น้ำ" ก็ยังคงเป็นองค์ประกอบสำคัญ นั่นคือ..   >>>> "น้ำใจ"

แต่ที่นี้มันแห้งแล้งอย่างบอกไม่ถูก ไม่มีการผูกมิตร มีแต่การตั้งแง่ ของเธอ ของ ฉัน ไม่มีเลยการพึ่งพาอาศัยกัน แม้แต่เรื่องสาธารณูปโภค เล็ก-เล็ก น้อยๆ ขอถามหน่อยเถอะคะ การ ให้ password วายเลต มันจะสร้างความเสีย หายอะไรกับคุณนักหนา ไม่ได้เจ็บแค้นที่ถูก อ้างนู้นนี้ จนสุดท้าย ได้รับการปฏิเสธ จัง-จัง  แต่มันเสียใจ .. นี่หรือคือ คนที่อยู่ในรั้วเดียวกัน และ >> ก็เป็นส่วนราชการหนึ่งที่เราจะต้องประสานงาน + ทำงานร่วมด้วย จะไม่ว่าเลยสักคำ ถ้า สัญญาณไวเลตนั้นเป็นของบ้านพักส่วนตัวของคุณ แต่นี่ไม่ใช่นะคะ แต่เค้าก็ยังแสดงความเป็นเจ้าของ ยึดติด อย่างชัดเจน ทั้งที่..เงินก็มาจากภาษีประชาชน

เราเองขอใช้ก็เพียงเพื่อ เมื่อมีงานเร่งด่วน การศึกษา หรือหาข้อมูล ทางเน็ตมันก็ง่าย และคล่องตัวที่สุด อีกอย่างช่วงเวลากลางคืน เราจะเขียนบันทึกออนไลน์ไว้ ทั้งจากการทำงานและการใช้ชีวิตในแต่ละวัน ไม่รู้ไม่เห็นไม่ทราบ .. ว่า คุณจะมีอำนาจบาทใหญ่มาจากไหน แต่ภาพลักษณ์ ก่อนที่ได้เจอ กับ ช่วงเวลาสั้น-สั้นที่ได้สัมผัสมันช่างแตกต่าง ผิดเองละคะ ที่ ไม่เชื่อคำเตือนเพื่อน >> โอนย้ายเหรอ? ดีซี่ .. เทศบาลตำบลวิชิตเหรอ?? โห้ย..ดีเลย ระบบก็ดี นายกก็เก่ง ชุมชน ก็เยี่ยม >> ติดอยู่อย่างเดียวที่ฉันไม่มีที่พักนะต้องพักที่ชั้นสองของศูนย์สาธารณสุข รั้วเดียวกันกับสถานีอนามัย .. เอ่อ อนามัย นี่นะ จะดีเหรอแก งืม .. ไม่แน่เค้าจะให้ฉันมาทำงานที่นี้เลย >> ;ว้าย .. งั้น ฉันว่า แกลองหาที่อื่นดูมั้ย? อ่าว .. เสียงสนับสนุนชักเบาลง เมื่อรู้ชะตากรรมที่เราต้องมาเผชิญ แล้ววันนี้ก็ได้ เห็นกับตา สัมผัสกับมันจริง-จริง รับรู้ได้เลยว่ามันไม่ธรรมดาเลย แห้งแล้งสุด-สุด ขุด ให้ลึกแค่ไหนก็คงไม่เจอ แน่นอน คำว่า.. "น้ำใจ"

หึ.. พูดไม่ออกจริง-จริงคะ แถมวันนี้งานที่ได้รับมอบหมาย ทำให้เครียดด้วยมั้ง คีย์ ข้อมูลการรักษา ในโปรแกรมHCIS แม่เจ้า .. ทั้งยา อาการ การรักษา ทำเอากระอักเลือด อันที่จริง เราก็ไม่ใช่คนที่ ยอมแพ้ ต่อการทำงาน อะไรง่ายๆ ทุกคนวุ่นวาย ไม่กล้าถาม ต้องโทร ไปปรึกษา แพทย์หญิง เพื่อนสาว ทั้งน้ำตา >> เพื่อนถามว่า .. ไหวเหรอ / คุ้มเหรอ ? มานั่งคีย์ ไม่ใช่ คุ้มเรื่องเงินอะไร แต่คุ้มค่ากับเวลาที่ศูนย์เสียไป  ช่วงเวลา สองชั่วโมง เราคีย์ได้ 8 แฟ้ม (แบบมั่วๆ) ด้วยมั้ง หลังจากนั้น ทาง สอ.ก็คงปิดเครื่องแม่ข่าย ก็เลยคีย์ต่อไม่ได้ หยุดไป นั่งทบทวน เราทำอะไรอยู่ แค่เป็นส่วนหนึ่งในการแบ่งเบา ให้เจ้าหน้าที่เค้าหายเหนื่อย แค่นั้นเหรอ?  เรียนรู้ เพื่อที่จะไปแบ่งเบา สิ่งที่เค้าคุ้นชินและถนัดอยู่แล้วนี่นะ .. เลยโทรปรึกษา หัวหน้า ( ยอมรับว่า..เครียด จนปวดหัว) >> เดินต่อไม่ถูก .. จริง-จริง  >,<  นึกถึงคำพูดท่านนายกกรีฑา ที่กล่าวไว้วันนี้ ว่า .. "การพัฒนาคือการทำสิ่งที่ดีอยู่แล้วให้ดีขึ้น"

ดีขึ้น? = เสริมและสร้างสิ่งที่ขาดไปให้สมบูรณ์ขึ้น อย่างที่บอก ที่นี้ .. ให้บริการเหมือนคลินิค นั่งรอ พบหมอ จ่ายยา >> "จบ" แล้วถ้าเราจะมาพัฒนาศูนย์ เรามานั่งคีย์ข้อมูล : ซึ่งเป็นภาระหน้าที่ของ จนท.สอ. งั้นเหรอ >> "ทำไปเดี๊ยวก็ชิน".. แม่เจ้า ถ้าจะต้องอยู่ที่นี้ตลอดจะไม่ว่า มีเวลาให้ได้เข้าศึกษาจะไม่บ่น นี้ก็ไม่เลย .. ปิดทุกช่องทาง ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า คิดอะไอยู่ แต่ที่รับรู้คือ .. เราคงเกิดมาใช้ชีวิตบนโลกนี้น้อยเกินไป ยี่สิบห้าปีที่ผ่านเลยยังไม่มีโอกาสได้พบเจอ คนประเภทนี้ แย่หน่อย ที่เราอาจอ่อนแอ > งอแง > ท้อแท้ > แต่ก็คงไม่คิดที่จะถอยนะ .. สงสัยคงต้องเข้าวัดเข้าวาทำบุญซะบ้าง ส่วนบุญจะได้นำพา ให้ออกห่างและอย่าพบเจอคนประเภทนี้เลย  .. นี่ไง คนไร้ซึ่งน้ำใจ ไม่มีความเผื่อแผ่ แบ่งแยกและความคิดยึดติดอยู่ในกรอบไว้แค่นั้น