การเรียนรู้จากการทดลองแก้ปัญหาจริง

 

 

 "ยูนุสเล่าว่า  เขาเคยรู้สึกตื่นเต้นที่ได้สอนให้นักศึกษารู้จักทฤษฎีใหม่อันโอ่อ่าทางเศรษฐศาสตร์ ซึ่งเชื่อกันว่า จะสามารถแก้ปัญหาทางสังคมทุกชนิดได้ แต่สถานการณ์ความอดดยากในบังคลาเทศใน ปี ๒๕๑๗ ทำให้เขารู้สึกชิงขังแม้คำบรรยายของตนเอง  ทฤษฎีทางเศรษฐศาสตร์ที่ซับซ้อนทั้งหลายมีประโยชน์อะไรกัน เมื่อมีคนกำลังตายด้วยความอดอยากให้เห็นรอบๆ ทางเดินของห้องบรรยาย"

(วิทยากร เชียงกูร. มูฮัมหมัด ยูนุส ธนาคารคนจนและรางวัลโนเบล.  กรุงเทพฯ:  สายธาร ๒๕๕๑, หน้า๓๔)

 

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ผมได้รับการร้องขอคำแนะนำจากนิสิตท่านหนึ่ง หลังจากการให้คำปรึกษษไปแล้วรู้สึก อยากจะให้กำลังใจกับนิสิตท่านนั้น อย่างมาก จึง เดินไปที่ศูนย์หนังสือจุฬา สาขา มหาวิทยาลัยนเรศวรเพื่อ หาหนังสือ ดีๆ มาเป็นของขวัญให้กำลังใจลูกศิษย์ (นักวิชาการคงไม่มีอะไรเป็นกำลังใจได้ดีเท่ากับหนังสือและข้อคิดในหนังสือ) แต่บังเอิญว่ายังไม่พบหนังสือที่ถูกใจ ระหว่างกำลังจะเดินออกจากร้าน ได้เห็นหนังสือเล่มหนึ่งของคุณวิทยากร  เชียงกูร ที่อยากได้มานาน  คือหนังสือเรื่อง "มูฮัมหมัด ยูนุส ธนาคารคนจนและรางวัลโนเบล" จึงตัดสินใจซื้อติดมือมามา หลังจากทิ้งไว้สองวันล่าสุดในเช้าวันนี้ ๑๔ ธันวาคม ๒๕๕๑ ผมก็ได้เริ่มลงมืออ่านมัน...

ในความเห็นของผม ผมรู้สึกว่านี่เป็นหนังสือที่สร้างแรงบันดาลใจให้ผมอย่างมาก นับตั้งแต่ทำงานเป็นต้นมาผมก็ไม่ได้อ่านหนังสืออย่างจริงจังแบบนี้มานานแล้ว เว้นแต่เพื่อการเตรียมการสอน/ ทำวิจัย หนังสือเล่มนี้ชี้ให้เห็นในหลายสิ่ง ทั้งเรื่องของบทบาทของมหาวิทยาลัย หน้าที่ของครูอาจารย์ในสถาบันการศึกษาต่อสังคม และ ทิศทางการศึกษา เมื่ออ่านแล้วก็รู้สึกว่าไม่แปลกเลยที่ชายคนนี้ควรจะได้รับรางวัลอันทรงเกียรตินี้ ยิ่งกว่านั้นหนังสือเล่มนี้ยังกระตุ้นต่อมคำถามในหัวใจผมอีกด้วย

วงการการศึกษาของไทยเรากำลังทำอะไรกันอยู่... เราทำหน้าที่ของเราหรือยัง... การศึกษาไม่ใช่ธุรกิจ แต่เป็นพันธอันศักดิ์สิทธิ์ต่อสังคม ความรู้ที่เราให้เด็กไปจะมีประโยชน์อะไรถ้ามันใช้ประโยชน์ไม่ได้จริง

 "ปัญหาต่างๆ ไม่ได้ซับซ้อนเท่าที่เรารู้สึก  เป็นเพราะความหยิ่งอหังการของเรามากกว่าที่ทำให้เราชอบให้คำตอบที่ซับซ้อนเกินจำเป็นสำหรับปัญหาง่ายๆ" 
        Prof. Nicolas  Georges  Cu- Roegen

 (วิทยากร เชียงกูร. มูฮัมหมัด ยูนุส ธนาคารคนจนและรางวัลโนเบล.  กรุงเทพฯ:  สายธาร ๒๕๕๑, หน้า ๒๙)